Tony Hogański – Hura! Mistrz walczy! Mistrz w formie!

Jan Kowalski – Skąd wiesz, że w formie jak walka się jeszcze nie zaczęła?

Tony Hogański – Mistrz jest zawsze w formie.

Jan Kowalski – No tak, jak mogłem zapomnieć. Tak przy okazji, nie sądzisz, że używając zwrotu "mistrz" wobec Szakala, gdy walczy z MaxiMasteremMistrzem może wprowadzać trochę niepotrzebnego zamieszania?

Tony Hogański – Dupa, a nie zamieszanie. Mistrz jest tylko jeden!

Zawodnicy są już na ringu. Szakal stara się nie ziewać, widać wypił za mało kawy, a MaxiMasterMistrz wygląda na trochę przestraszonego. Być może spodziewał się, że zawsze zadziorny Fergus Lumsden odpowie na jego wyzwanie. Kto by się spodziewał Szakala? No kto? Kto by się spodziewał, że on o tej porze jest w ogóle w hali! Nikt, albo prawie nikt! Cuda się jednak zdarzają, a i Szakal potrafi jeszcze zaskoczyć. Dark Sędzia nakazuje zawodnikom przygotować się, ale Szakal pokazuje mu, że nie ma co się pierdolić tylko walkę trzeba zaczynać. Arbiter posłusznie ogłasza rozpoczęcie pojedynku. Szakal od razu powala Maxiego Clotheslinem, po czym bierze krótki rozbieg i spada na Triple Ma z Elbow Dropem. Następnie jeszcze jeden, jeszcze jeden i jeszcze jeden! Łyse łokcie senatora pracują, oj jak pracują! Pinu.... 1... MMM od razu wybija. Widać wcale nie jest taką ofermą. Szybko wstaje, ale senator znów powala go Clotheslinem, po czym częstuje rywala kilkoma kopniakami. Następnie podnosi go i wykonuje DDT! Faktycznie jest chyba w całkiem niezłej formie, bo prawie natychmiast podnosi kolejny już raz swojego przeciwnika, próbuje wykonać Belly-2-Belly Suplex, ale niespodziewanie MaxiMasterMistrz częstuje go kilkoma dynamicznymi Headbuttami! Tego chyba się nikt nie spodziewał. Maxi próbuje Dropkicka, ale Szakal odsuwa się i jego cios uderza w próżnię. Łysy pokazuje publiczności, że jest dzisiaj gotowy na wspaniałe akcje, po czym wdrapuje się na narożnik i skacze na swojego przeciwnika z Diving Headbuttem!

Tony Hogański – Brawo! Brawo! Co za wspaniała akcja! Co za technika! Co za kunszt! Co za lot! Lepiej niż Ahonen! Lepiej niż Małysz! Leć mistrzu, jak najdalej!

Jan Kowalski – Już poleciał, ale faktycznie muszę przyznać, że nieźle to wyglądało.

Tony Hogański – Nie doceniałeś mistrza, co? Przeproś go teraz.

Jan Kowalski – Przepraszam.

MaxiMasterMistrz leży bez życia. Co z niego za patriota, co wpierdala schabowe w piątek? Wiemy to z niepotwierdzonych informacji, które można odnaleźć na stronach jego antyfanów. Tymczasem Szakal pinuje....1....2..kick out! Jednak Triple M ma w sobie całkiem sporo energii by przeciwstawić się agresywnym niczym III Rzesza zapędom senatora Najjaśniejszej Rzeczypospolitej. MMM powoli podnosi się, a Szakal tylko na to czeka. Od razu zdecydował się na szybki atak pod adresem swojego przeciwnika, a w takich sytuacja zawsze skuteczny jest Clothesline. Łysy wykonuje więc rzeczonego Clothesline'a z lekkiego rozpędu, co natychmiast powala przedstawiciela jednej z frakcji patriotycznych na matę. Szakal znów ziewa, ale może ta walka go trochę rozrusza. Nawet nie czeka, aż jego dość pokraczny przeciwnik wstanie, tylko od razu podnosi się. MMM zaczyna się szarpać niczym szczupak, co zaskoczyło senatora. Triple M odskakuje od niego, odbija się od lin, a Szakal chce powtórzyć manewr sprzed kilku chwil. Tym razem jednak nie udaje mu się to, gdyż napotyka  na swojej drodze energiczny unik Mistrza. Triple M od razu chce wykorzystać sprzyjający dla niego fakt, że znalazł się teraz się za plecami Szakala, częstuje go kopniakiem w senatorskie kolano. To zaskoczyło Łysego, bo chyba nie sądził, że rywal jest taki zadziorny. Maxi nie poprzestaje na tym, tylko łapie go za głowę i chce chyba wykonać rywalowi Bulldoga. Szakal jednak strzela go brutalnie łokciem w żebra, po czym sam chwyta go za głowę i wykonuje mu mocarnego Neckbreakera.

Tony Hogański – Doskonale! Doskonale! Wybornie wręcz!

Jan Kowalski – Nie wydaje ci się, że Szakal powinien skończyć już tę walkę? Rywal nie jest wymagający.

Tony Hogański – Mistrz się bawi! Jak pies Ronaldinho z piłką.

Jan Kowalski – Co?

Tony Hogański – Jabzo.

Lubelska publiczność tymczasem pozdrawia senatora Szakala. Ten ignoruje ją, bo to w końcu nie jego elektorat. Podczas gali w Szczecinie to co innego. Tutaj nie trzeba być wylewnym, a sam Szakal jest nadal lekko zaskoczony, mimo upływu lat, że publiczność reaguje na niego pozytywnie. Przecież niegdyś był takim skurwysynem. Co się zmieniło? Nie ma sensu rozmyślać nad tym faktem, bo oto dwukrotny EWF World Champion nie próżnuje i kontynuuje walkę. Wygodnie siada sobie na plecach MaxiegoMasterMistrza i zakłada mu Camel Clutch. Cios ten jest szalenie niewygodny dla Mastera, bo zaczyna drzeć się jakby napadł właśnie na jakąś niemiecką radiostację i rozpętał II wojnę światową. Niespodziewanie jednak Triple M ma dość sił, by chwycić ręce swego adwersarza i rozerwać chwyt. W zasadzie to Szakal mu chyba na to pozwolił, bo jeszcze poklepał go po głowie jakby był jakimś psem. MMM od razu wstaje, a to samo czyni senator. Maxi ze strachem przygląda się swojemu utytułowanemu rywalowi i chyba bardzo żałuje, że taką walkę sobie zgotował. Jego patriotyzm okazał się durnym patriotyzmem. Szakal chwyta rywala za rękę i potężnym irish whipem wysyła go na wycieczkę w kierunku lin. Maxi rozpoczął zwiedzanie, ale nie trwało ono długo, bo od lin tych odbił się i wrócił do dwukrotnego EWF World Champa, który od razu pochwycił go i wykonał Belly to Belly Suplex! Pin...1.....2.....Szakal sam przerywa! Przerwa na ziewanie!

Tony Hogański – Widzisz? To taki otwarty trening mistrza. Każdy może przyjść i popatrzeć.

Jan Kowalski – Racja. Czy jednak Szakal nie powinien po prostu zignorować Maxiego? Zarząd miał chyba inne plany.

Tony Hogański – Mistrz Szakal ustala własne plany i z nikim nie musi się konsultować.

Jan Kowalski – No tak, jakże mogłem zapomnieć.

Szakal przestał już ziewać, więc jest gotowy do walki. Łysy podnosi przeciwnika i chwyta go do Bear Hug. Maxi jest trochę przyciężkawy, ale nie sprawia to senatorowi większych problemów. Triple M próbuje wsadzić Łysemu palce do oczu, więc ten puszcza go, a Maxi wypada z jego objęć. Od razu wstaje i dostaje pięścią w swoją patriotyczną twarz. Po chwili Szakal atakuje go z Russian Leg Sweepem. Maxi pada, a senator zaczyna okopywać go. Trochę przy tym ziewa, ale stara się to maskować dobrą pracą rąk. Pozwala Maxiemu wstać, ale tylko po to by rozwalić go Clotheslinem, a następnie Powerslamem. Chwyta Mastera za głowę i pomaga mu wstać, po czym brutalnie wrzuca go do jednego z narożników. Tam bawi się w mały pojedynek bokserski, bo zaczyna uderzać go pięścią po całym ciele, a na sam koniec przygniata Splashem. Wyciąga go z narożnika, odbija o liny, a gdy pokraczny rywal do niego wraca wykonuje mu Sidewalk Slam! Maxi próbuje wstać, ale Szakal niszczy go teraz przy pomocy akcji, której nauczył się w Syrii, a mianowicie Dżusif Olympic Slamu! Podnosi go kolejny raz i tym razem wykonuje Pozdrowienia z Parku Sztywnych!! Pin....1......2......3! (Zwycięzcą jest: Szakal!)

Tony Hogański – Dobry trening.

Publiczność cieszy się, a Szakal ziewając opuszcza ring. MaxiMasterMistrz leży i chyba długo nie wstanie.

Jan Kowalski – Pierwszą walkę mamy za sobą.

Tony Hogański – Pierwsze śliwki robaczywki.


(Trafiamy w miejsce za którym bardzo tęskniliśmy, tzn. za chwilę do niego trafimy, bo na razie przeżywać będziemy preludium. Na korytarzu widzimy feldmarszałka SeBę, któremu towarzyszy kwatermistrz Mati, prywatnie jego kuzyn, a publicznie członek Armii Prus Wschodnich. Panowie stoją przed drzwiami prowadzącymi do ich kwatery głównej, zwanej też niekiedy sztabem generalnym.)

SeBa – Wróciliśmy ziomek.

Mati – Tak.

SeBa – Nasza armia znów podbije EWF! Niech żyją Prusy Wschodnie! Ty pierwszy, ja ubezpieczam tyły. Wchodź tyralierą.

Mati – To znaczy jak?

SeBa – Jak ty nic nie wiesz o strategii. Wchodź po prostu.

Mati energicznie otwiera drzwi i tyralierą wkracza do kwatery głównej Armii Prus Wschodnich. Tam nic się nie zmieniło. Główne miejsce zajmuje stół operacyjny z różnymi mapami sztabowymi. Na ścianach wiszą pruskie sztandary, a także zdjęcia upamiętniające SeBę i jego feldmarszałkowskie triumfy. Stoi też biurko dowódcy... za którym siedzi ortodoksyjny żyd, czyli rabin, który chciał zostać kapelanem Armii Prus Wschodnich. SeBa chce usiąść za biurkiem, na swoim feldmarszałkowskim fotelu, bo nawet Żyda nie zauważył. Nie sądził, że ktoś może zająć jego fotel! Dopiero w ostatnim momencie zaobserwował to dziwne, judaistyczne zjawisko.

SeBa – Co to za ziomek?

Mati – To przecież nasz niedoszły kapelan! Co tu robisz... (Zawahał się.) Żydzie?

Rabin – Przede wszystkim mam na imię Szlomo, rabin Szlomo.

SeBa – No elo ziomek.

Rabin – Jestem głównodowodzącym Armii Prus Wschodnich.

Mati – Co?! Przecież to ja pełniłem obowiązki głównodowodzącego w zastępstwie feldmarszałka! Teraz pan feldmarszałek wrócił i to on będzie dowodził naszą armią.

Rabin Szlomo – Nie sądzę.

SeBa – Koronuj mnie szybko, to mu przypierdolę z hełmu.

Rabin Szlomo – W zeszłym miesiącu wygasła wasza licencja na prawa do Prus Wschodnich i jej armii. Ja je przejąłem, bo mam taki zmysł etniczny, że wszędzie widzę interes i knuję spiski. Jednym słowem - Armia Prus Wschodnich jest teraz moja. Kuzyn Icek z Tel-Awiwu, który jestem świetnym prawnikiem, wszystko wam może wyjaśnić. (Wskazuje na jakąś teczkę leżącą na biurku.) Tu są wszystkie dokumenty.

Mati rzuca się do biurka i zaczyna przeglądać zawartość teczki.

Mati – To wszystko prawda!

SeBa – Ale dlaczego?

Rabin Szlomo – Wystawiam Armię Prus Wschodnich na aukcję. Każdy może ją kupić, nawet wy. Szykujcie pieniądze, bo tanio nie będzie. Chętnych jest wielu, a zainteresowanie spore. Armia Prus Wschodnich to uznana marka.

SeBa – Nie masz prawa. To moja armia, a ja jestem feldmarszałkiem.

Rabin Szlomo – Jesteś feldmarszałkiem bez armii. Od dzisiaj macie zakaz używania nazwy Prusy Wschodnie lub też samego terminu Armia Prus Wschodnich, a także śpiewania hymnu.

SeBa – Tylko nie hymnu ziomek, tylko nie hymnu!

Rabin Szlomo – Zachowujesz prawa do tytułu feldmarszałka, a także do używania hełmu. Jeśli po północy nadal będzie rościć sobie pretensje do tego, co nie wasze to spotkamy się przed sądem rabinicznym w Jerozolimie! Zbierajcie szekle to wszystko odzyskacie. Aj waj!

SeBa – Zaraz mu przypierdolę.

Feldmarszałek chce przypierdolić rabinowi, ale Mati odciąga go.

Mati – Feldmarszałku, nie teraz! To byłby antysemityzm!

Rabin Szlomo – Zwracajcie się do mnie z należytym szacunkiem i nie bądźcie antysemitami. Jestem wszak waszym starszym bratem w wierze, a także generałem Armii Prus Wschodnich.

SeBa (oburzony) – Kto cię mianował generałem?!

Rabin Szlomo – Prusy Wschodnie mnie mianowały, a teraz raus.

SeBa – Co raus? Najpierw Prusy cię mianowały, a teraz jakiś ziomek Raus? (Rozgląda się po kwaterze głównej.) Nie widzę tu nikogo, więc jak mógł cię teraz mianować?

Mati – Mamy wychodzić.

SeBa – Z mojej własnej kwatery głównej mnie wyrzucają! Moją armię odbierają!

(Zbulwersowany SeBa opuszcza swą dawną kwaterę główną, a towarzyszy mu nieodłączny Mati. Generał-rabin Szlomo zanosi się diabolicznym śmiechem tak jakby uknuł właśnie największy spisek w historii ludzkości. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – O nie!

Tony Hogański – Co za dramat!

Jan Kowalski – SeBa bez praw do Prus Wschodnich?

Tony Hogański – To jakiś skandal! Żydowski spisek!

Jan Kowalski – W zasadzie to jest to żydowski spisek właśnie.

Tony Hogański – Gdzie Longinus Zerwimycka, gdy jest potrzebny?!


(Przenosimy się poza halę, w miejsce, na którym cała Polska skupia dziś swoją uwagę. W luksusowym hotelu nieopodal hali odbywa się bowiem bal pretendentów, który wydaje nie kto inny jak SR-Crazy, nasz miłościwie nam panujący EWF World Champion. Gości już coraz więcej, kroczą oni po czerwonym dywanie, wita ich obsługa hotelowa w strojach z XIX wieku, półnagie tancerki z Bliskiego Wschodu podają owoce, na scenie gra orkiestra, kryształy żyrandoli mienią się pięknie, służba uwija się dzielnie. Na salę wkroczyli właśnie Bidam, Fanko, Helenka i Velvet Lee.)

Velvet Lee – Szałowy bal! Wszystko jest idealne!

Helenka – To mój pierwszy bal od czasów przedszkola, a twój Franko?

Franko (poprawiając muszkę) – Co? Ja nie wiem...

Bidam – Czujesz się niepewnie we fraku?

Franko – To nie jest mój styl ubierania się.

Helenka – A ty Bidam, byłeś już kiedyś na balu?

Bidam – W Korei Północnej, gdy już awansowałem do służb wywiadowczych naszej armii ludowo-demokratycznej, to też organizowaliśmy bale, tyle że nie eleganckie, bo dla biedaków. Najpierw kazaliśmy im tańczyć, a najlepsza para dostawała trochę jedzenia. Reszta baty albo tydzień głodówki. To były czasy. Nauczyłem się tam tańczyć.

Helenka (zmieszana) – Tak...

W tym momencie obok nich wyrasta człowiek ubrany jak herold, a obok niego znajduje się trębacz. Słychać dźwięk trąbki, a herold donośnym głosem oznajmia:

Herold – Pan Franko, EWF Daemusin, Evolution i Tag Team Champion wraz z panią Helenką! Pan Bidam, EWF FTW i Tag Team Champion, a także pan Velvet Lee!

Słysząc to podchodzi do nich gospodarz wieczoru, SR-Crazy. Z każdym z nich wymienia uścisk dłoni, a Helenkę w dłoń całuje w sposób szarmancki, ale też dekadencki.

SR-Crazy – Cieszę się, że jesteście. To wielka przyjemność dla mnie.

Helenka – Nie, nie. To wielka przyjemność dla nas.

SR-Crazy (szeptem do Smeli) – Kto to?

Smela (szeptem do Crazy'ego) – To pani Helenka. Przecież oglądałeś zdjęcia mentorze i miałeś zapamiętać kto jest kim. Who is who, jak to mówią.

SR-Crazy – Pani Helenko, wygląda pani olśniewająco.

Helenka – Dziękuję. (Do Franko.) Czuję, że to będzie mój wieczór.

Franko – Bez wątpienia, bez wątpienia.

SR-Crazy – Mamy szampana, mamy wino, wódkę, alkohole świata, a dla Vaclava piwo. Gdy tylko zjawią się wszyscy goście to zaczynamy od przystawek. Przed jedzeniem walniemy sobie po kielonku i potańczymy. To eleganckie przyjęcie...

Bidam – Z Vaclavem?

SR-Crazy – Ucywilizujemy go trochę. Jeśli się nie uda, to w razie czego jest GRU w pogotowiu. Zresztą poradzimy sobie z nim chyba. To tylko jeden barbarzyńca.

Franko – Nas już jest?

SR-Crazy – Nie, jeszcze nie.

Rozmowa zostaje przerwana, bo herold ogłasza:

Herold – Esmeralda Martinez, prezydent Extreme Wrestling Federation!

Crazy przeprasza swoich gości i udaje się przywitać Esmeraldę, która jak zawsze robi olśniewające wrażenie.

Smela – Czas na pierwszy taniec! Poloneza czas zacząć!

(Gra jeden z polonezów Szopena, w pierwszej parze SR-Crazy i Esmeralda Martinez, później reszta obecnych gości. Rozpoczynają się tańce, wracamy na arenę, gdzie tańców nie ma, jest za to wrestling.)


Tony Hogański – Powinienem tam być.

Jan Kowalski – Wszyscy powinniśmy.

Tony Hogański – Wszyscy? To wtedy nie byłoby eleganckie przyjęcie. Motłoch nie ma wstępu na salony!

Jan Kowalski – Czuję, że Vaclav zrobi nam tu rewolucję.

Tony Hogański – Bzdury.


(Po wizytach w różnych kwaterach głównych i na balach czas wreszcie odwiedzić tradycyjne zaplecze. Tutaj dostrzegamy Fergusa Lumsdena, a więc jedną z największych oferm w dziejach Extreme Wrestling Federation. Szkocki wrestler wesoło sobie podgwizdując przemierza korytarz. Dlaczego jest taki szczęśliwy? Przecież nigdy walki nie wygrał. To samo pytanie zadaje sobie chyba Johnny Thornpike, któremu Fergus właśnie zatarasował drogę.)

Johnny Thornpike – Z drogi.

Fergus Lumsden – Ani mi się śni.

Johnny Thornpike – Co powiedziałeś?

Fergus Lumsden – Powiedziałem, że ani...

Szkockiemu Amorowi nie dane było jednak dokończyć. W ręku Thornpike'a błysnął srebrny łańcuch, który to natychmiast zarzucił na szyję Lumsdena i zaczął go brutalnie dusić. Fergus padł na posadzkę, ale Johnny nie przerwał uchwytu. Dusił go, dusił go, dusił go aż Szkot nie zrobił się cały siny i oczy mu nieomal nie wyszły na wierzch. Wtedy dopiero lekko poluźnił łańcuchowy uchwyt.

Johnny Thornpike – A teraz...

Fergus Lumsden – Tttaakk?

Johnny Thornpike – Teraz posłuchasz mnie uważnie. Twoje życie należy do mnie. Zrobisz wszystko, co ci powiem. Rozumiemy się?

Fergus Lumsden – Tttaak... panie...

Thorn Mouth wypuszcza Szkota z objęć swego łańcucha. Ten od razu zaczyna w dramatyczny sposób łapać oddech.

Johnny Thornpike – Znasz The Chickasawa?

Fergus Lumsden – Tak, panie.

Johnny Thornpike – To mam dla ciebie zadanie.

(The Icon uśmiecha się wrednie. Dlaczego? Tego nie wiemy, bo wracamy w okolice stanowiska komentatorskiego.)


Jan Kowalski – Ciekawe rzeczy się dzieją.

Tony Hogański – Ciekawe? Jak długo jeszcze będziemy musieli oglądać tego Fergusa?

Jan Kowalski – Nie wiem. Chłopina jest dość żywotny.

Tony Hogański – Ktoś wreszcie powinien zrobić z nim porządek!


(Przed nami druga wizyta na balu pretendentów! Nie ma, co się dziwić - bal będzie dzisiaj motywem przewodnim gali. Tam w końcu znajdują się najważniejsze osoby w federacji, więc siłą rzeczy musimy się na nim koncentrować. Orkiestra przestała grać, trwa też chwilowa przerwa w tańcach, które tak pięknie zainicjował SR-Crazy. Na scenie widzimy natomiast Miszkę i Smelę, którzy to będą chyba robić za konferansjerów.)

Smela – Przed nami jedna z wielu atrakcji dzisiejszego balu.

Miszka – Wybór walk i ich uczestników!

Smela – Rok temu na Trzech Króli organizowana była Wielka Loteria Komisarza Szakala. Dziś proponujemy naszym gościom także loterię, lecz zupełnie innego rodzaju. Za zgodą obecnej tu Esmeraldy Martinez...

Oklaski pod adresem Esmeraldy i jej długich nóg.

Smela – ... za zgodą pani prezydent odbędzie się teraz losowanie. Nie będzie to jednak losowanie walki ani jej uczestników, o nie! Będzie to losowanie osoby, która wyłoni szczęśliwców, którzy wezmą udział w drugiej walce dzisiejszego wieczoru. Drugiej, bo pierwsza podobno została już rozegrana, trochę to nielegalne, ale takie rzeczy w EWF się zdarzają.

Miszka – Losuję numer stolika.

Na scenie znajduje się urna, z której Węgier wyciąga jakiś kawałek papieru.

Miszka – Stolik numer 7!

Zbliżenie na stolik o tym numerze. Siedzą tam m.in. były szef AWSu, a także Bidam, Franko, Helenka i Velvet Lee. Miszka znów zaczyna losować, tym razem ze szklanej kuli, którą dostarczyła jedna z pań z Żydowskiego Korpusu Ochrony imienia Feliksa Dzierżyńskiego.

Miszka – Miejsce numer 3! Zapraszamy na scenę!

Światła znów padają na stolik numer 7, a konkretniej na miejsce numer 3. Zajmuje je Helenka, która ubrana w piękną suknię wieczorową wstaje i udaje się na scenę. Tam już dostarczono nowe kryształowe wazy. Jedna z nich podobno była używana przez Borysa Jelcyna do picia wódki.

Helenka – Dobry wieczór.

Smela – Prosimy się nie krępować i losować. Na początek wybierzemy rodzaj walki.

Towarzyszka Franko losuje, a następnie podaje kulę Smeli.

Smela – Będzie to walka 1 vs 1. Prosimy teraz o wylosowanie uczestników tej walki.

Helenka losuje, robi to z gracją i w sposób iście piękny. Kulki podaje Smeli.

Smela – SeBa i Won Wei! Gratulujemy.

Helenka – To wszystko?

Miszka – Nie, nie. Kolejna walka, nie ma co tracić czasu, a pani tak pięknie losuje, z takim taktem, z taką elegancją.

Helenka – Dziękuję bardzo.

Miszka – Proszę nie dziękować, proszę losować!

Helence nie trzeba dwa razy powtarzać. Z pierwszej wazy losuje rodzaj pojedynku, a kulkę podaje Smeli.

Smela – Będzie to tag team match!

Helenka – Takie walki zawsze mi się podobały.

Po tych słowach Helenka z czarującym uśmiechem losuje uczestników walki. Pierwsze dwie kulki podaje Smeli, kolejne dwie Miszce. W ten sposób wyłonione zostały pary drużynowe.

Miszka – Żubr i Johnny Thornpike.

Smela – The Chickasaw i Bidam.

Helenka – Ale fajnie.

Miszka – To wszystko! Dziękujemy pani Helence i zapraszamy na tańce. Orkiestra i zespół grają i śpiewają "Niech żyje bal".

(Rozpoczynają się tańce, więc wracamy na ring. Warto zauważyć, że Franko tańczy niezgrabnie, Bidam znakomicie, a SR-Crazy z dekadencką gracją.)


Tony Hogański – Znamy kolejne dwie walki.

Jan Kowalski – SeBa kontra Won Wei, a także walka drużynowa.

Tony Hogański – Ciekawy sposób na wyłonienie uczestników, choć ja zrobiłbym loterię fantową.

Jan Kowalski – Tak, świetny pomysł. Zadzwoń do Crazy'ego i powiedz mu o tym.

Tony Hogański – Może za rok. Nie chcę przytłaczać ich wspaniałością moich pomysłów.


(W ten sposób lądujemy backstage. Jest tu Mariusz Max Kolanko, przy którym znajduje się Won Wei. Chiński wrestler wygląda na zmotywowanego i gotowego do walki, co pewnie mu się przyda, gdyż walka ta zacznie się już za kilka minut.)

Mariusz Max Kolanko – Jest tu ze mną Won Wei. Dobry wieczór.

Won Wei – Dobry wieczór.

Mariusz Max Kolanko – Bal zadecydował. Już za chwilę wejdziesz na ring by walczyć z SeBą.

Won Wei – Świetnie. Nie mogę się już doczekać.

Mariusz Max Kolanko – Czy masz żal do Helenki?

Won Wei – Dlaczego miałbym mieć do niej żal?

Mariusz Max Kolanko – To w końcu ona zdecydowała, trochę pomógł ślepy los, ale to jednak ona sprawiła, że zmierzysz się z budzącym postrach feldmarszałkiem.

Won Wei – Jestem wdzięczny pani Helence za wszystko. Doceniam jej wkład w to wspaniałe wydarzenie, którego już niedługo wszyscy będziecie świadkami. Chiny spotkają się z Prusami Wschodnimi i nie polegną, o nie! Udowodnię, że mam w sobie coś, czego SeBie brakuje.

Mariusz Max Kolanko – Mianowicie?

Won Wei – Jestem młodszy, zdolniejszy, bardziej wysportowany, przystojniejszy nie mam piwnego brzucha i umiem skakać. SeBa to w ogóle chyba nie potrafi oderwać się od podłoża ze swoją piwną masą. Wszystko to powoduje, że jestem w stanie go pokonać. On dopiero powrócił po dłuższej absencji, a ja z gali na galę się rozwijam.

Mariusz Max Kolanko – Dziś już wygrałeś dark match, ale SeBa to jednak SeBa, feldmarszałek Armii Prus Wschodnich.

Won Wei – Prusy Wschodnie przeżywają kryzys. Być może SeBa straci swą armię, być może ja włączę się w ten konflikt i mu ją odbiorę.

Mariusz Max Kolanko – Pozostaje mi w takim razie życzyć powodzenia.

Won Wei – Wielka epopeja Armii Prus Wschodnich kończy się dzisiaj! Skończy się w Chinach!

(Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Młody Won Wei wygląda na pewnego swego. Czy ma szansę pokonać SeBę?

Tony Hogański – SeBa może być trochę podłamany tym syjonistycznym zamieszaniem z jego armią, ale bez przesady.

Jan Kowalski – Stawiasz zatem na zwycięstwo?

Tony Hogański – Stawiam nawet dziesięć izraelskich szekli.

Jan Kowalski – Zobaczymy jak to będzie. Walka już niedługo.


(Znajdujemy się na parkingu. Warto odwiedzać czasem takie miejsca, bo na pewno może się tam wydarzyć coś ciekawego. Tym razem spotykamy tu Nasa Jazzowskiego i jego celebrycką małżonkę, znaną aktorkę, Weronikę Passent.)

Weronika Passent – Nas. Zauważyłeś, że ostatnio piszą o mnie mniej w prasie?

Nas Jazzowski – Jakoś nieszczególnie.

Weronika Passent – No niby tak, ale coraz częściej pojawiam się jako "żona Nasa Jazzowskiego". Czaisz? Jakbym sama nie była ważna.

Nas Jazzowski – W czym problem?

Weronika Passent – Nie wiem. Spytam może na fejsie, co? Ale beka z tego Vaclava będzie na balu.

Nas Jazzowski – Z pewnością.

Weronika Passent (spogląda na zegarek) – Nas, Nas. Jesteśmy już spóźnieni, no.

Nas Jazzowski – Spokojnie.

Weronika Passent – Co spokojnie? Oni już tam zaczęli, a ty dzisiaj nie masz w ogóle w sobie speeda. Dżizas... chcesz jakąś tabletkę?

Nas Jazzowski – Jaką znowu tabletkę?

Weronika Passent (szperając w swojej torebce) – Co my tu mamy? Na depresję, tego nie powiem publicznie, na rozweselenie, buevawen, buevawex max, na grypę, buevawen mini, o jest! Buevawen na przyśpieszenie! Zachwala go sam Vaclav. Poczekaj, dam ci luknąć.

WAMP wyciąga z torebki telefon, coś tam chwilę przy nim majstruje, po czym słychać znajomy głos:

Głos Vaclava – Buevawen speed i w te dni zawsze zdążysz do sklepu po piwo.

Weronika Passent – Czad, nie? Chcesz?

Nas Jazzowski – Nie, dzięki.

Weronika Passent – O Nas! Zobacz! Ktoś porzucił dziecko!

Pod transformatorem leżał pobity MaxiMasterMistrz.

Nas Jazzowski – To wcale nie jest dziecko.

MaxiMasterMistrz (słabym głosem) – Nash?

Weronika Passent – Nas, Nas. Pliz, weźmiemy go?

Nas Jazzowski – Co?

Weronika Passent – No, przygarniemy? Jak kotka?

WAMP zaczyna strzelać fotki pobitemu MMM, a także robi sobie z nim słit-focię.

Weronika Passent – ... i już poleciało na Instagram. O! Cichopek już polubiła. (Do Nasa.) To co? Bierzemy? (Spogląda w telefon.) Bo jak nie to Cichopek bierze. (Podchodzi do Nasa i mówi mu coś na ucho.) Nie mów jej tego, ale ona mogłaby czopki reklamować.

Nas Jazzowski – Nie możemy go wziąć, bo on jest wrestlerem i jest całkiem dorosły. (Spogląda na niego.) Chyba.... zresztą mam wątpliwości, co do obu tych stwierdzeń.

Weronika Passent – Łeeeeeee...

MaxiMasterMistrz – Pomocy....

Weronika Passent – Nas, Nas. On potrzebuje pomocy. Dam mleczka, okej? Gdzieś tu miałam. (Znów zaczyna szperać w swojej torebce.) Myślisz, że on toleruje laktozę?

Nas Jazzowski (trącając go butem) – Żyjesz?

MaxiMasterMistrz – Nash? Powiedziałeś już im, że jesteśmy razem?

Weronika Passent (zmienił się jej nastrój) – Nas, o czym ten typ nawija?

Nas Jazzowski (potrząsając MMM) – Słuchaj. Idź do prezesa Związku Wrestlerów Polskich, on ci na pewno pomoże. My musimy już iść, wielki bal przed nami.

Weronika Passent – A kysz! Dajesz mi negatywne wibracje koleś.

(Nas i WAMP odchodzą w swoją stronę, a MaxiMasterMistrz powoli wstaje i zaczyna człapać w stronę wnętrza hali.)


Jan Kowalski – Cóż za emocje.

Tony Hogański – Negatywne wibracje.

Jan Kowalski – Co takiego?

Tony Hogański – Nie słyszałeś pani Weroniki? Maxi daje jej negatywne wibracje.

Jan Kowalski – Biedny Maxi. Najpierw porażka, a później spotkanie z WAMP. Wkrótce zapewne jeszcze spotkanie z Don Pedro.

Tony Hogański – Ślepy prezes z Ameryki Łacińskiej i debil, no już lepiej nie mogli się dobrać.

Jan Kowalski – Przed nami zapowiadana walka. Chiny kontra Prusy Wschodnie!

Gra muzyka z legendarnego "Wejścia smoka", a to oznacza, że za chwilę na arenie pojawi się przedstawiciel frakcji chińskiej w EWF, czyli Won Wei. Publiczność reaguje na sympatycznego Chińczyka raczej pozytywnie, choć wielkiego szaleństwa nie ma. Nie jest on jeszcze bardzo rozpoznawalną postacią. Won Wei wchodzi na ring, gdzie zaczyna się rozciągać i pokazywać triki rodem z wushu.
Zaczyna grać "Hymn Prus Wschodnich", a wszyscy wstają ze swych miejsc, a co odważniejsi nawet go śpiewają - oczywiście w wersji polskiej. Spod FeliXtronu wychodzi Feldmarszałek Wszystkich Polaków Także i Twój, jedyny w swoim rodzaju SeBa. Jak zawsze towarzyszy mu jego adiutant, kwatermistrz i kuzyn w jednej osobie, Mati. Panowie miny mają coś nietęgie, to pewnie z powodu nieprzyjemności jakie spotkały ich na zapleczu.

Jan Kowalski – SeBa coś nietęgo wygląda.

Tony Hogański – Dziwisz się? Chcą mu armię odebrać! Feldmarszałkowi odebrać jego armię! Skandal!

Jan Kowalski – Zgadzam się. To wielki skandal i wielka niesprawiedliwość.

Tony Hogański – Mam nadzieję, że wszystko dobrze się skończy.

Sędzią tej walki będzie niezastąpiony Shaman. Napięcie na arenie rośnie, zważywszy na nieprzyjemności jakie spotkały feldmarszałka w jego kwaterze głównej. Jaka przyszłość czeka Armię Prus Wschodnich? Jak w to wszystko wmiesza się Won Wei? Wygrają Prusy czy Chiny? Niedługo się o tym przekonamy. Obydwaj zawodnicy nie spuszczają z siebie wzroku. Za ringiem Mati stara się zachęcić publiczność do wspierania Feldmarszałka Wszystkich Polaków. Fani nie potrzebują zbyt dużej zachęty i już po chwili rozlegają się chanty: SeBa! SeBa! SeBa! SeBa! To niczym wystrzał z pistoletu daje wrestlerom znak do ruszenia na siebie! Przy okazji Shaman nakazuje uderzyć w gong i walka oficjalnie się rozpoczyna! Przyszła legenda rodzimego pro wrestlingu wyprowadza podręcznikowy przykład Clotheslinea i chybia, gdyż Won Wei w iście akrobatyczny sposób rodem z Chin Ludowych schyla się, a gdy Seba znajduje się za nim to wymierza silny cios łokciem prosto w kręgosłup! Na twarzy zioma nad ziomami pojawia się grymas bólu, bo taki masaż nie należy do najprzyjemniejszych. Reprezentant chińskich sztuk walki poprawia kopnięciem w kolano, co wyprowadza Sebę z równowagi, by klęczącego rywala poczęstować jeszcze kilkoma w plecy i ostatnim w tył głowy. Amator Lecha pada na ziemie, a Uparty Tygrys zaczyna celebrować.

Jan Kowalski – SeBa jest wyraźnie rozkojarzony.

Tony Hogański – Dziwisz się? Żydzi zalęgli mu się w kwaterze głównej. Hitler miał to samo!

Jan Kowalski – Twoje wypowiedzi balansują niekiedy na granicy dobrego smaku.

Tony Hogański – Jak ci się smak nie podoba to kup sobie przyprawę z Knorra.

Jan Kowalski – Co to za nachalna reklama?

Tony Hogański – Dobra, dobra, Maggi też może być.

Feldmarszałek Wszystkich Polaków szybko podniósł się. Od razu odbił się o liny i momentalnie powalił Chińczyka z Clothesline'a! Ten jednak natychmiast wstaje, jednak prawie natychmiast zostaje powalony kolejnym Clotheslinem. Uparty Tygrys nie jest zadowolony z takiego obrotu sytuacji. Bardzo szybko podnosi się, po czym udaje mu się w iście finezyjny sposób doprowadzić do zwarcia. Trwa szamotanina, a trzeba przyznać, że jest to wielka chińsko-pruska szamotanina jakiej świat nie widział. Panowie siłują się i tarmoszą, co sprawia przez chwilę żaden z wrestlerów nie może osiągnąć przewagi, jednak w końcu to Won Weiowi udaje się wykonać na swym przeciwniku stylowego Neckbreakera! Feldmarszałek, który niedługo utraci swoją armię wstaje, ale Won Wei dramatycznie chwyta go za gardło i wpycha do narożnika! Tam spada na niego ze chińskim Splashem! Po czym poznać, że był to chiński Splash, a nie zwykły? Ot na ten przykład wykonał go Chińczyk i to wystarczy. Won Wei nie próżuje, tylko znów chwyta rywala i przerzuca do narożnika znajdującego się naprzeciwko. Feldmarszałek mimo, że próbował przybrać aeorodynamiczną pozycję to rozbija się w narożniku. Won Wei bierze wielki rozpęd i próbuje kolejnego chińskiego Splasha... ale SuperZiom odsuwa się i to Uparty Tygrys rozbija się na słupku narożnika! SeBa natychmiast odbija się od lin i spada na podnoszącego się rywala z Elbow Dropem. Następnie podnosi rywala i rzuca go o liny, a następnie wykonuje mu Atomic Drop.

Tony Hogański – Brawo feldmarszałku!

Jan Kowalski – SeBa nie poddaje się.

Tony Hogański – Armia Prus Wschodnich nigdy się nie poddaje i nie bierze jeńców!

Won Wei też nie ma zamiaru się poddawać, nie bez powodu jego rodzina od stuleci kieruje szkołą tradycyjnych sztuk walki. Od razu wstaje, ale SeBa powala obywatela Chińskiej Republiki Ludowej Clotheslinem. Ten od razu wstaje, odbija się o liny i w skoczny sposób próbuje Dropkicka, ale SeBa efektownie odskakuje na bok i Won Wei spada na matę. Szybko jednak podnosi się i dochodzi do kolejnego zwarcia między zawodnikami. Szamotanina jest znów intensywna. Panowie zaczynają wymieniać między sobą różnego rodzaju ciosy, są więc kopniaki, są uderzenia pięścią i żaden z nich nie może w takich okolicznościach lubelskiej przyrody uzyskać przewagi. Trochę to trwa, ale publiczność nie ma nic przeciwko, bo emocje i napięcie jakie budowane są w tej walce są po prostu ogromne. W końcu jednak Won Wei wrzuca znów SeBę wprost w jeden z pobliskich narożników. Od razu do niego podchodzi, po czym brutalnie chwyta za gardło, ale nie to jest najważniejsze, bo jednocześnie dusząc rywala, zaczyna też swym kolanem wymierzać mu potężne ciosy w brzuch. W sumie kilkanaście potężnych kopniaków spada na Feldmarszałka Wszystkich Polaków. Won Wei chce go przerzucić to naprzeciwległego narożnika, ale SeBa nie pozwala na to, chwyta rywala, przesuwa się za jego plecy i próbuje German Suplexa, ale Won Wei nie pozwala na to, strzela go brutalnie łokciem w twarz, co sprawia, że rywal musi go puścić.

Jan Kowalski – Won Wei prezentuje się dziś naprawdę bardzo dobrze.

Tony Hogański – Bezwstydnie wykorzystuje fakt, że feldmarszałek jest mentalnie osłabiony!

Jan Kowalski – To akurat nie jest wina Won Weia.

Tony Hogański – Feldmarszałkowi takich rzeczy robić nie wolno. Co na to powiedzą Prusy Wschodnie?

Jan Kowalski – Nic nie powiedzą, bo wpadły pod kontrolę syjonistów.

Won Wei próbuje zaatakować przeciwnika, ale feldmarszałek wykorzystał jedną ze strategii von Moltkego. Przeprowadził bowiem świetnie zaplanowany taktyczny odwrót na z góry upatrzoną pozycje, czyli obszar za ringiem. Tam zostaje powitany przez okrzyki Matiego, który zarzuca mu lenistwo i mówi coś o niepotrzebnym spożywaniu piwa przed walką. Feldmarszałek przypomina swojemu kuzynowi, że jest on feldmarszałkiem moim, twoim, po prostu wszystkich – w tym Matiego i że nie będzie tolerował takiego tonu. Tą gorącą wymianę zdań wykorzystuje Won Wei uderzający w Sebę baseball slidem. Siła ciosu sprawiła, że super ziom uderzył w barierkę. Wu Shu Tiger wraca na ring, bierze rozbieg odbijając się o przeciwległe liny i gdy już ma skakać na wstającego przeciwnika ten zostaje pociągnięty na bok przez swego kuzyna. Chińczyk nie zdążył wyhamować, ale wykorzystując rozpęd wykonał salto w przód, stojąc na rękach odbił się plecami od lin, wrócił do pozycji stojącej i całość pokazu gimnastyki zakończył saltem do tyłu beż używania rąk. Publika nagradza brawami te cyrkowe występy a poddenerwowany SeBa wraca na ring.

Jan Kowalski – Mówiłem już, że Won Weia trzeba pochwalić?

Tony Hogański – Tak, tak.

Jan Kowalski – Kto wie. Może to początek chińskiej epopei w EWF.

Tony Hogański – Myślałem, że już się uwolniliśmy od tych azjatyckich hord, a tu proszę... Bidam, Won Wei... mnożą się, mnożą!

SeBa chcąc zmienić taktykę namawia Azjatę do spróbowania się w siłowaniu. Wprawdzie już dzisiaj dochodziło do podobnych szamotanin, ale dlaczego by nie spróbować jeszcze raz? Won Wei nie ma chyba nic przeciwko. W ten sposób dochodzi do złączenia dłoni i wyższy oraz cięższy Seba zmusza przeciwnika do klęknięcia. SuperZiom w bardzo energiczny sposób, pewnie nawet wschodniopruski, zwiększa nacisk przez co Wei już klęczy już jak do pacierza. Oczywiście zakładając, że on wie czym jest pacierz. Zważywszy na jego azjatycki background być może powinien klękać do jakichś buddyjskich albo taoistycznych obrzędów. Chyba, że wyznaje konfucjanizm, oni tam chyba rzadko klęczą. EWF zachowuje równowagę religijno-filozoficzną. Następuje zmiana taktyki i Feldmarszałek Wszystkich Polaków Także i Twój wynosi swego oponenta do pozycji startowej, by następnie trzymając go za dłonie, paść na plecy i wyrzucić go w powietrze Monkey flipem w międzyczasie zwalniając splot palców. Won wyleciał w górę i uderzył w matę aż zabrakło mu tchu i robiąc minę karpia wyjętego z wody próbuje złapać dech. To uziemienie jest na rękę SeBie, spadającego właśnie na Chińczyka z czarującym Elbow Dropem.

Tony Hogański – SeBa potrafi!

Jan Kowalski – Faktycznie, w tej części walki feldmarszałek prezentuje się znacznie lepiej.

Tony Hogański – To zasługa pruskich treningów i pływania w Obie.

Jan Kowalski – Być może...

Dręczenie przeciwnika w wykonaniu SeBy jest kontynuowane poprzez założenie Fujiwara Armbar na prawą rękę. Won Wei jest w tarapatach, gdyż jego szybkość i zwinność tracą na znaczeniu podczas walki w parterze. Mijają kolejne sekundy bezowocnych prób wydostania ręki z potrzasku. Wei decyduje się na szukanie innego wyjścia z opresji – wyciąga nogę w kierunku lin. Brakuje kilka centymetrów, ale Tygrys się nie poddaje i jesteśmy świadkami nadludzkiego wysiłku i pokazu sprawności ludzkiego ciała – rozciągając wszystkie mięśnie pleców i lewej nogi udaje się zarzucić ją na najniższą linę. Zauważywszy to sędzia nakazuje SeBie zwolnienie dźwigni, co ten czyni niechętnie. Obaj wracają do pozycji pionowej i już po chwili Won Wei postanawia uderzyć z lariatem… popełnia jednak błąd, gdyż rutynowo używa do tego obolałej, prawej ręki. Cios ten nie robi na feldmarszałku Armii Prus Wschodnich żadnego wrażenia, a samego Weia zmusza do chwycenia się za obolałą kończynę. Chwilową przewagę wykorzystuje Feldmarszałek całego narodu, zarzucając Wona na barki i szykując się do wykonania SBS [Go To Sleep]. Wei kontruje to uderzając kilkukrotnie Sebe łokciem w głowę, co pozwala mu na osunięcie się na ziemie i wykonanie low drop kicka w kolano rywala. Ten pada jak rażony na ziemie, zaś Uparty Tygrys ekspresowo wspina się na narożnik i skaczę z Golmud Splashem [Frog Splash]! Pin....1.....2......2,5...SeBa wykopuje!

Tony Hogański – Czyż on nie jest niesamowity?

Jan Kowalski – Dobrze, że wrócił. Brakowało nam go w EWF.

W ostatnim niemal momencie SeBa wykopał i uratował się przed porażką! Rozgrzany Won Wei nie zraża się tym niepowodzeniem, to nie jest w jego stylu, lecz ponownie wraca na narożnik i tym razem skacze z Wushusault [Moonsault]! Jednak pudłuje, gdyż SeBa odturlał się na bok! Publiczność szaleje ze szczęścia, choć Won Weiowi też okazuje sporo sympatii. To dobry chłopak. Obaj wrestlerzy starają się wrócić do pozycji pionowej. Wei wstaje i zaczyna się rozglądać za przeciwnikiem. Odwraca się w stronę środka ringu tylko po to by nadziać się na SBO! [Ace Crusher)]! Pin......1.........2.......3! (Zwycięzcą jest: SeBa!)

Tony Hogański – Yeah!

Jan Kowalski – Jednak zwyciężył.

SeBa triumfuje! Mati wpada na ring z dwoma Lechami i panowie zaczynają piwną celebrację. Feldmarszałek wchodzi na jeden z narożników i świętuje wraz z równie szczęśliwą, co on publicznością. Gra Hymn Prus Wschodnich, a zważywszy na sytuację na zapleczu, być może jest to ostatni raz. Cała arena śpiewa ten hymn, co jeszcze bardziej raduje Feldmarszałka Wszystkich Polaków. W rytmach swej muzyki, wraz z Matim opuszczają ring.

Tony Hogański – Mam nadzieję, że to jednak nie ostatni raz, gdy słyszymy ten piękny hymn.

Jan Kowalski – Ja także mam taką nadzieję.

Tony Hogański – To co? Może zrzuta na armię?

Jan Kowalski – Mnie na to nie stać.

Tony Hogański – Może SeBa powinien poszukać sponsora. Coś trzeba zrobić! Tak to nie może się skończyć!


(Przenosimy się na zaplecze, nie ma co biadolić. Widzimy tutaj Bubbę, który przemierza korytarz hali. Ciekawe dlaczego nie ma go na balu pretendentów? Taki kolega SR-Crazy'ego, przyjaciel wręcz, a zaproszenia nie dostał? Bubbowski rozmawia przez telefon komórkowy.)

Bubba – Tak, będę na balu później. Mam coś do załatwienia w hali. Tak, tak, mam frak. Nie ma problemu. Widzimy się na balu, cześć.

Były EWF World Champion kończy rozmowę. W samą porę, bo na horyzoncie pojawił się akurat Ordinary Mortal.

Ordinary Mortal – Możemy porozmawiać?

Bubba – Porozmawiać?

Ordinary Mortal – Chciałbym wyjaśnić parę spraw. Jeszcze z 2009 roku.

Bubba – Nie mam żalu. Takie to były czasy.

Ordinary Mortal – Mimo wszystko?

Bubba – Nie widzę przeszkód.

(Mortal i Bubba razem odchodzą. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Bubba zawsze knuje spiski.

Jan Kowalski – Co? Przecież teraz niczego nie zrobił.

Tony Hogański – Bubba knuje spiski nawet, gdy tego nie widać. Być może robi to w sposób nieświadomy.

Jan Kowalski – Nieświadome knucie spisków?

Tony Hogański – Tak, to taki typ. Nawet jego tłuszcz potrafi autonomicznie spiskować.


(Czas sprawdzić, co też dzieje się na balu pretendentów. Znajdujemy się przy głównym wejściu, przez które właśnie wkroczyli Nas Jazzowski i Weronika Passent. Mesjasz polskiego wrestlingu prezentuje się wybornie we fraku, a WAMP wygląda obłędnie w sukni wieczorowej - od razu widać, że od dzieciństwa jest przyzwyczajona do takich imprez.)

Weronika Passent – Nas, Nas, ale będzie bal, nie?

Nas Jazzowski – Tak...

Ich przybycie zostaje ogłoszone wszystkim zebranym.

Herold – Pan Nas Jazzowski z małżonką, panią Weroniką Passent!

SR-Crazy pijący szampana wraz z Bidamem, Velvetem Lee i Smelą od razu ruszył w stronę nowych gości.

Weronika Passent – Nas, Nas! Też sobie sprawimy takiego gościa? Pliz!

Nas Jazzowski – Co? A po co nam on?

Weronika Passent – Postawimy go przy drzwiach i będzie ogłaszał, kto przyszedł! Np. "Listonoooosz!" albo "Wojciech Jaruzelski".

SR-Crazy (szeptem do Smeli) – Co? Kto zaprosił Jaruzela?

Smela (szeptem do Crazy'ego) – To nie herold mentorze, tylko małżonka Nasa.

SR-Crazy (szeptem do Smeli) – Aha. (Do nowych gości.) Witam na balu!

Weronika Passent – Serio?! Jest tu Herod?

SR-Crazy (zdziwiony) – Kto?

Weronika Passent – No Herod! Ten gostek w typie łasicy... (Wskazuje na Smelę.) Sam powiedział, że to Herod. (Zmartwiła się.) Ej no, po co zapraszacie typa co zabijał dzieci w Betlejem? Rzeź niewiniątek i te sprawy. Nic wam to nie mówi? No come on, dżizas... jak tak można?

Nas Jazzowski – To nie ten Herod tylko herold.

Weronika Passent – A to spoksik.

Nas Jazzowski – Dziękujemy za zaproszenie i przepraszamy za drobne opóźnienie.

SR-Crazy – Nic się nie stało. (Crazy całuję WAMP w dłoń.) Pani pozwoli, że pożyczę męża na chwilę?

Weronika Passent – Luzik, widziałam Werę Książkiewicz to pójdę i sobie z nią pogadam. Cześć.

WAMP uśmiechnięta od ucha do ucha i nawet chyba szczęśliwa - widać doskonale czuje się na tego typu imprezach - odchodzi.

SR-Crazy – Zapraszam na cygaro do salonu.

Nas Jazzowski – Brzmi nieźle. Vaclav jest?

SR-Crazy – Cygara wypalimy przed przybyciem Vaclava. Jego maniery... on jest taki nieokrzesany, nie wiem czy umiałby się odpowiednio zachować wśród dżentelmenów.

Nas Jazzowski – A Franko jest?

SR-Crazy – Jest.

Nas Jazzowski – To szkoda, że zapomniałem zabrać krzesła.

Głos WAMP z oddali – Nas! Tu jest dużo krzeseł! Jak chcesz to zajmę ci jakieś, okej? (Do jakiejś kobiety.) Laska zmykaj stąd, tu Nas będzie siedział. (Znów krzyczy do Nasa.) Już mam!

SR-Crazy – Chodźmy lepiej.

Smela – Przekażę pana małżonce, że miejsc nie trzeba zajmować.

Nas Jazzowski – Dobry pomysł. Dziękuję.

(Koniec wizyty na balu, przynajmniej na jakiś czas, ale na pewno wrócimy tam już niebawem. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – No i już są w komplecie.

Jan Kowalski – Jak to? Przecież Vaclava nie ma.

Tony Hogański – On tam do niczego nie jest potrzebny. To kulturalne towarzystwo.

Jan Kowalski – Vaclav też jest przecież pretendentem.

Tony Hogański – Chyba do nagrody ginekologa roku.


(Jesteśmy na zapleczu, a konkretniej w szatni frakcji patriotycznej. Siedzą tutaj Żubr, a Michał i Andrzej wieszają na ścianach biało-czerwone flagi. Gdzieś mignęło także zdjęcie Romana Dmowskiego.)

Żubr – Jak nasi?

Andrzej – Na razie spokojni.

Żubr – Wydajcie polecenie, że w czasie tag matchu nie mają zbytnio szaleć.

Michał (zdziwiony) – Jak to? Bez zmasowanego dopingu?

Żubr – Ta walka nie jest dzisiaj najważniejsza. Liczy się Puchar Szczęściarza, trzeba oszczędzać siły na najważniejszą walkę, gdzie mogę zdobyć trofeum.

Andrzej – Ale...

Żubr – Krok w tył, dwa kroki w przód. Trzeba myśleć strategicznie i grać na zmęczenie Chickasawa. To mój największy rywal do zdobycia pucharu, tak coś czuję.

Michał – Czyli?

Żubr – Trzeba zrobić wszystko by to Chickasaw walczył najwięcej, a ja najmniej.

Andrzej – Czy to jednak patriotyczna strategia?

Żubr – Jak najbardziej! Roman Dmowski mówił, że "po cóż pracować dla narodu, pchać go naprzód, wydobywać go na widownię dziejową, jeżeli i tak kiedyś, w dalszej przyszłości zestarzeje się on i zginie? Mój Boże, każdy z nas wie o sobie, że umrze, a jednak to mu nie przeszkadza pracować dla siebie, zdobywać sobie majątku, stanowiska, wpływów itd. Naszym zadaniem jako członków narodu nie jest zapewnienie mu wiecznego istnienia, ale tylko wydobycie z niego jak największych sił, wywalczenie mu jak najszerszego, najbogatszego, pod każdym względem najpełniejszego życia".

Andrzej – No skoro Roman Dmowski tak mówił...

Żubr – Puchar Szczęściarza to nasz dzisiejszy cel. Wszystko inne to okazja to podniesienia swoich umiejętności, sprawdzenia siebie, zwłaszcza jak za przeciwnika ma się Bidama, ale to tyle. Wieczorem liczyć się będzie ten, kto zdobył trofeum.

(Po tej patriotycznej mowie wracamy w okolice stanowiska komentatorskiego.)


Jan Kowalski – Patriotyzm zawsze w cenie.

Tony Hogański – Śpieszmy się kochać Polskę, tak szybko odchodzi.

Jan Kowalski – Co?

Tony Hogański – Co co? Z Tuskiem jako naczelną kurwą wszystko jest możliwe. Żebyś się nie zdziwił jak pewnego dnia obudzisz się w jakiejś eurozonie Warschau.


(Znajdujemy się na placu przed hotelem, gdzie odbywa się bal pretendentów. Jest tu tłum dziennikarzy, którzy z uwagi na gigantyczne nagromadzenie celebrytów i znanych osobistości po prostu muszą tu dziś być. Właśnie podjechała długa czarna limuzyna, z której wysiedli... Felipe Castro, Vaclav... i cztery bardzo skąpo odziane kobiety, które wyglądają na prostytutki. Co ciekawe Vaclav ubrany jest we frak i wygląda bardzo godnie i reprezentacyjnie.)

Vaclav – Panie się nie martwią, że zostaną odrzucone. Tam też jest mnóstwo kurew, tylko że one robią to w inny sposób, a wy, wy z otwartą przyłbicą.. albo macicą... Także nie bójcie się. Dziwki są zawsze wszędzie mile widziane.

Felipe Castro – Miałeś używać zwrotu "damy do towarzystwa".

Vaclav – Miałem?

Felipe Castro – Tak.

Prostytutka#1 – ... i naprawdę będzie tam księżna Kate?

Vaclav – No, i książę Wellington z Metternichem, bez dwóch zdań.

Dziennikarze zauważają Vaclava, Felipe Castro i jego towarzyszy i od razu do nich podbiegają. Rzecz jasna robią też mnóstwo zdjęć i próbują zadawać pytania.

Dziennikarz#1– Panie Vaclavie! Jak się pan odniesie do oskarżeń Tony'ego Hogańskiego i Nasa Jazzowskiego o...

Vaclav – To wszystko bzdury. Materiał został spreparowany i teraz próbuje się to wykorzystać przeciwko mnie. A dlaczego? Dlatego, że stoję po przeciwnej stronie barykady. Czy ja jednak komuś przeszkadzam? Czy próbuję obalić władze EWF, abstrahując od ich legalności? Nie, nie próbuję. Robię swoje, po prostu walczę. Są osoby w tej federacji, które pragną mnie zdyskredytować, obrzucić błotem moje imię. Ja na to nie pozwolę.

Dziennikarz#2 – Czyli nie dokonałeś aborcji na tej biednej kobiecie?

Vaclav – Jestem Mecenasem Ekstremy, a nie barbarzyńcą. Nie mam pojęcia jak możecie w taką bzdurę wierzyć. W dzisiejszych czasach ludzie uwierzą we wszystko, nawet w zjadacza płodów.

Felipe Castro – Dziękujemy bardzo. To wszystko, co mamy do powiedzenia.

Dziennikarz#2 – A co z wyborami na prezesa Związku Wrestlerów Polskich?

Vaclav – Jebać system! Wybory zerwane, a prezesem jestem ja.

Felipe Castro – To już naprawdę wszystko. Dla oszczerców nie będzie litości i spotkamy się z nimi w sądzie.

Wróg Ludu, syn Feliksa Castro i cztery prostytutki kierują się do drzwi. Tam stoi ochrona, której przewodzi Avon Tschorny - delegat GRU na bal pretendentów.

Avon Tschorny – Panie Vaclavie, witamy.

Mecenas Ekstremy wchodzi do środka. Zaraz za nim próbują przejść Felipe Castro i prostytutki, ale zostają zatrzymani przez GRU.

Felipe Castro (zdenerwowany) – Gdzie z tymi łapami? Co to znaczy?

Vaclav – Spokojnie Filip. (Do Avona.) Co to ma znaczyć?

Avon Tschorny – Państwo nie mają zaproszeń, nie mogą wejść na bal. Przykro mi.

Felipe Castro – Już ja ci pokażę! Czy ty wiesz kim ja jestem?!

Vaclav – Filip, nie ma sensu. Odwieź panienki i zapłać im. Sam zajmę się balem.

Felipe Castro – Jak tam chcesz...

(Mecenas Ekstremy wkracza do budynku. Felipe Castro i cztery dziewczęta muszą jednak opuścić ten teren. My także, dlatego wracamy na ring.)


Tony Hogański – Tego drania też trzeba było nie wpuszczać! Widziałeś go?! Chciał splugawić eleganckie przyjęcie!

Jan Kowalski – Tak, widziałem.

Tony Hogański (strasznie przejęty) – Co ja mówię?! On i tak je splugawi samą swoją obrzydliwą osobą!

Jan Kowalski – Uspokój się Tony, bo ci ciśnienie skoczy.


(Po odwiedzinach poza obrębem hali czas sprawdzić co też słychać u innych wrestlerów EWF. W indiańskiej szatni, która jest indiańska tylko z nazwy, bo nie ma tam żadnych pióropuszy ani wigwamów znajdują się The Chickasaw i Mia. Jimmy rozgrzewa się przed walką.)

Mia – Jimmy, już czas.

The Chickasaw – Tak, masz rację.

Mia – Słyszałeś co mówił Żubr? Uważa cię za najgroźniejszego rywala w walce o Puchar Szczęściarza.

The Chickasaw – To podobnie jak ja.

Mia (zdziwiona) – Też uważasz siebie za najgroźniejszego rywala w walce o Puchar Szczęściarza? Jimmy, it makes no sense.

The Chickasaw – Też uważam jego za najgroźniejszego rywala.

Mia – No racja. Jimmy, bądź ostrożny i nie przemęczaj się. Daj Bidamowi walczyć.

The Chickasaw – Trzeba walczyć honorowo i zawsze dawać z siebie wszystko.

Mia – Oczywiście... ale puchar...

The Chickasaw – Puchar zdobędę tak czy inaczej, a honoru nikt mi nie zwróci.

Mia – Niby tak...

The Chickasaw – Fanów nie da się oszukać. Będę grał fair, zrobię wszystko by wygrać w walce drużynowej, a później zdobędę Puchar Szczęściarza.

(Po tej deklaracji wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Szykują się nam świetne walki. Najpierw ciekawy tag team match, a później walka o Puchar Szczęściarza.

Tony Hogański – Great Barri będzie sędziował!

Jan Kowalski – Sam nie mogę się doczekać. Zresztą zobaczymy jeszcze pewnie wiele innych ciekawych pojedynków, choć na razie ich nie znamy.

Tony Hogański – Te tajemnice, balowe losowania i loterie. Po co to wszystko? Mogli dać mistrzowi Szakalowi zdecydować.

Jan Kowalski – A właśnie. Gdzie twój mistrz? Stoczył walkę i się jakoś nie pokazuje.

Tony Hogański – Nie mam pojęcia... ale w swoim sercu czuję... (Toster chwyta się za serce.) ... że niedaleko.


(Znów jesteśmy na balu. Często będziemy tu dzisiaj wpadać. Dla odmiany jednak nie odwiedzamy sali balowej, lecz specjalny salon, gdzie wybrani goście mogą się spokojnie zrelaksować i odpocząć od gwaru wielkiego przyjęcia. Tutaj właśnie widzimy SR-Crazy'ego, Nasa Jazzowskiego, Franko i Bidama popalających cygara. Są tu też Miszka oraz Smela, ale oni cygar nie dostali.)

Smela – Mentorze? Mogę prosić o uwagę?

SR-Crazy – Co tam znowu?

Smela – Niespodzianka.

Miszka podchodzi do kotary osłaniającej ścianę i odsuwa ją. Za nią znajduje się naturalnej wielkości portret Dark Avengera. EWF World Champion bardzo się wzruszył widząc swojego przyjaciela jak żywego.

SR-Crazy – Dziękuję. To piękny podarunek.

Nas Jazzowski – Szkoda, że niektórzy nie potrafią docenić takich rzeczy.

Franko – Jakich rzeczy?

Nas Jazzowski – Jak prezenty. Ja na przykład lubię dawać w prezencie krzesła.

Franko – Krzesła, tak?

Nas Jazzowski – Słyszałem, że nie lubisz krzeseł. Nie ukrywam, przypierdoliłem ci, bo akurat się nawinąłeś. Przypierdoliłem ci drugi raz, bo znów się nawinąłeś, a do tego zacząłeś rządzić się tutaj jakbyś był panem tej federacji. Jedyny sprawiedliwy, co? Wiem, że mnie nie lubisz, ale prując się o taką pierdołę wychodzisz na niezłego frustrata.

Franko – Myślałem, że wyraziłem swoje stanowisko dość jasno i przejrzyście. Moje pretensje do ciebie dość mocno wykraczają poza uderzenie krzesłem.

Nas Jazzowski – Widać nie słuchałem cię dość uważnie.

Franko – Oczywiście, bo mesjasz polskiego wrestlingu nigdy nie słucha nikogo uważnie. Oprócz siebie... no i chyba żony, co nie? Pantoflarzu?

Nas Jazzowski – Co powiedziałeś?

Rzeźnik i Nassjasz niebezpiecznie zbliżyli się do siebie, więc zainterweniował Bidam, który wszedł między nich i zaczął łagodzić obyczaje.

Bidam – Spokojnie panowie, spokojnie.

Smela – Panie Bidamie, na pana już chyba czas. Walka niedługo.

Bidam (po cichu do Franko) – Obiecaj, że mu nie przypierdolisz. Nie będziemy robić zadymy na balu.

Franko (po cichu do Bidama) – Nie planowałem, zresztą ja nie mam takiego zwyczaju, bo nie daję się łatwo sprowokować, ale w razie czego będę się powstrzymywał.

Nas Jazzowski – O czym tam tak szepczecie?

Bidam – Że właśnie wychodzę. Do zobaczenia później.

Siergiejewicz Nowosibirski podchodzi do drzwi i opuszcza salon. W tym momencie z sali obok słychać głos zapowiadacza.

Głos herolda – Pan Vaclav!

Głos Vaclava – Dla ciebie, jaśnie pan Vaclav.

Głos herolda – Jaśnie pan Vaclav!

Głos Vaclava – Zapomniałeś powiedzieć, że jestem prezesem Związku Wrestlerów Polskich.

Głos herolda – Ale przecież pan nie jest...

Słychać jakieś uderzenie i dźwięk, jakby ktoś dostał cios w brzuch.

Głos herolda (słabym głosem) – Jaśnie pan Vaclav... prezes Związku Wrestlerów Polskich.

Słysząc to Crazy i reszta towarzystwa także opuszcza salon. Vaclav tymczasem rozgościł się. Zabrał kieliszek szampana wiceministrowi spraw zagranicznych i zajrzał pod sukienkę znanej aktorki o dwóch nazwiskach bez łącznika, której fanem był niegdyś, a może nadal jest, Scotty Whiped, znany obecnie jako Yoshihito Nabeshima, który spadł z pancernych schodów i połamał się na amen.

SR-Crazy – Vaclavie! Witaj!

EWF World Champion wyciąga dłoń w stronę Vaclava, ale ten tylko spluwa na parkiet.

Vaclav – Dobry wieczór. Więc to jest ten bal?

SR-Crazy – Tak, cieszę się, że jesteś! (Szeptem do Smeli.) Szybko, przystawki, nim pożre jakiś płód.

Vaclav – Ty też wierzysz w tę bajeczkę?

SR-Crazy – Może coś do jedzenia?

Vaclav – Piwo.

Szaleniec pstryka palcami. Pojawia się służący, który przynosi butelkę Perły, a także kufel. Vaclav chwyta butelkę, otwiera ją, a kufel przypadkowo strąca z tacki, tak że rozbija się on na dwa kawałki, bo to grube szkło i przecież nie rozpryśnie się na miliard drobinek.

Vaclav – Straszna niezdara ze mnie.

SR-Crazy – To się posprząta. Może spoczniesz?

Vaclav – Nie, nie. Pozwiedzam sobie, popiję. Mogę, prawda?

SR-Crazy – To bal pretendentów. Tu panuje wolność.

Vaclav – Świetnie.

Mecenas Ekstremy oddala się, a obok SR-Crazy'ego pojawia się Smela.

SR-Crazy – Miejcie go na oku. Zawiadom Avona.

Smela – Tak mentorze, zrobi się.

(Wracamy do naszych komentatorów.)


Tony Hogański – Widzisz? On się nie potrafi zachować!

Jan Kowalski – Zwracam uwagę na rosnące napięcie pomiędzy Franko a Nasem Jazzowskim.

Tony Hogański – Panowie mają problemy, ale wyjaśnią to sobie jak cywilizowani ludzie.

Jan Kowalski – Jesteś tego pewien?

Tony Hogański – Niżej niż mój zdradziecki wychowanek nie upadną. Nawet jeśli są barbarzyńcami to na wyższym stadium rozwoju niż on.


(Znajdujemy się na korytarzu. Nikogo tutaj nie ma. Dlaczego? Czyżbyśmy mieli po prostu podziwiać misterne zdobienia na ścianach? Chyba nie. Wprawdzie nikt się nie pojawia, ale realizator zwraca naszą uwagę na niedomknięte drzwi do jakiejś szatni. Robi zbliżenie i słychać wyraźnie dwa głosy. Jeden z nich z całą pewnością należy do Bubby, drugiego nie możemy w tej chwili zidentyfikować.)

Niezidentyfikowany głos – To nic osobistego.

Bubba – Ale...

Niezidentyfikowany głos – Przykro mi, ale tu nie ma miejsca na "ale".

Bubba – Jeszcze tyle pracy przede mną. Kraven prowadzi EWF ku otchłani! Ku upadkowi! Hańbi dobre imię tej federacji!

Niezidentyfikowany głos – Każdy dysponuje wolną wolą.

Bubba – Dlatego chciałbym...

Niezidentyfikowany głos – Ale nie ty.

Bubba – Nic na mnie nie macie.

Chwila ciszy.

Bubba – Jak? Jak... jak to możliwe? Skąd to macie?

Niezidentyfikowany głos – Wiemy wszystko, możemy wszystko.

(W tym momencie drzwi zostają brutalnie zatrzaśnięte. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Co to znaczy?

Tony Hogański – Nie mam pojęcia, ale mam nadzieję, że skończy się to na wypierdoleniu Bubby z federacji.

Jan Kowalski – Nie podoba mi się to.

Tony Hogański – A mi wprost przeciwnie.

Jan Kowalski – Może kolejna walka mnie pocieszy....


(Janek chciał coś powiedzieć, jednak realizator mu brutalnie przerwał. Znajdujemy się w biurze senatora Szakala. Wszystkie pamiątki - na swoim miejscu. Paprotka - na swoim miejscu. Szakal - na swoim miejscu. Senator dyżuruje przy telefonie.)

Szakal – Halo kurwa? Telefon zaufania senatora Szakala.

Spokojny męski głos – Panie senatorze. Kiedy pan wpadnie do nas do radia na nagranie audycji?

Szakal – Będę w środę. Macie to jak amen w pacierzu. (Uśmiecha się po swojemu.) Ha-ha, taki żart branżowy. Puszczam do was moje łyse oczko. Dobra, przyjąłem, bez odbioru.

Łysy rzuca słuchawką.

Szakal – Będę męczennikiem kurwa.

Dzwoni telefon. Łysy odbiera.

Szakal – Halo kurwa? Telefon zaufania senatora Szakala.

Męski głos – Niech pan senator włączy szybko WSI24.

Szakal – Kto mówi kurwa?

Męski głos – Fan. To pilne, WSI24 - teraz.

(Rozmowa się kończy, a Szakal drapie się zdziwiony po łysinie. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Mistrz tu jest! Mistrz jest z nami!

Jan Kowalski – Nim mi tak brutalnie przerwano chciałem powiedzieć, że być może kolejna walka mnie pocieszy. W końcu jesteśmy federacją wrestlingową, a nie taką co to organizuje bale, szantaże i knuje spiski.

Tony Hogański – No to dalej! (Śpiewnie.) Niech porywa nas czar par! Bo to walka drużynowa!

Słyszymy The Clash - „London Calling” i publiczność ma okazję do przywitania się z Bidamem. Przeważa solidny, głośny cheer, chociaż słychać również przebijające się przez niego gwizdy generowane głównie przez zwarty zastęp fanów Żubra. Pan Nowosibirski ignoruje tych mąciwodów, pozdrawia grupkę wydekoltowanych fanek, po czym spokojnym i pewnym siebie krokiem rusza w stronę ringu. Dociera tam bez przeszkód i rozpoczyna rozgrzewkę.
Gra Rush i „Tom Sawyer”, co oznaczać może tylko i wyłącznie pojawienie się Chickasawa, wraz z towarzyszącą mu czarującą asystentką - Mią. Zgromadzeni w hali widzowie witają tą parę bardzo ciepło. Słychać nawet okrzyki: „Woooooo!”, na które zainteresowani chętnie odpowiadają. Chickasaw przybija kilka „piątek”, jego towarzyszka żartuje sobie z jakimś odważnym fanem... pozytywna energia unosi się w powietrzu. Tylko pobliska grupa sympatyków Żubra psuje obraz całości, wyzywając indiańską parę słowami znanymi głównie z meczów piłki kopanej. Są jednak ignorowani. Chickasaw odbiera całusa „na szczęście” od swojej towarzyszki, wskakuje na krawędź ringu i z werwą wskakuje pomiędzy liny.
Hunter „War” oznacza pojawienie się Johnny’ego Thornpike’a. Thorn Mouth po prostu idzie z wzrokiem utkwionym w swoich przeciwnikach, ignorując przy tym buczenie i gwizdy widowni. W końcu dociera do celu i zostaje tam powitany przez uśmiechniętego Bidama. Nie odpowiada na to powitanie i zaszywa się w jednym z narożników. Jego wzrok jest utkwiony w rywalach.
Paweł Kukiz i „Boa” – na arenę wkracza dzierżący biało czerwoną flagę Żubr. Jego wejście zamienia się w coś na kształt zwycięskiego pochodu, w trakcie którego zawodnik wymachuje flagą i wykrzykuje przy tym różnego rodzaju patriotyczne hasła. Pięknie jest i podniośle, chociaż nie wszyscy fani to doceniają. Po okrążeniu ringu dookoła, Sarmata przekazuje flagę w ręce Tony’ego Hogańskiego. Później wkracza na ring.

Jan Kowalski – Po tej walce możemy spodziewać się wszystkiego.

Tony Hogański (wymachując flagą) – Tylko tyle masz do powiedzenia?

Jan Kowalski – Tak, tylko tyle.

Tony Hogański – Nie był to jakiś szczególnie odkrywczy komentarz.

Jan Kowalski – Przykro mi, że cię zawiodłem.

Sędzią tej walki będzie Lech Grudziński. Instruuje on zawodników jak mają się zachowywać, co wolno, a czego nie wolno. Tak jak Kowalski i Grudziński nie jest zbyt odkrywczy, ale taka już natura jego pracy. Johnny Thornpike przez chwilę naradza się z partnerem, a później z lekkim uśmieszkiem zajmuje swoje miejsce w narożniku. Z kolei Bidam pozwala się wykazać Chickasawowi, więc na ringu pozostają Indianin i Sarmata. Słychać gong, czyli zaczynamy.

Jan Kowalski – Zaczęli!

Tony Hogański – Kolejny raz odkryłeś Amerykę. Gratuluję Janku, jesteś dzisiaj w wybornej formie. Aż mi się smutno zrobiło. Chyba przestań machać flagą w ramach solidarności z twoją beznadzieją. (Faktycznie, Toster przestaje wymachiwać flagą.)

Żubr zaprasza oponenta do próby sił, na co Kochanek Katriny reaguje pełnym politowanie spojrzeniem i pukaniem się w czoło. Patriota rzuca kilka cierpkich słów na temat tchórzostwa czerwonoskórych, na co jego przeciwnik odpowiada równie cierpką uwagą na temat walorów intelektualnych „Polskiego Bizona”. Poirytowany Żubr rusza do ataku i robi to w swoim stylu – szybko, mocno i z wielką zajadłością. Chickasaw z gracją unika jego ciosów i odpowiada dwoma szybkimi Dropkickami – pierwszy zachwiał Prawdziwym Polakiem, a drugi go powalił. Żubr próbuje szybko wstać... i nadziewa się na pełny wzmocnionego odbiciem od lin impetu Running Dropkicka! Obrywa w bok głowy, i pada po raz drugi. Chickas próbuje pinu.... 1... 2... kick out! Wybicie Żubra zbiega się w czasie z interwencją jego tag partnera – Thornpike przypierdala Indianinowi szybkim i brutalnym Face Wash. To z kolei nie podoba się Bidamowi, który uznaje za stosowne interweniować. Na oczach oszołomionego sędziego pomiędzy Nowosibirskim i Iconem wybucha ostry brawl, który szybko przenosi się poza ring.

Jan Kowalski – Co na to Lechu Grudziński?

Tony Hogański – Tak jak ty, jest dzisiaj marnie dysponowany.

Jan Kowalski – Mógłbyś zająć się komentowaniem walki, a nie moich poczynań?

Tony Hogański – Nie pochlebiaj sobie Janku, w życiu nie komentowałbym tego, co ty robisz. (Toster krzywi się.) Fuj.

Kowalski ma chyba jednak sporo racji. Lech Grudziński, czyli arbiter tego pojedynku, dał tutaj ciała, ale nie zdoła na razie naprostować tej sytuacji – w obrębie lin zaczyna się sporo dziać. Żubr wstaje, rzuca oponenta w narożnik i wyprowadza kilka brutalnych Forearm Smashów. Później szybko i sprawnie wynosi rywala do góry i już po chwili możemy napawać się Superplexem, po którym następuje szybki pin....1... 2... kick out! Bidam i Thornpike obijają się poza ringiem kompletnie bez szacunku dla swoich facjat, podczas gdy pomiędzy linami sprawy nie wyglądają zbyt różowo dla Chickasawa: Indianin właśnie pada ofiarą mocarnego Body Slam. Po tej akcji następuje Knee Drop i wyniesienie do Vertical Suplex. Tego już jednak zbyt wiele dla Sawyera, który wyrywa się z uścisku rywala, ześlizguje się za jego plecami i aplikuje mu German Suplex. Sarmata dał się zaskoczyć i teraz leży na macie, oszołomiony. Jego przeciwnik wskakuje na środkową linę i powraca z efektownym Leg Dropem. Zalicza trafienie i próbuje pinu....1... kick out! Na Sarmatę trzeba dużo więcej. Chickasaw próbuje więc DDT, ale potężnie zbudowany rywal przerzuca go za pomocą Back Body Drop. Na twarzy Żubra pojawia się wyraz zadowolenia, które okazuje się jednak przedwczesne – jego przeciwnik ląduje bezpiecznie i z wielką gracją, po czym odbija się od lin i atakuje z efektownym Corkscrew Crossbody! Patriota przechwytuje tę akcję i kontruje przepotężnym Overhead Belly To Belly Suplex, po którym Chickasaw wylatuje z ringu!! (EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – Indianie potrafią latać. Kto by przypuszczał?

Jan Kowalski – The Chickasaw zajął trzecie miejsce w konkursie Felków na najlepszego cruisera 2013 roku.

Tony Hogański – To ma wyjaśniać jego zdolności awiacyjne?

Jan Kowalski – Tak.

Tony Hogański – No i wyjaśniło.

W tym czasie Bidam i Thornpike chyba już wyjaśnili sobie wstępnie dzielące ich różnice zdań, bo spokojnie czekają na swoją kolej w narożnikach. Poza ringiem Mia cuci oszołomionego partnera, który zataczając się nieco powraca na matę. Tam czeka na niego Żubr z wspartym niebagatelną masą ciała Knee Strikiem. Chicko jakoś unika tego ciosu, przetacza się do narożnika i dokonuje zmiany. Bidam rozpoczyna od kilku ciosów w twarz Sarmaty, na co ten odpowiada własnymi i przechodzi do próby DDT. Azjata wyrywa się z uścisku, pada jednak ofiarą klasycznego lewego sierpowego, po którym następuje Lariat. Patriota wykonuje serię Angry Stompów, którą przerywa kontra w postaci bardzo agresywnego Spinebustera. Plecy Prawdziwego Polaka z impetem uderzają w matę, a Bidam wstaje i natychmiast opada z Elbow Dropem. Trafia oponenta w głowę, uśmiecha się paskudnie i kopie go gardło. Arbiter ma pewne zastrzeżenia, których Nowosibirski wysłuchuje z pełnym zrozumieniem. Później dźwiga swojego potężnego przeciwnika i wykonuje na nim Realesed Dragon Suplex! Niezły wyczyn, biorąc pod uwagę różnicę gabarytów. W narożniku Thornpike zaczyna się niepokoić – wrzeszczy na tag partnera, starając się zmusić go do jakiejś reakcji. Bidam uśmiecha się do niego po mongolsku, układa oszołomionego Żubra w odpowiedniej odległości od narożnika i dokonuje zmiany. Chickasaw natychmiast wykonuje Moonsaulta i przechodzi do pinu....1...2...2,43... przerywa Johnny Thornpike!

Jan Kowalski – Tak nie wolno!

Tony Hogański – Co nie wolno? Co nie wolno? To EWF! Tu wszystko wolno!

Jan Kowalski – Serio? A jakbym powiedział, że twój komentarz robi się drętwy.

Tony Hogański (zbulwersowany) – Co? Co? Tak nie wolno!

Jan Kowalski – Starzejesz się Tony. Po prostu się starzejesz.

Tony Hogański (zmartwiony) – Ja?

Lech Grudziński, obrotny sędzia udziela reprymendy, ale kogo to interesuje? Szybko musi wracać do pracy, po tym jak Kochanek Katriny „poprawia” rywalowi Standing Moonsaultem. Od razu mamy pin....1... 2... shoulder up! Mia poza ringiem jest niepocieszona. Żubr próbuje wstać i od razu pada ofiarą Double Foot Stomp – innymi słowy, przeciwnik skacze mu na głowę. To na chwilę uspokaja Prawdziwego Polaka, a Chickasaw ma czas na kolejną efektowną akcję. Ponownie wskakuje na narożnik i skacze z akcją o cudnej nazwie Mia Pozdrawia [High Angle Senton Bomb] – niestety przeciwnik gra nie fair i odsuwa się! Indianin z impetem wyrżnął o matę, a Sarmata rzuca się do narożnika, żeby dokonać zmiany. Udaje mu się i jego spragniony walki partner może wkroczyć do gry. Johnny Thornpike od razu rozwala twarz Indianina przy pomocy Face Wash. Chickasaw zwija się z bólu, a Thorn Mouth wykonuje na nim Northern Lights Suplex. Natychmiast przechodzi do pinu....1... 2... kick out! Niezrażony tym drobnym niepowodzeniem Icon zarzuca sobie Chickasa na barki... i egzekwuje Firemans Carry Into Flapjack. Kochanek Katriny wygląda na solidnie poobijanego, próbuje jednak doczołgać się w stronę tag partnera – na próżno. Rywal wynosi go do Brainbustera. Sawyer ponownie pokazuje, że nieźle radzi sobie z wymykaniem się z tego typu opresji, wyślizguje się z uchwytu rywala i ląduje za jego plecami wykonując mordercze Inverted DDT! Ta akcja daje mu czas na zmianę.

Jan Kowalski – Dobrze pamiętam, że Żubr i Chickasaw wymyślali różne strategie na tą walkę? Była strategia dmowska i honorowa, tak?

Tony Hogański (do siebie) – Ja? Stary?

Jan Kowalski – Oj Tony, ja tylko żartowałem.

Tony Hogański (zmartwiony) – Naprawdę się starzeję?

Bidam tymczasem wskakuje efektownie na narożnik i skacze z jeszcze bardziej efektownym Diving Elbow Dropem. Trafia idealnie, co najwyraźniej wprawia go w dobry humor, bo znowu uśmiecha się po swojemu. On tak po prostu lubi, pewnie najchętniej zjadłby teraz smakowitego kurczaka. Od razu próbuje pinu....1... 2... kick out! Trudno, nie udało się. Będą kolejne próby. Azjata wykonuje Irish Whip na Amerykaninie, jednak Johnny Thornpike wykonuje klasyczną kontrę i to Bidam ląduje plecami w narożniku. Takie rzeczy się zdarzają, nawet najlepszym. Później następuje Thrust Kick... i pełen impetu Face Wash! Johnny upodobał sobie dzisiaj tą akcję. Wynosi przeciwnika w narożniku... ten zaczyna umiejętnie się bronić, przejmuje inicjatywę i wykonuje Seorabeol [Rope Hung Cutter] na kompletnie ogłupiałym rywalu! Przygotowawszy go w ten sposób, zmienia się z partnerem, który natychmiast wskakuje na szczyt narożnika i skacze na leżącego przeciwnika z podręcznikowo wykonanym i nader efektownym 450 Splash! Wooooooo!! Wooooo!! Wooooo!! Woooooo!! – rozbrzmiewa wśród widowni.

Jan Kowalski – Chickasaw ma wielu fanów. To miły gość.

Tony Hogański – ...

Jan Kowalski – Proszę państwa, nie sądziłem, że Tony jest taki wrażliwy.

Chicko od razu próbuje pinu....1... 2... 2,62... przerywa Żubr! Arbiter znowu ma trochę pracy, podczas gdy Chickasaw próbuje zakończyć walkę raz, a dobrze – niestety Thorn Mouth blokuje przygotowania do Chickasaw Piledriver i po prostu wsadza palce w oczy przeciwnika. Jakby tego było mało, uderza kolanem w krocze Indianina i na koniec wykonuje DDT. Później dokonuje zmiany, pokrzykując przy tym coś do swojego tag partnera. Panowie chyba doszli do porozumienia, bo wynoszą Kochanka Katriny do Double Vertical Suplex, którą to akcje bez przeszkód wykonują. Chickasaw leży, oddychając z wyraźnym wysiłkiem i jest zdany na łaskę Żubra, który z kolei nie ma nic przeciwko wykorzystaniu tego faktu. Szykuje się do wykonania Ideology Buster [Muscle Buster], jednak rywal – złośliwe bydlę – nie zamierza współpracować i ni stąd, ni zowąd wyskakuje z kontrą w postaci Hurricanrana With Pin....1... 2... kick out! Obaj przeciwnicy wstają, a Sarmata rusza z Running Lariatem. Chickasaw unika ciosu i... dokonuje zmiany!

Tony Hogański – Bo ja Janku to też mam uczucia.

Jan Kowalski – O, jednak żyjesz.

Tony Hogański – Ale co to za życie? W starości? W siwiźnie.

Bidam wkracza do akcji i od razu spotyka się huraganowym atakiem Patrioty. Zwinnie unika tych potężnych ciosów i odpowiada jednym, ale za to bardzo precyzyjnym uderzeniem – wymierza go krawędzią dłoni, a celem jest gardło przeciwnika. Żubr charczy i zatacza się, trzymając za uderzone przez chwilę miejsce. Chyba ma kłopoty z oddychaniem. Tymczasem jego rywal odchyla się do tyłu na linach, łapie momentum... i powala Prawdziwego Polaka morderczym Jawbreaker Lariatem! Następnie przygląda mu się z powątpiewaniem, mówi coś do partnera i dokonuje zmiany. Wspólnie wynoszą go w narożniku i, nie bez widocznego na ich twarzach wysiłku, wykonuje morderczy Super Powerbomb od którego ring zatrząsł się w posadach! Chickasaw pinuje....1... 2... 2,99... kick out! W tym samym czasie Johnny Thornpike próbował interwencji, a Bidam go powstrzymał – w efekcie zawodnicy wypadają poza ring, zupełnie jak na początku walki!

Jan Kowalski – Tyle wrażeń, tyle emocji.

Tony Hogański – Powinienem zadbać o swój pochówek, kupić sobie miejsce na cmentarzu. Drogie to?

Jan Kowalski – Podobno tak, ale z twoimi gwiazdorskimi dochodami z pewnością cię stać.

Tony Hogański – Może jebnę sobie mauzoleum, co?

Jan Kowalski – Świetny pomysł.

Poza ringiem trwa walka między Bidamem a Thornpikiem. Nie potrwa ona jednak zbyt długo, bo Bidamczyk wykonuje rywalowi Seonggol [Hangman's Facebuster]!! (Entuzjazm publiczności.) Na ringu tymczasem Żubr wrzucił Chickasawa do narożnika i obija go tam z niesamowitą siłą. Uderzenia spadające na twarz indiańską są tak silne, że Jimmy już wkrótce zaczyna krwawić. Żubr tymczasem rozpędza się i próbuje Splasha... ale The Chickasaw odsuwa się w niemal ostatnim momencie!! Na ring tymczasem wraca Bidam z przewieszonym przez ramię Iconem. Żubr próbuje dojść do siebie, choć sytuacja nie przedstawia się dla niego najlepiej. Bidam podchodzi do niego... i klepie jego dłoń, dłonią nieprzytomnego Thornpike'a. Żubr jest zdziwiony, a sędzia Lech Grudziński nieprzejednany. Doszło do oficjalnej zmiany i Żubr musi opuścić obręb ringu. Tymczasem Bidam oficjalnie zmienił się z Chickasawem, a Jimmy nie protestował, bo obecny EWF FTW Champion wzbudza podziw u młodszych wrestlerów. Bidamczyk podchodzi do zwłok Thornpike'a, które wcześniej porzucił i wykonuje mu swój kończący Seorabeol-2 [Sternness Dust α]! Chce pinować, a Żubr od razu by chętnie wpadł na ring... gdyby nie ściągnął go z niego Chickasaw, który pojawił się poza ringiem! Bidam spokojnie pinuje.....1.........2........3! (Zwycięzcami są: Bidam & The Chickasaw!)

Jan Kowalski – No i koniec?

Tony Hogański (zawodzi z żalem) – A kiedy przyjdzie także po mnie, zegarmistrz światła purpurowy...

Bidam gratuluje Chickasawowi, który wszedł na ring i zostawia go samego. Poza ringiem niespodziewanie Mia rzuca mu się w ramiona, co trochę zdziwiło EWF FTW Champa, a także zaniepokoiło Jimmy'ego. Nowosibirski wkrótce wśród radosnego aplauzu publiczności znika pod FeliXtronem. Po drodze pogratulował także Żubrowi, który chwilę wcześniej chciał rozszarpać Indianina, ale się uspokoił. Mia wchodzi na ring i świętuje wraz z Chickasawem i publicznością. Thornpike się nie rusza, a Żubr wymienia jakieś uwagi z jednym z patriotów siedzących w pierwszym rzędzie.

Jan Kowalski – Cóż to była za walka. Kawał dobrego wrestlingu.

Tony Hogański – Czemu cieniu odjeżdżasz?

Jan Kowalski – Przenieśmy się lepiej na zaplecze, bo Tony jest teraz jakiś nieswój.


(Posłuchajmy Janka i uczyńmy tak jak to sugeruje. Na zapleczu jest Mariusz Max Kolanko, a wraz z nim Craig Crawford. Double C nie wygląda na szczęśliwego, w jego oczach widać jakąś taką agresję.)

Mariusz Max Kolanko – Craig, dziś masz wielką szansę by zdobyć pierwsze trofeum na ringach Extreme Wrestling Federation.

Craig Crawford – To nie jest szansa Max. Ja wiem, że to wygram.

Mariusz Max Kolanko – Jak skomentujesz fakt, że Żubr za najgroźniejszego rywala uważa Chickasawa, a Chickasaw Żubra?

Craig Crawford – To ignoranci Max, nie mają pojęcia o czym mówią. Kto ma niesamowitą serię sześciu zwycięstw z rzędu? Może oni? Nie, to ja, Craig Crawford wygrywam wszystkie swoje walki odkąd powróciłem do EWF. To ja, a nie oni. Nie doceniają mnie, mi to nie przeszkadza. Marzą o trofeach, będę musiał brutalnie rozwiać ich marzenia.

Mariusz Max Kolanko – Uważasz się zatem za faworyta?

Craig Crawford – Zdecydowanie. Ten puchar mus być mój i tyle. Żubr, Chickasaw to porządni zawodnicy, coś tam sobą reprezentują, ale nie mogą się równać ze mną.

Mariusz Max Kolanko – Czyli w pewien sposób ich doceniasz?

Craig Crawford – Doceniam w sensie wrestlingowym. Prywatnie, jako osoby, to skończeni idioci. Jeden jest polskim patriotą, ha-ha, dobry żart, z czego tu być dumnym? Z tych wszystkich klęsk i upadków? (Lekki heel heat na arenie.) A ten drugi? Chickasaw? Indianin... gdzie są dzisiaj Indianie? Mieli dla siebie cały kontynent, ale okazali się zbyt słabi by go utrzymać. Miejsce Chickasawa jest w rezerwacie.

Mariusz Max Kolanko – Dziękuję za wywiad i życzę powodzenia.

Craig Crawford – Nie będzie mi potrzebne. Ja to wygram i tyle.

(Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Już ci lepiej Tony?

Tony Hogański – Tak.

Jan Kowalski – Co w takim razie sądzisz o Craigu Crawfordzie? Jak oceniasz jego szanse?

Tony Hogański – Wszyscy mają równe szanse. No może poza MaxiMasterMistrzem, ten to jest skończonym zerem.

Jan Kowalski – Walka o Puchar Szczęściarza już niedługo!


(Znów trafiamy na zaplecze. Dzisiaj wiele się dzieje, czas sprawdzić co słychać u komisarza EWF. Na ostatniej gali go nie było, bo siedział zamknięty w więzieniu w Hawanie. Dziś czule spogląda na EWF i robi wszystko by federacja dobrze funkcjonowała. Rosjanin siedzi za swoim wspaniałym biurkiem, a ze ścian spoglądają na niego Mikołaj II i Władimir Putin. Spokój komisarza przerywa pukanie do drzwi i w gabinecie pojawia się Tamara Ostrowska.)

Tamara Ostrowska – Panie komisarzu, pilna korespondencja.

Kraven – Pilna? No dobra, dawajcie.

Antonella wręcza komisarzowi jakąś kopertę. Łowca rozrywa ją i wyciąga stamtąd jakąś kartkę papieru i z ręcznie nakreślonymi kilkoma zdaniami. Rosjanin robi zdziwioną minę.

Tamara Ostrowska – Coś się stało panie komisarzu? Wezwać Grabarza?

Kraven – Bubba...

Tamara Ostrowska – Nie żyje?

Kraven (głośno czyta) – "Z dniem dzisiejszym składam swoją rezygnację na ręce komisarza EWF. Podpisano, Bubba". (Wskazuje na kartkę.) Kto ci to dał?

Tamara Ostrowska – Jeden z funkcjonariuszy GRU.

Kraven (w pewien sposób zaniepokojony) – Bubba zrezygnował? Ale dlaczego?

Tamara Ostrowska – Wezwać Grabarza?

Kraven – Nie, zawiadom Bidama.

Tamara Ostrowska – Oczywiście.

(Kraven nalewa sobie wódki, a my wracamy w piękne rejony stolika komentatorskiego.)


Tony Hogański – Nareszcie!

Jan Kowalski – Co? Ale dlaczego?

Tony Hogański – Piękna to chwila!

Jan Kowalski – Nic z tego nie rozumiem. Tu musiał być jakiś szantaż. Ta rozmowa Bubby... to wielce podejrzane.

Tony Hogański – Gówno mnie obchodzą powody i motywy. Ważne, że Bubbowski przestanie nam tu mącić. Wreszcie będzie spokój.


(Znajdujemy się w jednej z większych szatni, jakie można odnaleźć w lubelskiej hali. Tutaj na honorowym miejscu, a konkretniej na ładnie i cudnie udekorowanym podwyższeniu umieszczono Puchar Szczęściarza. Na scenie, oprócz podwyższenia z pucharem, swe miejsce znaleźli także Shaman, Szczęściarz i The Great Barri. Przed nimi stoją uczestnicy walki o puchar, czyli MaxiMasterMistrz, Won Wei, Żubr, The Chickasaw. Craiga Crawforda nigdzie nie widać.)

Shaman – Dziś przejdziecie do historii. Wystąpicie w dziewiątej edycji Pucharu Szczęściarza, jednego z najwspanialszych trofeów, jakie można wygrać na ringach Extreme Wrestling Federation. Oddaję głos mojemu przyjacielowi, Szczęściarzowi.

Szczęściarz – Trudno jest mieć swój puchar, zwłaszcza za życia, bo niektórzy otrzymują je po śmierci. Walczcie godnie i nie przynieście EWF wstydu. Oddaję głos The Great Barriemu.

The Great Barri – Oddaję głos mojej małpie, która jest tu dziś ze mną. (Barri rozgląda się.) Gdzie moja małpa?

Szczęściarz – Była tu przed chwilą.

Żubr – Możemy już iść?

Won Wei – Nie przeszkadzaj.

Patriota dziwnie spogląda na Chińczyka.

The Great Barri – Zamknijcie wszystkie drzwi! Nie dajcie małpie uciec!

Drzwi są jednak otwarte, bo wchodzi przez nie Craig Crawford.

Craig Crawford – Barri, Barri, Barri... jesteś nadal tak samo głupi jak w 2009 roku. Na wyspie byłeś największym durniem.

The Great Barri – Craig Crawford...

Craig Crawford – Zobaczymy się w czasie walki. Tylko ty przyszedłem ci powiedzieć. Jestem innym człowiekiem niż w czasie programu Wyspa2009. Ty pozostałeś debilem i robisz z siebie pośmiewisko. Ja zaczynam nową erę w polskim wrestlingu.

Po tych słowach Crawford opuszcza pomieszczenie.

Żubr – Idziemy.

The Chickasaw – To wszystko, co macie nam do powiedzenia?

Szczęściarz – W zasadzie to tak.

The Great Barri – Chcemy byście walczyli uczciwie.

Shaman – Zgodnie z ideałami Pucharu Szczęściarza!

The Chickasaw – Będziemy.

Żubr (uśmiecha się) – Oj będziemy.

(Towarzystwo zaczyna opuszczać salę. The Great Barri jest zrozpaczony, bo małpa mu się gdzieś zapodziała. Shaman i Szczęściarz starają się go pocieszać i pomagają w poszukiwaniach.)


Tony Hogański – Ładnie nam się promuje ta walka.

Jan Kowalski – Nie da się ukryć.

Tony Hogański – Tylko kto to wygra?

Jan Kowalski – Dowiemy się już niedługo.


(Przygotowując się do walki o Puchar Szczęściarza sprawdźmy, co się dzieje na balu pretendentów. Znajdujemy się na głównej sali balowej, gdzie relację na żywo dla wszystkich zainteresowanych widzów prowadzi Cassandra Tisserant.)

Cassandra Tisserant – Każdy, kto coś znaczy jest dzisiaj tutaj. Ten bal otwiera nowy rok w świecie polskich celebrytów i wszystkich znaczących osób. Tu bawią się aktorzy, politycy, ludzie kultury i nauki, a przede wszystkim wrestlerzy Extreme Wrestling Federation. To właśnie z ich powodu się tu spotkaliśmy, a wszystko dzięki naszemu organizatorowi, wspaniałemu SR-Crazy'emu. Widziałam tu gdzieś niedaleko Vaclava, więc może uda mi się zamienić z nim kilka zdań.

Faktycznie Vaclav jest bardzo aktywny na balu. Siedzi akurat przy jednym stoliku z posłem ze swojej, łuskowskiej ziemi, mianowicie Czarkiem Kucharkiem.

Cassandra Tisserant – Panie Vaclavie...

Vaclav – Och! Niech pan, panie pośle pośle spojrzy. Oto najprawdziwsza tania dziwka z Nikaragui czy innego Haiti. Przyjechała do Polski by się prostytuować i nasze dziewczęta wygryza z interesu, bo jest taka bardziej brązowa.

Czarek Kucharek (dziwnie rozochocony) – Naprawdę? Odbiera pani naszym dziewczętom miejsca pracy? Wie pani jak to mówią, bo najwięcej witaminy mają łukowskie dziewczyny.

Cassandra Tisserant – Jak śmiesz!

Haitanka o polskim rodowodzie chce spoliczkować Mecenasa Ekstremy, ale ten chwyta jej dłoń i mocno ściska, sam przy tym wstaje.

Vaclav – To ty jak śmiesz. To jest poseł na Sejm Rzeczypospolitej, a ja jestem Vaclav, poseł na sejm ekstremy.

Czarek Kucharek – Ładnie powiedziane.

Vaclav – Chcesz pięć dych? Chcesz? Mam tego aż za dużo! (Wrzeszczy tak, że okoliczni goście spoglądają w tę stronę.) Bierzesz pięćdziesiątkę? Tak jak zawsze? Co?

Mecenas Ekstremy wyjmuje z kieszeni plik z kilkoma banknotami o nominale pięćdziesięciu złotych i wkłada je Cassandrze za deklot.

Vaclav – A teraz spierdalaj stąd i nie zawracaj mi więcej głowy, bo pan poseł doniesie ministrowi spraw wewnętrznych i twoja wiza zostanie anulowana.

Wróg Ludu puszcza Cassandrę, a ta z płaczem ucieka. Vaclav rozgląda się, bo czuje, że wszyscy na około mu się przyglądają.

Vaclav – Na co się patrzycie?! Koniec przedstawienia. Wracajcie do żarcia, picia, plotek i tańców. Raz, dwa!

Po tych słowach dwukrotny EWF FTW Champion siada na swoje miejsce.

Czarek Kucharek – Więc to jest ten wasz entertainment?

Vaclav – Panie pośle, ja nie robię w rozrywce, ja robię w ekstremie, hardcorze, bólu i krwi. A teraz... (Bierze łyka Perły.) Niech pan mi jeszcze raz opowie jak to Robert trafił do Bayernu.

(Ta historyjka nas nie interesuje, dlatego też wracamy na ring.)


Tony Hogański – Mówiłem ci! Cham, cham i prostak!

Jan Kowalski – To było okropne. Biedna Cassandra.

Tony Hogański – Dla takich bydlaków nie powinno być w EWF miejsca.

Jan Kowalski – Biedna dziewczyna. Tak ją publicznie upokorzyć... i za co? Za co?


(Nie dowiemy się teraz za co, tzn. my już to wiemy - wszystko dlatego, że Vaclav jest chamem. Przenosimy się na parking. Widzimy tutaj Bubbę, który pakuje swoje rzeczy do bagażnika samochodu. Jest jakiś taki przygnębiony. Dlaczego tak nagle zdecydował o swoim odejściu? Pytanie to pada też na głos. Zadaje je jakiś niezidentyfikowany mężczyzna.)

Głos – Dlaczego? Dlaczego odchodzisz?

Bubbowski odwraca się i zauważa, że za nim stoi... Esespe! Na jednym policzku ma wyciętą literę "V", a na drugim wykaligrafowaną literę "B". Są to pamiątki po spotkaniach z Vaclavem i Bidamem.

Esespe – Dlaczego?

Bubba – Zrobiłem dla ciebie wszystko, co mogłem. Znalazłem cię w swojej szatni, zadzwoniłem po karetkę, nawet zapłaciłem za pierwszą pomoc, bo nie miałeś ubezpieczenia. Czego chcesz? Dlaczego mnie dręczysz?

Esespe – To! (Wskazuje na policzek z literą "B".) Mam dzięki tobie, to mam przez ciebie. Ten Bidam chciał wysłać ci jakąś wiadomość... a teraz odchodzisz? Tak po prostu?

Bubba – To nie twoja sprawa. Ta rozmowa jest zakończona.

Były EWF World Champion odwraca się i zaczyna porządkować coś w swoim bagażniku. Esespe denerwuje się i chwyta go za ramię.

Esespe – Nie pozwolę na to! Moje cierpienie musi mieć jakiś sens! Nie możesz odejść! Nie możesz porzucić EWF! Dawałeś nam zawsze nadzieję. Potrzebujemy cię...

Bubbowski chyba się zdenerwował, bo wyciąga z bagażnika swój firmowy znak STOP, odwraca się i od razu uderza Esespe przez pysk!! Coś gruchnęło w jego szczęce i biedak upada na beton, zalewając się przy tym krwią!! (EWF! EWF! EWF!)

Bubba – To nieprawda. Nie jestem tu w tej chwili potrzebny.

Bubbowski wrzuca znak STOP do bagażnika i zamyka go. Chce ruszyć w stronę drzwi kierowcy, ale nagle pojawia się małpa. To chyba ta, co uciekła Great Barriemu. Małpa rzuca skórkę od banana pod nogi Bubby. Ten nadeptuje na nią, przewraca się i spada prosto na Esespe. Małpa ucieka, a jakiś fan podbiega i odlicza. Pin.......1.........2.......3! (Zwycięzcą jest: Bubba!)

Bubba (podnosząc się) – Co u czorta?

Członek dawnego Justice League wsiada do samochodu i odjeżdża. W tym momencie na parking wpada Bidam. Widząc odjeżdżający samochód Bubbowskiego rusza za nim i wyciąga dłoń w jego kierunku.

Bidam – Nie!!!

Bubbowski na chwilę się zatrzymał. W oczach Bidama pojawiło się coś w rodzaju nadziei. Jednakże nie zagościła tam ona zbyt długo, bo już po kilku sekundach Bubba odjechał.

Bidam – Dlaczego? Przecież...

W tym momencie Nowosibirski zauważa zwłoki Esespe. Podchodzi do nich i wymierza mu potężnego kopniaka prosto w brzuch. Esespe zaczyna jęczeć, a Bidam okopuje go z furią.

Bidam – To twoja wina! To twoja wina! (Kopie go brutalnie w żuchwę.) Ja jeszcze z nim nie skończyłem!

Esespe (plując krwią) – Nie...

EWF FTW Champion nachyla się nad Esespe i wyciąga z kieszeni nóż.

Bidam – Posłuchaj mnie bardzo, ale to bardzo uważnie. Pozbyłem się ciebie w 2010 roku, wróciłeś. Zostawiłem ci małą pamiątkę. (Dotyka ostrzem noża litery "B" na jego policzku.) Wróciłeś. Ja jestem miłosierny, naprawdę. Mam jednak dość sytuacji, w której takie śmiecie jak ty zaludniają EWF. Nie chcę cię tu więcej widzieć, zrozumiano? Bo inaczej się zabawimy. Jeśli EWF zorganizuje galę w Rzeszowie, to nie chcę cię widzieć w tym mieście. Jeśli będziemy w Gdańsku, a ty przypadkiem tam będziesz, to marny twój los. Jeśli polecimy na Wyspy Cooka, to liczę na to, że nie spotkam twej marnej osoby na każdej, nawet najmniejszej wysepce Oceanii. (Przesuwa nóż do jego gardła.) Rozumiemy się?

Esespe – Tak...

Bidam – To spierdalaj.

(Siergiejewicz Nowosibirski wstaje i opuszcza parking. Wracamy w rejony stolika komentatorskiego, gdzie zawsze możemy dowiedzieć się czegoś ciekawego.)


Jan Kowalski – To chyba prawda. Nie ma już z nami Bubby.

Tony Hogański – Jednego mąciwody mniej.

Jan Kowalski – Odjechał, po prostu odjechał.

Tony Hogański – No i dobrze. Nie płacz Janku, każdy kiedyś odjedzie. To nieuniknione.


(Miejmy jednak nadzieję, że nikt z nas nie odjedzie nigdzie w najbliższym czasie. Przenosimy się znów do biura komisarza Extreme Wrestling Federation. Jest tu rzecz jasna Kraven, bo to jego biuro. Są tu też portrety, ale to wiemy, więc nie trzeba się powtarzać. Jest też Tamara Ostrowska.)

Tamara Ostrowska – Bubba opuścił halę.

Kraven – Dziwne to, bardzo dziwne. Nie spodziewałem się.

Tamara Ostrowska – Może to i lepiej? Przestanie się mieszać w nieswoje sprawy.

Kraven – Z jednej strony tak... ale z drugiej... kto go do tego zmusił? Nawet ja nie byłem w stanie się natręta pozbyć, a tu nagle, szast-prast i odchodzi! Sam, z własnej woli. Bardzo to dziwne.

Te rozmyślania pan komisarz będzie musiał odłożyć na bok, bo drzwi do jego gabinetu zostają bezceremonialne otwarte i pojawia się tam Szakal.

Kraven – Też się cieszę, że cię widzę.

Szakal – Oglądasz WSI24?

Kraven – W zasadzie to nie, oglądam Wrestlepaloozę.

Szakal – Dyżurowałem kurwa przy moim telefonie zaufania i dostałem ostrzeżenie od jednego z moich fanów. (Spogląda na Antonellę.) Na co czekasz kobieto? Podaj mi pilota!

Lekko przestraszona Tamara Ostrowska podaje Szakalowi pilota. Ten zaczyna wciskać różne guziczki.

Szakal – Dlaczego to kurwa nie działa?

Kraven – Może dlatego, że próbujesz uruchomić nim mojego laptopa?

Szakal – Acha kurwa. Gdzie telewizor?

Kraven – Za tobą.

Szakal – To patrz co ja kurwa potrafię. (Senator nie odwraca się, lecz wygina rękę wraz z pilotem i uruchamia telewizor przez swoje ramię.) Widziałeś kurwa? (Z dumą.) Widziałeś?

Kraven – Imponujące.

Wkrótce na ekranie telewizora pojawia się WSI24.

Szakal – Patrz kurwa na żółty pasek!

Patrzymy kurwa na żółty pasek: "PILNE: Prokuratora wznawia śledztwo przeciwko Szakalowi i Kravenowi. Sprawa dotyczy EWF i nowych dokumentów".

Szakal – Łącz mnie kurwa z Japonią. Albo czekaj, sam się połączę. A ty! (Wskazuje na Antonellę.) Przynieś mi kurwa kawy z kafeterii.

Senator chwyta za telefon stacjonarny i w pamięci znajduje odpowiedni numer, którego szukał.

Głos – Mosi-mosi?

Szakal – Co kurwa?

Kraven – To "halo" po japońsku.

Szakal – Debile tam kurwa mieszkają. (Do słuchawki.) Dawaj Game'a.

Głos – Pan Game jest w tej chwili niedostępny. Przebywa poza Japonią.

Szakal – A kto mówi?

Głos – Katsura Naoko, jego asystentka.

Szakal – Na oko to kurwa coś ściemniasz.

Kraven – To akurat prawda. Game jest w Birmie. Czekaj, zadzwonimy na komórkę.

Szakal (do słuchawki) – To przepraszam cię Naoko.

Głos Naoko – Nic się nie stało.

Szakal (do słuchawki) – Coraz ładniej mówisz po polsku.

Głos Naoko – Dziękuję.

Kraven – Dosyć tych flirtów.

Szakal (kończąc rozmowę) – Jakich kurwa filtrów? (Robi zdziwioną minę.)

Rosjanin przejmuje super-telefon stacjonarny i po chwili słychać głos imperatora Game'a. Rzecz jasna telefon pracuje w trybie głośnomówiącym.

Głos Game'a – To ja, słucham.

Szakal – Oglądasz WSI24?

Głos Game'a – Nie.

Szakal – To powiedz mi coś ty najlepszego narobił kurwa!

Głos Game'a – Ale o co chodzi?

Szakal – O co? O co? Jakieś śledztwo otwierają! (Rzuca jednym swoim łysym okiem na ekran telewizora.) O! Coraz kurwa lepiej!

Kolejny raz patrzymy  na żółty pasek: "PILNE: Przygotowywany jest wniosek o uchylenie immunitetu senatora Szakala".

Szakal – Immunitet chcą mi uchylić! Mnie, senatorowi kurwa ich mać! Co ty im dałeś w tych papierach?

Głos Game'a – Spokojnie, tam nic nie ma.

Szakal – Jak nie ma, jak kurwa widać, że coś jest.

Głos Game'a – Wiem, co mówię. Dostali tego tyle, że przez rok z tych papierów nie wyjdą, a ostatecznie i tak nic nie znajdą. Problem z głowy, praca komisji sparaliżowana. Wszystkich świadków już przesłuchali, i co mają? Nic nie mają.

Kraven – A ten audyt?

Głos Game'a – Nie martwiłbym się tym. Będzie to robić zaprzyjaźniona firma. Zresztą, nie macie chyba obecnie nic do ukrycia, prawda?

Kraven – Nic.

Szakal (grozi telefonowi) – Lepiej żeby to się kurwa rozeszło po moich łysych kościach.

Głos Game'a – Bardziej martwiłbym się Felipe Castro.

Kraven – Nim? (Uśmiecha się pogardliwie.) On już dawna spacyfikowany.

Głos Game'a – Nie doceniasz go. Kto nas wykiwał w 2007 roku i doprowadził EWF do zamknięcia? Kto założył tą dziwną federację, znalazł sobie nowych kolegów by później ich zdradzić? Kto was wydymał w 2009 roku i odsunął od władzy? Kto? Felipe Castro.

Kraven – To było dawno temu. On już jest niegroźny. Zresztą po swojej stronie ma tylko Vaclava.

Głos Game'a – A skąd wiesz, że tylko Vaclava? Może Vaclav jest zasłoną dymną? Wygadaną, wyszczekaną, która odwraca uwagę od jego utajonych przyjaciół. Zadajcie sobie pytanie - komu możecie ufać w EWF, a komu nie. Każdy, kto znajdzie się na drugiej liście powinien być uznany za podejrzanego.

Kraven – Przyjrzymy się temu.

Głos Game'a – To wszystko?

Szakal – Wszystko kurwa. Ahoj panie bobrze.

Senator kończy rozmowę.

Kraven – Uspokoiłeś się?

Szakal – Trochę kurwa.

Kraven – Dlaczego nie jesteś na balu?

Szakal (zdziwiony) – Jakim znowu balu?

Kraven – Nie zaprosili cię?

(Łysy zadumał się, a Tamara Ostrowska właśnie przyniosła kawę. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Wrabiają mistrza!

Jan Kowalski – Spokojnie Tony. Słyszałeś, że nic z tego nie będzie.

Tony Hogański – Game był dobrym duszkiem EWF, ale ja bym mu tam do końca nie ufał. Mistrz musi zachować czujność.

Jan Kowalski – Z pewnością tak właśnie zrobi.


(Czas wrócić na bal, bo to w tej chwili najcudowniejsze i najbardziej rozrywkowe miejsce. Przyjęcie trwa w najlepsze. Niektórzy tańczą, jak np. Franko z jedną z pań z Żydowskiego Korpusu Ochrony imienia Feliksa Dzierżyńskiego.Widzimy rozmawiających Nasa Jazzowskiego i Weronikę Passent.)

Weronika Passent – Nas, a dlaczego ten grubas... (Wskazuje na dziwnie tańczącego Franko.) Ma tyle pasów, a ty żadnego?

Nas Jazzowski – To mało znaczące pasy. Jakbym chciał to... ot tak... (Pstryka palcami.) Już bym miał te jego śmieszne pasy.

Weronika Passent – Ale on ma trzy. Po co mu tyle? Czy to w ogóle legalne?

Nas Jazzowski – Legalne, ale czy moralne?

Weronika Passent – On jest niemoralny?

Nas Jazzowski – On nosi maskę.

Weronika Passent (przygląda się uważnie Rzeźnikowi) – No... niezła siara, nie? Przypał, co?

Nas Jazzowski – Dosłownie i w przenośni.

Weronika Passent – Czyli, że pozer, nie?

Nas Jazzowski – Tak.

Weronika Passent – To czekaj, Nas. Ja pójdę sobie i zrobię ci później prezent, okej?

Nas Jazzowski – Dobrze.

Weronika Passent – Tylko nie pal znowu tych cygar z Crazy'm. Później wali ci z pyska jak z kanału na Brooklynie. No nic, idę, cześć.

Przy jednym ze stolików siedzi Esmeralda Martinez. To właśnie do niej dosiada się Weronika Passent.

Weronika Passent – Dobry wieczór. Pani pozwoli, że się przedstawię. Jestem Weronika Anna Miley Passent, żona Nasa Jazzowskiego.

Esmeralda Martinez – Bardzo mi miło. Nazywam się...

Weronika Passent – Nie trzeba się przedstawiać. Cała przyjemność po mojej stronie. Wszyscy w show-biznesie znają, szanują i podziwiają Esmeraldę Martinez! Od lat!

Esmeralda Martinez – To miłe. Pani jest aktorką, prawda?

Weronika Passent – No, hollywoodzką do tego. Znam Roberta De Niro, Ala Pacino, Dustina Hoffmana i wielu innych. Czad, nie? Chcesz zobaczyć moje fotki na instagramie? Mogę cię dodać do znajomych na fejsie? Ale mi będzie Mucha zazdrościła.

Esmeralda Martinez – Tak... Może szampana?

Prezydent EWF woła jednego z kelnerów, którzy przynoszą dwa kieliszki szampana.

Weronika Passent – Zawsze podziwiałam EWF, że tu kobiety tak wysoko mogą zajść. Zwłaszcza, że to takie męskie środowisko.

Esmeralda Martinez – Robimy, co możemy by w EWF panowały równe szanse.

Weronika Passent – Szkoda, że to się niektórym nie podoba.

Esmeralda Martinez – Komu niby?

WAMP wskazuje na Franko.

Weronika Passent – Widzisz tego włochatego grubasa, tam? No, to naczelny szowinista EWF. Męska świnia, normalnie. Jakie on rzeczy o kobietach opowiada. Gardzi nami.

Esmeralda Martinez – Naprawdę?

Weronika Passent – To skandal, że on tyle tych świecidełek ma, no tych, no... pasów. Jaki on wysyła w ten sposób sygnał wszystkim kobietom!

Esmeralda Martinez – Jaki?

Weronika Passent – Szowinistyczny... a tą jego Helenkę, biedne zahukane dziewczę. Spójrz tylko, jaka zagubiona.

WAMP wskazuje na Helenkę, która rozmawia z jednym z polskich milionerów, choć na liście Wprostu biedak jest raczej w drugiej pięćdziesiątce. Wcale nie wygląda na zahukaną i zagubioną.

Esmeralda Martinez – ... i ten Franko?

Weronika Passent – Nie tam, bić nie bije, ale na kosmetyki nie daje, pieniędzy żałuje, a ma się za taką wielką gwiazdę. To co jej daje, to nawet na waciki nie starczyłoby!

Esmeralda Martinez – Przykra sprawa. To ja może zadzwonię do Alienor, ona działowi kadr szefuje... albo do Kravena.

Weronika Passent (chwyta Martinez za dłonie) – Nie, Esmeraldo. Musimy to wziąć w nasze, kobiece ręce.

Opuszczamy WAMP i Esmeraldę, ale balu nie zostawiamy. Przenosimy się do salonu, gdzie SR-Crazy pali cygaro w towarzystwie Nasa Jazzowskiego.

Nas Jazzowski (pykając cygaro) – Żona mi powiedziała, że nie powinienem palić z tobą cygar.

SR-Crazy – Problem tkwi w samych cygarach czy moim towarzystwie?

Nas Jazzowski – Chyba w filozofii.

SR-Crazy (nucąc sobie pod nosem) – Nie warto dociekać gdzie dobro, gdzie zło... W polityce bowiem koncept ów prostaczy, że sprawa jest słuszna, niezbyt wiele znaczy.

Nas Jazzowski – Co warte idee, kiedy braknie siły?

Pojawia się Smela, który na srebrnej tacy przynosi liścik do SR-Crazy'ego. Ten czyta uważnie.

Nas Jazzowski – Złe wiadomości?

SR-Crazy – Bubba....

Nas Jazzowski – Nie żyje?

SR-Crazy – Nie, po prostu odszedł z EWF.

Pojawia się tym razem Miszka, który także na srebrnej tacy przynosi liścik do SR-Crazy'ego. Ten znów czyta uważnie.

Nas Jazzowski – Złe wiadomości?

SR-Crazy – Bunt. Chodźmy na balkon.

(Wracamy na arenę.)


Tony Hogański – Nikt nie zwraca się przecież do Esmeraldy per "Esmeraldo"!

Jan Kowalski – Tylko Facundo...

Tony Hogański – Te celebrytki. Zresztą... jakiś spisek jajników się nam szykuje.

Jan Kowalski – Tak, na to wygląda. Kolejny spisek dzisiaj, po syjonistycznym, antybubbowskim i antyszakalowskim. Ciekawe o jakim buncie mówił SR-Crazy.

Tony Hogański – Ciekawe, ciekawe.

Jan Kowalski – Mam jednak dla ciebie lepszą wiadomość.

Tony Hogański – Co takiego?

Jan Kowalski – Walka o Puchar Szczęściarza właśnie się rozpoczyna!

Na początek rozbrzmiewa Vox - „Bananowy Song” – i w hali pojawia się owacyjnie witany przez fanów Great Barri. Arbiter mającej już niedługo się odbyć batalii statecznie przemieszcza się w stronę ringu i bez przeszkód dociera na miejsce. Tam dobrotliwie pozdrawia swoich sympatyków, zerka na zegarek i zaczyna przygotowywać się do odpowiedzialnego zadania, jakim bez wątpienia jest sędziowanie tego typu walki.
Nie wiemy do końca, na czym te przygotowania polegają, ponieważ nasza uwagę przykuwa pierwszy z pragnących zdobyć Puchar Szczęściarza zawodników: przy dźwiękach „Enter The Dragon Theme” pojawia się Won Wei. Fani EWF przyjmują go dosyć przyjaźnie, nie jest to jednak reakcja z typu tych, które rozsadzałyby dach hali. Pochodzący z Chin zawodnik wygląda na bardzo skoncentrowanego i nie przedłuża swojego wejścia, szybko i sprawnie docierając w obręb ringu.
Widownia nie zdążyła się jeszcze nacieszyć efektem komicznym wynikającym z różnicy gabarytów Won Wei’a i Great Barriego (który jak wiadomo ma 223 cm wzrostu i waży 175 kg), a już odzywają się podniosłe dźwięki „Żeby Polska była Polską”. Pojawia się MaxiMasterMistrz i od razu widać, że nie zyskał on jak na razie uznania tłumów. Zawodnik wygraża pięścią tym, którzy go wygwizdują i w stanie najwyższego wzburzenia wkracza pomiędzy liny. Tam spogląda na olbrzymiego arbitra z czymś na kształt respektu, podczas gdy w hali rozbrzmiewa theme kolejnego aspirującego do zdobycia Pucharu zawodnika.
Rush i „Tom Sawyer” oznaczają pojawienie się The Chickasawa. Rzeczywiście, na Indianina nie trzeba długo czekać, a towarzyszy mu jego urocza asystentka – Mia. Wita ich spora porcja cheeru, popu i ogólnie pojętej pozytywnej energii. Widać, że taka reakcja sprawia obojgu sporą przyjemność, bo od razu wchodzą w interakcję słowną z co bardziej wygadanymi fanami. Podróż do ringu mija im w całkiem miłej atmosferze przerywanej tylko przez grupkę fanów Żubra, którzy obrzucają Chickasa i jego asystentkę obelgami. Zostają jednak zakrzyczani.
Odzywają się na nowo, kiedy w hali rozbrzmiewa „Boa” Pawła Kukiza i pojawia się ich idol – Żubr. Jak zwykle wymachuje z zapałem biało czerwoną flagą. Tym razem jednak witany jest ogromnym cheerem. Wszystko dlatego, że w strategicznych miejscach hali zostali rozlokowani jego sympatycy z bojówek narodowowyzwoleńczych. Zawodnik okrąża ring i przystaje obok stanowiska komentatorów, żeby przekazać Tony’emu Hogańskiemu flagę. Po odprawieniu tego rytuału wkracza na ring, patrząc spode łba na swoich przeciwników.
Pozostał już tylko jeden zawodnik, na którego nie trzeba długo czekać. Rozbrzmiewa Redman „Let’s go” i Craig Crawford rozpoczyna swoją podróż w kierunku ringu. Wita go umiarkowany cheer, na który sam zainteresowany kompletnie nie zwraca uwagi. Jego dziki wzrok jest utkwiony w oczekujących przeciwnikach: Crawford wbiega pomiędzy nich i zajmuje miejsce w jednym z narożników.

Jan Kowalski – Doczekaliśmy się! Wreszcie! Kolejna edycja Pucharu Szczęściarza!

Tony Hogański – Już dziewiąta, jak ten czas szybko leci. Niedługo będzie jubileusz, jeśli oczywiście EWF nie upadnie.

Jan Kowalski – Nie mów tak Tony, nie chcemy upadać.

Tony Hogański – Jesteś przesądny?

Jan Kowalski – Nie, ale lepiej nie wywoływać Vaclava z lasu.

To już wszyscy uczestnicy czekającego nas widowiska. Wprawdzie Żubr i Chickasaw toczyli już dzisiaj walki, ale wydaje się, że po intensywnej odnowie biologicznej wyglądają dość rześko. Crawford pojedynkował się tylko w dark matchu i to dawno, więc dla niego będzie łatwiej. Na Maxiego nikt nie zwraca uwagi. Pozostaje tylko dać znak do rozpoczęcia walki. Wszystkie oczy utkwiły w Great Barrim, który chyba poczuł ciężar odpowiedzialności, bo aż poruszył się niespokojnie. W końcu jednak przypomina sobie, po co tutaj jest i robi, co do niego należy. Narodowe bojówki zaczynają krzyczeć: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! i w ten sposób przejmują kontrolę nad fanami. Są świetnie zorganizowani. Tymczasem rozbrzmiewa gong i rozpoczyna się kolejna edycja Pucharu Szczęściarza. Początkowo nikomu nie jest jakoś szczególnie śpieszno do walki – większość zawodników po prostu zajęła swoje narożniki i obserwuje pozostałych. Tylko MaxiMaster stoi plecami do lin i chyba jest mu tam niewygodnie, bo inicjuje akcję zaczepną. Dokładniej mówiąc, podchodzi do Żubra i zaczyna na niego wrzeszczeć. Pyskówka jest dosyć długa, jest w niej sporo na temat braku patriotyzmu, niewłaściwie okazywanej miłości do Ojczyzny itd., itp. Żubr słucha tego z rosnącym zdziwieniem, jego pozostali rywale i arbiter też. W końcu jednak zdziwienie przechodzi w złość, i Sarmata powala Maxiego szybkim i brutalnym Big Bootem. W momencie w którym Triple M zalicza pierwsze spotkanie z matą, pomiędzy linami następuje znaczne ożywienie: Craig Crawford rzuca się na Won Wei’a, a Chickasaw wykonuje Dropkicka na Żubrze. Sarmata pada, a Chickas wykonuje na jego ciele coś na kształt złożonego z Angry Stompów indiańskiego tańca. W tym czasie Won odrywa się od Crawforda i trzyma go na dystans za pomocą precyzyjnych, silnych kopnięć.

Jan Kowalski – Jak już wspomnieliśmy jest to dziewiąta edycja naszego pucharu.

Tony Hogański – Co to? Czas na pogadankę historyczną?

Jan Kowalski – Pierwszy raz o Puchar Szczęściarza walczono w 2004 roku, zwyciężył wtedy Shaman. Druga edycja została odwołana i nie ma zwycięzcy. Następnie wygrywali Flying Man, dwukrotnie Jimmy Hendrixon, Crash Martin, Vitor Hernandez, a w zeszłym roku triumfował SeBa.

Tony Hogański – Szkoda, że feldmarszałek dzisiaj nie walczy. Byłby jednym z faworytów.

Jan Kowalski – Mimo jego absencji, spodziewamy się świetnej walki.

MaxiMasterMistrz wstaje, trzymając się za twarz. Rozgląda się przez chwilę i postanawia dołączyć do okopywania leżącego Żubra. Chickasaw chyba nie jest zainteresowany tego typu pomocą, bo skacze na MMM z Knee Strike. Twarz Triple M znowu ucierpiała, a on sam pada na matę. Indianin wraca do powalonego Sarmaty, czeka go jednak niemiła niespodzianka w postaci morderczego Speara, który roztrzaskuje go o narożnik! W tym czasie Crawford zostaje dosłownie wykopany z ringu przez Won Weia! (EWF! EWF! EWF!) Żubr i Azjata stają naprzeciw siebie, podczas gdy Maxi ciągle leży na macie trzymając się za twarz, Chickasaw jest cucony przez znajdującą się poza ringiem Mię, a upokorzony Crawford wygląda jakby za chwilę miał eksplodować. Prawdziwy Polak atakuje Big Bootem, jednak Wei sprawnie uchyla się i jednocześnie podcina rywala, powalając go. Na tym jednak kończy się okres dominacji Chińczyka – na ring wpada maksymalnie wkurwiony Craig Crawford, który powala Upartego Tygrysa na matę przechodząc natychmiast do Mounted Punches!

Tony Hogański – Tyle się tu dzieje.

Jan Kowalski – A to dopiero początek!

Tony Hogański – Cenię tych urwisów, ale mam nadzieję, że nie będą przedłużać.

Jan Kowalski – Zazdrościsz im młodości?

Żubr wstaje, odbija się od lin i brutalnym Running Knee Strikiem nokautuje próbującego wstać Maxiego. Następnie rozpędza się raz jeszcze, i taką samą akcję aplikuje zdradzającemu objawy przytomności Chickasawowi. A później z rozpędu przypierdala jeszcze Craigowi, uwalniając tym samym Won Wei’a. Następnie bierze się za Azjatę, zastępując CC w roli egzekutora Mounted Punches. Won Wei broni się jak może, ale jego sytuacja robi się coraz gorsza. Z opresji ratuje go dopiero Chickasaw, który spada na kark Żubra z samobójczym Diving Leg Dropem ze szczytu narożnika! (EWF! EWF! EWF!) Paskudna akcja, która o mało nie pozbawiła Patrioty głowy! Chicko też ją odczuł, ale stara się nie zwracać uwagi na ból. Kolejny Leg Drop spada na kark oszołomionego Sarmaty. Po nim następuje kolejny. Chwilę później Won Wei próbuje „zrolować” zaskoczonego Indianina...1... 2... shoulder up! Azjata i Rdzenny Amerykanin rozpoczynają wymianę ciosów, a w tym samym czasie Craig Crawford wstaje i ląduje na Maxim z Knee Dropem. Chyba mu się to spodobało, bo ponawia atak – tym razem na pierś Triple M spada Double Knee Drop! Próba pinu...1... przerywa Żubr kopiąc w bardzo brutalny Crawforda prosto w głowę! Zorganizowana grupa jego kibiców od razu rusza do ataku i głośno krzyczy: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Inni fani też się w to włączają, bo myślą, że tak trzeba. Świetny pomysł, świetna organizacja.

Tony Hogański – Janku, dlaczego to robisz?

Jan Kowalski – Ale co takiego?

Tony Hogański – Wpędzasz mnie w starczą depresję. Jeszcze dostanę uwiądu starczego.

Jan Kowalski – Tego się chyba tak po prostu nie dostaje.

Tony Hogański – A skąd ty to możesz wiedzieć?

Patriota przez chwilę masuje obolały kark, po chwili jednak rzuca się na zajętych sobą Wei’a i Chickasawa. Próbuje Double Clothesline’a, ale przeciwnicy wyczuli ten atak. Obaj unikają go, przez co Żubr nadziewa się na liny. Won i Chicko spoglądają na siebie, osiągając krótkie porozumienie, które owocuje dwoma Dropkickami wymierzonymi w szerokie plecy Sarmaty. W ich efekcie Ostatni Patriota wylatuje poza ring, a sojusz pomiędzy cruiserami znika tak szybko, jak się pojawił. W tym czasie MaxiMasterMistrz zdołał wstać, ale szybko powraca do leżenia na macie – to Craig Crawford zaaplikował mu Neckbreakera. Próba pinu...1... 2... Chicko i Wei przerywają. Craig, Won i Chickasaw naparzają się wzajemnie nad zwłokami Maxiego, i nikt z nich nie zwraca w tej chwili uwagi na Żubra. Sarmata szybko uświadamia im, że to niewybaczalny błąd wpadając pomiędzy nich i wymierzając potężne „cepy” na lewo i prawo! Bijatyka nabiera intensywności i trwa wystarczająco długo, żeby mógł do niej dołączyć MaxiMasterMistrz. W ruch idą pięści, łokcie i kolana. Nie ma w tym zbytniej finezji aż do momentu, w którym Żubr chwyta Won Wei’a i rzuca nim w Chicko i Craiga, którzy razem z „żywym pociskiem” wypadają poza ring! (EWF! EWF! EWF!) Naprzeciw Sarmaty stoi już tylko MaxiMaster, ale i on zostaje ogłuszony potężnym Forearm Smashem, podniesiony i... wyrzucony poza ring w stylu „human dart”! Triple M wrzeszczy i macha rękami podczas swojego krótkiego lotu, po czym uderza z impetem w znajdującą się poza ringiem trójkę!! (EWF! EWF! EWF!)

Jan Kowalski – Co za akcja!

Tony Hogański – Wiele się tu dzieje. Jak za czasów mojej młodości.

Jan Kowalski – Tony, komentuj walkę, a nie stan swoich uczuć.

Tony Hogański – Są pewne priorytety w życiu... (Smutnym głosem.) Właśnie... w życiu... które się kończy... powoli...

Co za akcja! Wspaniała! Publiczność szaleje, a Żubr tauntuje z uzasadnioną dumą! Narodowe bojówki znów zmuszają fanów do głośnych okrzyków: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Great Barri zaczyna odliczać znajdujących się poza ringiem zawodników, ale przerywa mu Patriota dołączając do oponentów i rozdając im cios za ciosem! Ci nie pozostają mu dłużni, i robi się z tego naprawdę solidny „kocioł”, który szybko przenosi się na trybuny, pomiędzy fanów! Great Barri z frasunkiem drapie się po głowie, ale odpuszcza sobie odliczanie – chyba uznał, że zakończenie w ten sposób walki nie przyniosłoby żadnego pożytku. W hali pojawiają się funkcjonariusze GRU, którzy fachowo zabezpieczają teren, oddzielając walczących od podekscytowanego tłumu. Zawodnikom nie wydaje się to przeszkadzać – Żubr nawet „pożycza” sobie pałkę jednego z funkcjonariuszy i używa jej przeciw Chickasawowi. Indianin całkiem zwinnie unika ciosów i doczekuje chwili, w której na miejscu zdarzenia pojawia się Great Barri, który upomina Sarmatę i wyrywa mu mordercze narzędzie z ręki. Arbiter udziela pouczenia zasłuchanemu w jego słowa Żubrowi i równie zafascynowanemu Chickasowi, a za jego plecami trwa prawdziwa wojna: MaxiMaster właśnie przypierdala krzesłem w twarz Won Weia i zamierza się na Crawforda, który wykonuje kontrę w postaci wzmocnionego przez trzymane na wysokości twarzy MMM krzesło Dropkicka! Maxi pada, i chwilę później kompletnie flaczeje po brutalnym chair-shocie wymierzonym prosto w głowę! (EWF! EWF! EWF!)

Jan Kowalski – W tej walce nie ma odwrotu.

Tony Hogański – Tak jak nie ma odwrotu od śmierci.

Jan Kowalski – Tony, robisz się nudny.

Tony Hogański – To ze starości!

Great Barri odwraca się i nakazuje w sposób czuły, ale zdecydowany Crawfordowi odrzucić krzesło. Craig robi ruch, jakby chciał wykorzystać przedmiot przeciwko arbitrowi, jednak opanowuje się w porę i spełnia jego życzenie. W tym czasie pozostawieni samym sobie Żubr i Chickasaw znowu skaczą sobie do gardeł – Patriota powala Indianina potężnym Forearm Smashem, po czym... chwyta lecący w jego stronę kij baseballowy! To Andrzej i Michał wtopili się w grupę fanów swojego kumpla, i teraz wyczuli szansę na wspomożenie go w walce! Żubr z wdzięcznością przyjmuje prezent i z impetem przypierdala w potylicę Kochanka Katriny! Następnie odrzuca kij, zarzuca na ramię zwłoki oponenta, i ignorując wrzeszczącą rozpaczliwie Mię rozpierdala go Powerslamem o pobliskie krzesło! (EWF! EWF! EWF!) Później wlecze zakrwawionego Indianina w stronę ringu. Tymczasem arbiter przywrócił już porządek i odebrał od Craiga Crawforda niechętną obietnicę poprawy. Widząc zmierzającego w stronę ringu Żubra, rusza w tym samym kierunku. Tym samym odwraca się do pozostałych trzech zawodników plecami, pozwalając Won Wei’owi na rozwalenie krzesła na głowie niczego nie spodziewającego się CC! (EWF! EWF! EWF!) Co za cios! Jucha poleciała pięknym i gęstym strumieniem, a Crawford pada na zaśmiecone rozsypanym popcornem krzesło. W tym czasie Żubr jest już na ringu i szykuje się do Patria Bomb [Ricola Bomb]! Spotyka go jednak nieprzyjemna niespodzianka – zmasakrowany Chickasaw wykonuje desperackiego Low Blowa, po którym następuje DDT! Sarmata pada, a jego przeciwnik rozkłada się na macie i po prostu odpoczywa, kompletnie wyzuty z sił.

Jan Kowalski – Ta walka to naprawdę pokaz dobrego wrestlingu z wieloma hardcorowymi sytuacjami. Szkoda tylko, że Tony nie staje dzisiaj na wysokości zadania i woli przygotowywać swój pogrzeb.

Tony Hogański – Żyłem niewinnie jak lilija, dlatego chciałbym lilie na moim pogrzebie.

Jan Kowalski – Mogłem się tego spodziewać.

Tony Hogański – Niech chór zaspiewa też "Dies irae" na mojej Mszy pogrzebowej. Niech to będzie prawdziwe requiem!

Won Wei i Maxi powoli wracają w stronę ringu, napierdalając się po drodze krzesłami. Ta swoista szermierka kończy się niedaleko stołu dla komentatorów – Wushu Tiger przełamuje obronę swojego przeciwnika i po prostu rozwala mu głowę! (EWF! EWF! EWF!) Wei wlecze nieprzytomnego rywala i układa go na stole dla komentatorów.W tym czasie Żubr i Chickasaw zdołali już wstać. Prawdziwy Polak próbuje Running Lariata, ale jego oponent unika tego niezgrabnego ataku. Następuje odbicie od lin... i nagłe Corkscrew Crossbody w wykonaniu Chickasa! Próba pinu....1... 2... kick out! Chwilę później na ring wpada Won Wei, z niecelnym Bussaiku Knee Kick wymierzonym w Indianina. Chickasaw uniknął ataku, natomiast Azjata opada na ring tuż obok wstającego właśnie Żubra. Patriota powala Tigera pełnym impetu Spinebusterem, po czym wstaje... i pada ofiarą efektownego Tornado DDT wykonanego przez Sawyera! Chicko przechodzi do pinu...1... 2... kick out! Trudno, tak bywa. Chickasaw podnosi się na równe nogi, stając tym samym twarzą w twarz z Won Weiem. Rozpoczyna się ostra wymiana kopnięć, przerwana dopiero przez podwójny Falling Clothesline w wykonaniu Żubra! Aktywizuje to jego zwolenników, którzy znów krzyczą: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! W ringu dzieją się rzeczy bardzo ciekawe, ale poza nim również nie jest nudno. MaxiMasterMistrz odzyskuje zmysły, siada na stole rozglądając się trochę nieprzytomnym wzrokiem...

Tony Hogański – A kysz! Idź już sobie! Przepadnij!

Jan Kowalski – Daj spokój chłopakowi, Tony.

Tony Hogański – Dobrze wiesz, jak kończą się takie sytuacje, Janku.

Jan Kowalski – W zasadzie masz rację, Tony. Może zrzucimy go z blatu?

MaxiMasterMistrz – Gdzie ja jestem?

Krzesło Craiga Crawforda – JEB!

Double C powraca na ring, przypierdalając po drodze Maxiemu! Ten grzecznie kładzie się spać, podczas gdy w ringu trwa okopywanie Azjaty i Indianina. Craig wkracza na matę, zachodzi Patriotę od tyłu i aplikuje mu morderczego Neckbreakera! Od razu próbuje pinu....1... 2... Won Wei przerywa nokautującym kopnięciem w głowę CC! Chwilę później pada po German Suplexie w wykonaniu Chickasawa. Indianin ma teraz komfortową sytuację – wszyscy jego przeciwnicy leżą i wyglądają na dojrzałych do wykonania na nich jakiejś akcji. Native Lucha dobrze to rozumie, bo bez niepotrzebnych ceregieli wspina się na szczyt narożnika. Kiedy jednak dociera do celu, dostrzega leżącego w dole Maxiego. Przez chwilę toczy wewnętrzną walkę z samym sobą, ale pokusa jest zbyt wielka – Chickasaw skacze poza ring z Mia Pozdrawia [High Angle Senton Bomb] który rozpierdala zarówno stół, jak i MaxiMasterMistrza! (EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – No i masz babo placek. Mówiłem, że tak się to skończy.

Jan Kowalski – A ja mówiłem, żeby zepchnąć go z tego cholernego stołu?

Tony Hogański – Mówiłeś. Czasem masz rację.

Ryk uszczęśliwionych fanów o mało nie rozsadza hali! Gromkie „Woooooooooooo!” przetacza się przez trybuny! Mia pomaga wstać bohaterowi oglądanej przed chwilą akcji, podczas gdy na górze – pomiędzy linami – Żubr wprasowuje Won Wei’a w matę przy pomocy Running Powerslam! Następnie chwyta Crawforda i egzekwuje Patria Bomb [Ricola Bomb]– szybko i bezlitośnie! To oznacza próbę pinu...1... Chickasaw wraca na czas! Seria wściekłych kopnięć spada na głowę Sarmaty. Zakrwawiony Sawyer wygląda jak jakiś indiański demon zemsty, kiedy tak znęca się nad czerepem przeciwnika. W końcu przerywa, podnosi Patriotę i wykonuje na nim Irish Whip w narożnik. Bierze rozpęd... i skacze na rywala z Somersault Sentonem! Ładna, efektowna akcja, po której Żubr osuwa się do pozycji siedzącej. Chickas wstaje... i chwieje się pod naporem serii Goldmud Chops w wykonaniu Won Weia. Azjata naciera z animuszem, zmuszając rywala do cofnięcia się w jeden z narożników. Tam wyprowadza kilka Knee Strike’ów... i pada ofiarą desperackiego Schoolboy Pin w wykonaniu Craiga Crawforda.....1... shoulder up!

Jan Kowalski – Niewiele brakowało.

Tony Hogański – Niewiele też brakuje by przejść od życia do śmierci.

Jan Kowalski – Ja tu oszaleję. Już nie będę z tobą żartował, bo można dostać tu pomieszania zmysłów.

Tony Hogański – Czy na to też się umiera?

Double C nie traci czasu i powala wstającego rywala Lariatem. To pozwala mu na rozejrzenie się w sytuacji i wykonanie Mudhole Stomping na leżącym w narożniku Żubrze. Później... w tej chwili dla Craiga nie ma żadnego „później” – pada po brutalnym Running Knee Strike wykonanym przez Won Wei’a. Do Azjaty podbiega Chickasaw, ale dosięga go nader precyzyjnie wykonany Superkick. Wushu Tiger widzi swoją szansę i próbuje ją wykorzystać – wskakuje na szczyt narożnika i wykonuje efektowny Wushusault [Moonsault] prosto na leżącego Indianina! Chickas zdołał jakimś cudem podkulić kolana, co owocuje bolesną dla obu stron kolizją. Sytuację wykorzystuje Żubr, który gdzieś w międzyczasie zdołał wstać i teraz aplikuje Weiowi Dreamer DDT! Grupy patriotyczne znów skandują: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Natychmiastowy pin... 1... 2... 2,87... przerywa MasterMasterMistrz! Nie może być! Sarmata był tak blisko! Wstaje z nie do końca patriotycznym, ale z pewnością szczerym wkurwieniem wypisanym na twarzy i po prostu zasypuje rywala serią wściekłych ciosów! Maxi broni się przez chwilę, ale szybko opuszcza gardę i na jego twarze lądują kolejne Punche. Chwilę później dochodzi do kuriozalnej sytuacji: Chickasaw próbuje Schoolboya na Żubrze, podczas gdy w tym czasie Craig Crawford robi to samo z Maxim!

Tony Hogański – Dużo czerni na moim pogrzebie. Nie lubię tych nowoczesnych zwyczajów z bielą. Pogrzeb to pogrzeb, żałoba i te sprawy.

Jan Kowalski – Niech ktoś mi da krzesło to przyśpieszę twój zgon!

Great Barri trochę się w tym wszystkim pogubił, ale decyduje się na podwójne odliczanie...1... shoulder up Sarmaty i kick out MaxiMastera! Żubr wymienia ciosy z Crawfordem, a Chickasaw „tańczy” z MMM. Craig uderza szybkim i zaskakującym Low Dropkickiem wymierzonym w nogi rywala – trafia tuż pod kolana, i Żubr pada na matę. W tym czasie Sawyer wykonuje Hurricanrana With Pin...1... 2... Double C wpada od tyłu i przerywa pięknym German Suplexem! CC nie wypuszcza rywala z rąk i od razu pinuje...1... 2... Żubr przerywa kopiąc Crawforda w zachęcająco wyprężone żebra! Następnie podnosi go do Ideology Buster [Muscle Buster] i bezlitośnie egzekwuje tę akcję! Dosłownie chwilę później pada po Corkscrew Lariat w wykonaniu Won Wei’a! Chińczyk powala jeszcze Maxiego efektownym Wheelbarrow Kickiem, po czym... obrywa kopa w żołądek i pada ofiarą Chickasaw Piledriver [Package Piledriver]! Indianin od razu przechodzi do pinu...1... 2... 2,66... przerywa Żubr! Chickasaw kopie Prawdziwego Polaka w żołądek i „pakuje” go w Small Package...1... 2... 2,31... przerywa kopniak MaxiMastera!

Jan Kowalski – Myślałem, że to koniec!

Tony Hogański – Kiedyś nadejdzie. Dla każdego z nas.

Chicko brawluje z Maxim, a Żubr odbija się od lin i przypierdala Triple M pełnym impetu Polish Hammerem! Maxi pada jak zdmuchnięty, a Chickasaw skacze na Patriotę z wściekłym Double Knee Strike! Żubr obrywa prosto w twarz, ale pomimo to daje radę skontrować tą akcję w Powerbomb! Następnie Punt Kickiem „uspokaja” próbującego wstać Crawforda, i wykonuje na Chickasie kolejny Powerbomb! Chwileczkę! Chicko kontruje w Hurricanrana With Pin! 1... 2... 2,99... przerywa Won Wei! Chwilę później Azjata pada po Neckbreakerze wykonanym przez MaxiMasterMistrza, który z kolei zostaje zaskoczony przez Pumphandle Backdrop Crawforda! Ten zaś wdaje się we wściekły brawl z Chickasawem, co wykorzystuje Żubr wykonując Spear na złączonych w walce rywalach! Impet akcji jest tak potężny, że obaj rozbijają się poza ringiem! (EWF! EWF! EWF!) Potwornie wyczerpany Sarmata zdobywa się na jeszcze jeden wysiłek i podnosi Won Wei’a do Powerbomb! I wykonuje tę akcję – prosto na próbującego powstać Maxiego! Potężna kolizja, ale to jeszcze nie koniec – Triple M pada ofiarą Dreamer DDT! Desperacki pin....1.......2......3!! Chickasaw wpada na ring z Dropkickiem, ale czyni to o ułamek sekundy za późno! Great Barri pokazuje, że doliczył do trzech! To już koniec walki! (Zwycięzcą i zdobywcą Pucharu Szczęściarza jest: Żubr!)

Jan Kowalski – Mamy zwycięzcę!

Tony Hogański – Zawsze zwycięża śmierć.

To już koniec walki! Zwarty bojówki narodowe zaczynają w tym momencie głośno krzyczeć: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Są tak doskonale zorganizowani, że całkowicie dominują nad areną. Spod FeliXtronu wychodzi Shaman, który dumnie niesie Puchar Szczęściarza. Jest z nim także niezastąpiony Szczęściarz, to w końcu trofeum jego imienia. Pojawiają się też Michał i Andrzej, który wraz ze swym kompanem będą celebrować sukces. Szczęściarz wręcza srebrne medale za udział w tej walce Craigowi Crawfordowi, Chickasawowi, Won Weiowi i Maxiemu. Na ringu są już tylko Żubr, Michał, Andrzej, Great Barri, Shaman, Szczęściarz i puchar. Szczęściarz i Shaman gratulują zwycięzcy, a Great Barri wręcza mu puchar. Na ring spada biało-czerwone konfetti, a Żubr triumfuje! Wchodzi na każdy z narożników i świętuje razem z publicznością, unosząc puchar w górę. Następnie wychodzi poza ring i z flagą Polski, którą podał mu Tony Hogański robi rundę honorową wokół ringu.

Tony Hogański – Piękne widowisko, ale i to przeminie.

Jan Kowalski – Och Tony.

Żubr, Michał, Andrzej i Puchar Szczęściarza wśród gorącego dopingu bojówek patriotycznych opuszczają arenę w poczuciu dobrze spełnionego zadania. Polska dziś zwyciężyła!

Jan Kowalski – Wszyscy patrioci w Polsce na pewno świętują.

Tony Hogański – Oprócz konkurencyjnych frakcji patriotycznych, np. MaxiegoMasteraMistrza.

Jan Kowalski – Oczywiście.


(Niech żyje bal! Przenieśmy się więc do hotelu, gdzie trwa wielkie przyjęcie, towarzyskie wydarzenie 2014 roku. Przy jednym ze stolików widzimy Helenkę, która zajada się kawiorem. Niespodziewanie przysiada się do niej Weronika Passent.)

Weronika Passent – Kawior je się specjalnym widelcem, a nie łyżeczką. (Wskazuje na mały widelec na stole.) O, tym tutaj.

Helenka (lekko zakłopotana) – Cóż...

Weronika Passent – Nie przejmuj się. Towarzystwo gburowate, to nawet nie zauważy. Widziałaś tego Vaclava i posła, siara, że hej, nie?

Helenka – Dlaczego... rozmawiasz ze mną... tak normalnie?

Weronika Passent – To, że mój Nas nie lubi twojego włochatego grubasa. (Krzyczy do kelnera.) Szampana, poproszę! (Wraca do rozmowy z Helenką.) To nie znaczy, że nie możemy sobie poplotkować.

Helenka – W zasadzie....

Weronika Passent – Słuchaj, bo ja widzę, że masz talent. W "M jak miłość" szukają teraz nowej kochanicy dla jednego z Mroczków, nie wiem którego. (Wyjmuje z kieszeni jakąś wizytówkę.) Tu masz numer do Juana, to gej, więc nie zrób przypału. Juan załatwi ci casting, może coś z tego będzie? "M jak miłość" to dno, ale od czegoś trzeba zacząć. Też tam byłam.

Helenka – Powiedz mi, a ten Dorociński?

Weronika Passent – Tak.

Helenka – No, no...

Weronika Passent – Ale ja i on - nic. Zresztą ja mam teraz Nasa, no to zakopmy topór wojenny i napijmy się szampana.

(Panie piją szampana. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Myślałem, że one się nie lubią.

Tony Hogański – Kobiety... kto by je zrozumiał?

Jan Kowalski – A wydawało mi się, że ich konflikt może być ciekawszy niż konflikt główny.

Tony Hogański – To źle ci się wydawało.


(Przenosimy się do wspaniałego gabinetu senatora Szakala. Wszystko jest tu na swoim miejscu, chociaż telefon zaufania nie będzie już dzisiaj działał. Senator przebiera się właśnie we frak i przed lustrem wiąże muszkę. Towarzyszy mu spin-Doktor VooDoo Biały.)

Szakal – Jak można zgubić kurwa zaproszenie na bal?

Doktor VooDoo Biały – To Mumin i Mladenov.

Szakal – Znowu zawiedli. Najpierw ta historia z syrenką w Petersburgu, a teraz moje zaproszenie na bal.

Doktor VooDoo Biały – Potworność.

Szakal – Jak ich kurwa złapię to ogolę ich na łyso. Esmeralda mi już dziesięć smsów wysłała z pytaniem gdzie jestem!

Doktor VooDoo Biały – To straszne. Panience Esmeraldzie nie można przecież pozwolić czekać. Nie można jej tak denerwować.

Szakal – Właśnie kurwa!

Senator skończył wiązanie muszki.

Szakal – Wychodzę kurwa! Złap Mumina z Mladenovem. Niech będą gotowi na mój senatorski wymiar sprawiedliwości.

Doktor VooDoo Biały – Tak jest.

Senator opuszcza swój gabinet.

Doktor VooDoo Biały – Możecie wyjść.

Z jednego z bocznych pomieszczeń wychodzą przestraszeni Mumin i Mladenov.

Doktor VooDoo Biały – No i co teraz?

Mumin & Mladenov – To nie my!

Doktor VooDoo Biały – Wiem, że to nie wy. Zastanawiam się tylko czy powiedzieć mu, że żadnego zaproszenia nie dostał. Po prostu go nie zaprosili.

(Przywódca Dark Division zamyślił się. My wracamy na ring.)


Tony Hogański (zbulwersowany) – Jak to nie dostał?! Jak to nie dostał?! Jak to nie zaprosili?!

Jan Kowalski – To na pewno jakaś pomyłka.

Tony Hogański – Jak można mistrza Szakala nie zaprosić na bal?

Jan Kowalski – To musiało być przeoczenie.

Tony Hogański – Ta wiadomość złamie jego łyse serce.


(Wracamy do hotelu, bo tam dzisiaj dzieje się najwięcej. Będąc ścisłym to znajdujemy się przed hotelem. Trwa tutaj chyba jakaś manifestacja. Zebrało się kilkadziesiąt, może około setki osób, którzy protestują przeciwko czemuś. Jest tu Cassandra Tisserant, która relacjonuje te zajścia. Widać, że po nieprzyjemnym spotkaniu z Vaclavem doszła już do siebie.)

Cassandra Tisserant – Niespodziewanie jakiś czas temu przed hotelem rozpoczęła się manifestacja. Sytuacja przypomina nam wydarzenia z Kijowa, ale jak to wszystko się skończy? Spytam jednego z uczestników protestu, o co w tym wszystkim chodzi.

Haitanka prosi jakiegoś zakapturzonego pana, którego twarz jest owinięta szalikiem do rozmowy.

Cassandra Tisserant – Proszę pana. Może pan nam wyjaśnić, co tu się dzieje?

Protestujący – Jesteśmy fanami Extreme Wrestling Federation i przyszliśmy tu zaprotestować.

Cassandra Tisserant – Ale przeciwko czemu?

Protestujący – Przeciwko dekadencji w jakiej pogrąża się obecne EWF! Tak dalej być nie może! My chcemy oglądać wrestling, a nie jakieś bale. Samozwańcza arystokracja ucztuje sobie i bawi się w luksusach, podczas gdy cała reszta rosteru siedzi w hali i walczy. Oni tam krwawią! (Wskazuje w stronę hali.) A ci tutaj się bawią! (Wskazuje na iluminowany budynek hotelu.) To skandal jak EWF upadło pod obecnym zarządem. W czasach Feliksa Castro to byłoby nie do pomyślenia. Dlaczego nie wezmą przykładu z papieża Franciszka i nie postawią na skromność?

Głos Smeli z balkonu – Jebać skromność!

Protestujący – Jeszcze są ordynarni. To ma być EWF? Żal patrzeć, żal patrzeć, naprawdę żal. Dlatego właśnie protestujemy.

Cassandra Tisserant – Chwileczkę... pana głos.

Protestujący – Karl! Szybko, zabierz jej mikrofon!

Z tłumu wyskakuje Karl Daniels! Wyrywa on Cassandrze mikrofon, a zza dekoltu wyjmuje łapczywie wyciąga plik pięćdziesięciozłotówek, który umieścił tam Vaclav.

Karl Daniels – Vaclav, bracie! Na zawsze z tobą! Pro-choice 4 ever! Aborcja na życzenie, bez życzenia zresztą też! Yeah!

Protestujący rozmówca zdejmuje tymczasem kaptur i szalik. To Felipe Castro!

Felipe Castro – Przejmujemy transmisję!

Ktoś podaje byłemu komisarzowi megafon. Felipe zwraca się w kierunku hotelu.

Felipe Castro – Koniec zabawy! Lud przemówił! Nie chcemy dekadencji! Nie chcemy balów, nie chcemy arystokracji, nie chcemy widzieć marnotrawstwa pieniędzy! Żądamy sprawiedliwego EWF! EWF dla każdego, a nie tylko dla wybranych. Zapraszamy wszystkich chętnych, przybądźcie na ten majdan i walczcie z nami!

(Transmisja urywa się. Widać ktoś nakazał wyłączenie Felipe nim ten za bardzo się rozgada.)


Jan Kowalski – Co to ma znaczyć?

Tony Hogański – Bunt, Janku! Bunt!

Jan Kowalski – Bunt?

Tony Hogański – Najprawdziwszy!

Jan Kowalski – E tam, zwykły protest.

Tony Hogański – Ale przyznasz, że bunt brzmi dramatyczniej?


(Wracamy na zaplecze. Cóż też się tutaj wydarzy? Spotkamy Ordinary Mortala, który jeszcze dzisiaj nie walczył, ale kroczy korytarzem dość dumnie i dostojnie. Kroczyłby pewnie tak dalej, gdyby jego drogi nie zastąpił mu Bidam. Jak widać nie jest mu śpieszno z powrotem na bal pretendentów.)

Bidam – Musimy porozmawiać.

Ordinary Mortal – Nie mamy chyba o czym.

Bidam – Wydaję mi się, że jednak mamy. Bubba...

Ordinary Mortal – Co z nim?

Bidam – Po rozmowie z tobą zrezygnował. Wszyscy to słyszeliśmy. Czym go szantażowałeś?

Ordinary Mortal – Pomyliłeś się. To nie ja.

Bidam – Nie ty? Prosisz Bubbę o rozmowę, a kilkadziesiąt minut później ktoś zmusza go do opuszczenia federacji.

Ordinary Mortal – Ja chciałem tylko wyjaśnić moje i Stabbera nieporozumienia z Bubbą, jakie mieliśmy w 2009 roku. To wszystko.

Bidam – Naprawdę? To wszystko?

Ordinary Mortal – Tak, to wszystko.

Bidam – No dobra. Podobno jestem dobry w śledztwach, więc dowiem się, co się za tym kryje. Jeśli kłamiesz... wtedy wylecisz z EWF jeszcze szybciej niż wróciłeś.

Ordinary Mortal – Jeszcze się o tym przekonamy się.

(Mortal odpycha delikatnie Bidama barem i rusza w swoją stronę. My też, w naszym przypadku jest to powrót na ring.)


Jan Kowalski – Myślisz, że to Mortal?

Tony Hogański – Szczerze mówiąc to mam to w dupie. Cieszę się tylko, że Bubba nie będzie już przeszkadzał.

Jan Kowalski – Jesteś podły. Bubba to legenda EWF.


(Podłość to kwestia względna. Przenosimy się na zaplecze, gdzie widzimy Craiga Crawforda. Jest bardzo zmęczony po walce o Puchar Szczęściarza, nie ma co się dziwić, ale jednocześnie jest też niesamowicie wściekły.)

Craig Crawford – Gdzie on jest?!

Double C przewraca stół z jakimś sprzętem audiowizualny,

Craig Crawford – Gdzie on jest?!

(Wściekły uczestnik programu Wyspa2009 idzie dalej, a my ponownie przenosimy się w rejon stolika komentatorskiego.)


Tony Hogański – A ten czego szuka?

Jan Kowalski – Raczej kogo.

Tony Hogański – A może jednak czego?

Jan Kowalski – Masz rację. Nic w tej sprawie nie wiemy.

Tony Hogański – Zadzwoń do niego, to może się dowiesz.


(Przenosimy się ponownie na zaplecze. Zawsze warto to robić by dowiedzieć się, co słychać u naszych znajomych. W zupełnie opustoszałej kafeterii siedzą przy piwie SeBa i Mati.)

SeBa – Ziomek, co robić?

Mati – Nie wiem. Może napić się browarów?

SeBa – Tankowanie zawsze nam pomagało, ale sprawa jest poważna. Chcą nam zabrać naszą armię.

Mati – Tak, a ja ufałem temu rabinowi.

SeBa – Ożydził cię, a może ocyganił?

Mati – Nie wiem, feldmarszałku, nie wiem.

SeBa – To co ty wiesz? Bo przestaniesz być kwatermistrzem naszej armii. Trzeba wymyślić jakiś plan. Może jednak przypierdolę mu hełmem?

Mati – To nie rozwiąże naszych problemów.

SeBa – Nie chcę mu płacić za coś, co już mam. To ja stworzyłem Armię Prus Wschodnich! Pamiętasz jakie kadry mieliśmy w 2009 roku?

Mati – Pamiętam.

SeBa – Ich już nie ma, a ja trwam. Niczym pruska skała, która wyłania się z Bałtyku. Trwam, trwam, trwam. Góry przepłynąłem, lasy powycinałem i mych wrogów zniszczyłem... i teraz takie coś, takie coś, ziomuś. Jak mogą mi to robić? Ja mam takie zasługi!

Mati – To może pójdziemy na bal. Tam mają za darmo alko, są dupeczki, można podylać, a niby tak przypadkiem zagadamy do kogoś...

SeBa – Podoba mi się twój sposób myślenie. Przypadkiem, nie że prosimy o pomoc, ale tak przypadkiem. Bo... (Posmutniał.) Co ja zrobię bez mojej Armii Prus Wschodnich?

Mati (poklepując feldmarszałka po plecach) – Wszystko będzie dobrze.

SeBa (już mu przeszło) – To idziemy! Rozkręcimy tę ich drętwą imprezę! Na koń!

Mati – Żyd nam wszystko zabrał. Nie mamy niczego.

SeBa – Ten Galilejczyk nie zwycięży!

(Feldmarszałek jest gotowy do walki, a my gotowi by powrócić w sympatyczne okolice stanowiskach naszych równie sympatycznych komentatorów.)


Tony Hogański – Tak jest! SeBa walczący!

Jan Kowalski – Feldmarszałek nie poddaje się.

Tony Hogański – Będzie walczył by odzyskać Armię Prus Wschodnich!

Jan Kowalski – Oby zwyciężył.


(Wracamy do hotelu, bo bal pretendentów robi się coraz ciekawszy. Znajdujemy się teraz na balkonie. Z tej perspektywy wielki protest - wielki, bo liczba manifestantów zwiększyła się już o kolejne kilkadziesiąt osób - z tej właśnie perspektywy balkonowej protest podziwia śmietanka towarzyska EWF. Jest tu przede wszystkim SR-Crazy, są Smela i Miszka, a także Franko, Nas Jazzowski i Weronika Passent. Jest też jeden ze stażystów, DanGaner, który nie wiadomo dlaczego się tu znalazł.)

Weronika Passent (wskazuje na tłum) – Nas, Nas, a co oni głodni są?

Nas Jazzowski – Być może nie mają chleba. Taka sytuacja teraz w Polsce.

Weronika Passent – To niech jedzą ciastka.

Franko – Dla was, burżujów wszystko jest takie proste.

Nas Jazzowski – Co powiedziałeś?

Franko – Co wy wiecie o głodzie? O chlebie? O zdobywaniu pieniędzy by wyżywić nie tylko siebie, ale też swoich najbliższych. Co wiecie o walce o byt? Walce o przetrwanie? Gdzie każdy dzień przynosi coraz więcej rozpaczy, a coraz mniej radości.

Nas Jazzowski – Wiem więcej niż ci się wydaje.

Franko – Może kiedyś wiedziałeś, ale teraz już nic nie wiesz. Popatrz na siebie. Kiedyś byłeś główną nadzieją polskiego wrestlingu, pretendentem do EWF World title, walczyłeś w main-evencie setnej Wrestlepaloozy. Co się z tobą stało Nas? Miałeś zbawić polski wrestling. Ratowałeś go, po to było BGW. Dałeś nam wszystkim nadzieję, że bez EWF, choć dziś sama ta myśl wydaje się niesamowicie głupia, ale dałeś nam nadzieję, że bez EWF, że po EWF w polskim wrestlingu też może istnieć jakieś życie. Ty jednak zrobiłeś z siebie pośmiewisko. Ze swojej federacji też zrobiłeś pośmiewisko. Cały pot wylany tam przez tych wszystkich wrestlerów, krew przelana, walki stoczone - to już nic nie znaczy. Wiesz dlaczego? Bo BGW wiecznie będzie się kojarzyć tylko z walkami z wiadrem i fotelem. Do tego doprowadziłeś. Ale to nie wszystko. Zniszczyłeś nie tylko swoją federację, zniszczyłeś też siebie. Sława uderzyła ci do głowy, a cycki celebrytek do... nie powiem zresztą czego. Stoczyłeś się na dno i choć jeszcze potrafisz walczyć, to jesteś pusty jak wydmuszka. Byłeś podziwiany, a teraz? Czym się stałeś? Kolejnym kartonowym tworem z telewizji śniadaniowej. Kolegą Tomasza Kammela, wrestlingowym Krzysztofem Ibiszem.

Nas Jazzowski – Licz się ze słowami.

Franko – Bo co? Znowu uderzysz mnie krzesłem. Uderzaj, to nic nie zmienia. Każdego chair-shota przyjmę z radością i odpłacę w dwójnasób albo nawet potrójnie.

Weronika Passent – Nas, Nas, co ta wątrobianka gada? Nie wiedziałam, że znasz Kammela i Ibisza. Oni są passe, nie chwal się takimi znajomościami. Dobra?

Nas Jazzowski – Miley, nie teraz.

Weronika Passent – Spoko-Maroko.

Nas Jazzowski – Nie pomyliłeś miejsc? Może powinieneś dołączyć do tego motłochu tam na dole? (Wskazuje na protestujący tłum.) Bo tym właśnie jesteś. Wyszedłeś z błota, ubrałeś się w elegancki strój, wygrałeś kilka pasów, ale nadal jesteś prymitywem. Wszyscy na tym przyjęciu szydzą z ciebie, bo ty tu nie pasujesz. To nie jest życie dla ciebie. Splendory, zaszczyty, pasy, sukcesy. Dla ciebie tylko gnój i smród, to cię definiuje, tym jesteś... więc oszczędź nam wszystkim tego widoku i idź do kolegów na dole.

Rzeźnik nie odpowiada. Jest niesamowicie spokojny.

SR-Crazy (szeptem do Smeli) – Ale sobie nagadali.

Smela (szeptem do Crazy'ego) – Może zrzucimy ich z balkonu? Będą jaja.

Weronika Passent (szeptem do Crazy'ego) – Czy Vaclav będzie dzisiaj pokazywał sztuczki z płodami?

SR-Crazy (szeptem do WAMP) – Nie wiem, ale też chciałbym na żywo zobaczyć to widowisko.

Weronika Passent (szeptem do Crazy'ego trącając go przy tym kumotersko łokciem) – To luzik.

Franko i Nas Jazzowski spoglądają na siebie. Ze spokojem? Wściekłością? Ciężko stwierdzić. Po prostu świdrują się spojrzeniami. W tym momencie na balkon wpada Helenka.

Helenka – Tragedia!

SR-Crazy (do WAMP) – O nie! Przegapiliśmy!

Weronika Passent – Vaclav zeżarł płód Anny Muchy?

Helenka – Esmeralda Martinez wylosowała walki! Franko kontra Nas Jazzowski w Escape the Pit matchu.

Franko – Doskonale.

Nas Jazzowski – Świetnie.

Helenka (do Franko) – To nie wszystko. Z jakiegoś powodu Esmeralda sądzi, że jesteś szowinistą i nienawidzisz kobiet.

Franko – Co?

Helenka – Jeśli przegrasz EWF Evolution title zostanie zawieszony. Natomiast jeśli wygrasz... to EWF Daemusin title zostanie zawieszony.

Nas Jazzowski słysząc to wybucha śmiechem. Bierze pod ramię swą małżonkę i opuszcza balkon.

Franko – Jak Esmeralda mogła wpaść na taki pomysł?

Helenka – Nie wiem, ale dowiemy się. Chodźmy, bo walka niedługo, a musisz jeszcze zrzucić ten frak.

Teraz to Franko z Helenką opuszczają balkon. Zostają tu tylko SR-Crazy, Smela, Miszka i DanGaner.

SR-Crazy – Rozkoszni są, prawda? (Uśmiecha się.) Pretendenci.

Miszka – Po co mentor ich tu zapraszał?

SR-Crazy – Żeby lepiej ich poznać. Można oglądać ich walki tysiąc razy, można walczyć z nimi, ale wspólne przebywanie przez kilka godzin... to zbliża i pozwala odkryć nieznane dotąd oblicza. Zdobyte dziś informacje będą bardzo przydatne.

DanGaner – Skoro mamy ich w jednym miejscu, to może spalimy ten hotel?

SR-Crazy (zdziwiony) – Kto to powiedział?

Smela – To DanGaner, jeden ze stażystów, ten gościu od fabryki.

SR-Crazy – Możesz powtórzyć?

DanGaner – Skoro już zgromadziliśmy ich w jednym miejscu, tych wszystkich pretendentów, to może spalimy ten hotel? No wie mentor, jak w Jedwabnem.

SR-Crazy – Podajcie mi moją magnacką buławę.

Miszka podaje EWF World Champowi jego magnacką buławę. Crazy uderza nią DanGanera dwukrotnie po głowie.

SR-Crazy – Ty chyba za długo w tej fabryce przebywałeś! Wszędzie byś teraz wybuchy robił!

Smela – Wybatożyć?

SR-Crazy – Tak.

(Batożenia oglądać nie będziemy. Po prostu wracamy do hali.)


Jan Kowalski – Znamy najbliższą walkę! Escape the Pit match, czyli Nas Jazzowski kontra Franko! Do tego tyle atrakcji z pasami.

Tony Hogański – Biedny Franko, straci jeden ze swoich tytułów, a dlaczego?

Jan Kowalski – Przez kobiecą intrygę.

Tony Hogański – Tak to jest jak się zadziera z celebrytkami i aktorkami z Hollywood.


(Za kulisami zawsze dzieje się coś ciekawego. Tak będzie i tym razem. Trafiamy do pomieszczenia, w którym organizowana była odprawa przed walką o Puchar Szczęściarza. Motyw przewodni będzie teraz podobny, a znów dotyczyć będzie Pucharu Szczęściarza. Są tu bowiem Żubr, Michał, Andrzej, a także Puchar Szczęściarza.)

Andrzej – Ten puchar jest nasz!

Żubr – Ten puchar do Żubra należy!

Michał – Gratulacje stary.

Andrzej – Zasłużyłeś na ten puchar jak mało kto.

Michał – Przelałeś za niego swą krew.

Andrzej – A zawsze była ona biało-czerwona.

Żubr – Za zwycięstwo dziękuję Polsce, mojej ojczyźnie. Wiem, że jestem niegodnym jej synem, że często przynoszę jej wstyd, ale każdy mój krok, każdy mój oddech przepełnia miłość, miłość do naszej ukochanej ojczyzny. Miłość do Polski!

Andrzej – To było piękne.

Michał – Jak u Romana Dmowskiego.

Andrzej – Jesteś Dmowskim naszych czasów.

Żubr – Ten puchar to dopiero początek. Teraz czas na ciężką pracę i kolejne walki, a kto wie, może i pasy.

Andrzej – EWF będzie twoje!

(Patriotyczny optymizm tu panuje, aż miło patrzeć i słuchać. Bojówki narodowe na trybunach też robią swoje, bo na arenie słychać gromkie okrzyki: Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Żubr! Trzeba sprawdzić, co komentatorzy mają na ten temat do powiedzenia.)


Jan Kowalski – Sympatyczna to scena, sympatyczny Żubr.

Tony Hogański – Patrioci podbijają EWF.

Jan Kowalski – Tak, zobaczymy jak daleko zajdą.


(Czas odwiedzić ponownie backstage. Na jednym z korytarzy widzimy znaną tu i ówdzie Julię, która powszechnie znana jest pod pseudonimem Mia. Towarzyszka The Chickasawa przemierza korytarza. Co robi i dokąd idzie? Tego nie wiemy. Wiemy natomiast kto zastąpił jej drogę. To Fergus Lumsden, szkocki patałach.)

Mia – Przepraszam, chciałabym przejść.

Fergus Lumsden – Cześć maleńka.

Mia – Czego chcesz?

Fergus Lumsden – Porozmawiać. Tylko porozmawiać, a kto wie? Może później przyjdzie mi ochota na coś więcej?

(Przestraszona Mia zaczyna uciekać, a Szkocki Wojownik zanosi się rubasznym śmiechem. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Te indiańskie przygody.

Jan Kowalski – Tylko tyle masz do powiedzenia? Sytuacja wygląda na poważną.

Tony Hogański – Mówisz o tym Szkocie? To patałach jakich mało, ja bym się nim nie przejmował.


(Mia ma na ten temat pewnie zupełnie inne zdanie. Jesteśmy na zapleczu, a tu ciemno. Dosłownie panują absolutne ciemności. Nagle słychać głos.)

Głos – Halo? Czy to biuro prezesa Związku Wrestlerów Polskich?

Głos Don Pedra – Tak, w rzeczy samej. Nazywam się Don Pedro. Kogo witam? Kogo goszczę?

Głos – Tu MaxiMasterMistrz. Dlaczego tu jest tak ciemno?

Don Pedro (zdziwiony) – To tu jest ciemno?

MaxiMasterMistrz – Światło jest zgaszone.

Don Pedro (jeszcze bardziej zdziwiony) – To tu jest światło zgaszone?

MaxiMasterMistrz – Mogę zapalić?

Don Pedro – A jakie masz szlugi? Mocki? Kopsniesz szluga?

MaxiMasterMistrz – Chodziło mi o światło.

Don Pedro – No dobra, zapalaj.

Triple M zapala światło. Nic się tu nie zmieniło, a Don Pedro z poważną miną siedzi za swoim prezesowskim biurkiem.

Don Pedro – W czym mogę pomóc?

MaxiMasterMistrz – Pan jest prezesem Związku Wrestlerów Polskich?

Don Pedro – Tak.

MaxiMasterMistrz – Chciałem zaprotestować przeciwko podłemu traktowaniu młodszych wrestlerów i tępieniu patriotyzmu w EWF.

Don Pedro – Dział skarg i zażaleń znajduje się obok kotłowni. Do widzenia! (Uderza w staroświecki dzwonek, który nie wiadomo dlaczego znajduje się na jego biurku.) Następny!

MMM wychodzi. Światła nie zgasił. Don Pedro podnosi słuchawkę telefonu i z pamięci wybiera jakiś numer.

Don Pedro – Towar wysłany.

(Prezes Związku Wrestlerów Polskich próbuje odłożyć słuchawkę, ale przypadkowo zrzuca telefon z biurka. Przeklina coś po hiszpańsku, a my wracamy na ring.)


Tony Hogański – Ten Don Pedro.

Jan Kowalski – Ten MaxiMasterMistrz.

Tony Hogański – Co my z nimi mamy.


(Poloneza czas zacząć! A nie, polonez już był. Na balu impreza trwa w najlepsze. Wprawdzie Franko i Nasa Jazzowskiego już nie ma, a Bidam nadal nie wrócił, ale jest wiele innych atrakcji. Do salonu, gdzie panowie palili cygara wchodzi Miszka. Tam na fotelu siedzi Vaclav... w ręku trzyma kuszę, a obok niego na stoliku stoi butelka Perły.)

Vaclav – Ładna. (Celuje w Miszkę.) To antyk?

Miszka (głośno przełyka ślinę) – Tak...

Vaclav – Tak, panie prezesie.

Miszka – Don Pedro jest prezesem ZWP...

Vaclav (przyglądając się uważnie kuszy) – Gdzie tu jest spust? Jak się z tego strzela?

Miszka – Tak... panie prezesie...

Vaclav – Interesuje mnie main-event, a konkretniej loteria, która ma wyłonić uczestników.

Miszka – Uczestnicy są chyba łatwi do przewidzenia.

Vaclav – Nie chcę tam Mortala, wyjeb go. Chcę Crazy'ego sam na sam w Browar matchu. Da się zrobić? (Znów celuje kuszą w stronę Miszki.)

Miszka – Zobaczę, co da się zrobić...

Vaclav – ... panie prezesie.

Miszka – Zobaczę, co da się zrobić, panie prezesie.

Vaclav – Przyzwyczajaj się. Aha... i ani słowa twojemu mentorkowi, nie? Nie chcesz chyba by wiedział, że jego kumpel współpracuje z wrogiem.

Miszka – Pan prezes ma rację. Związek Wrestlerów Polskich jest w dobrych rękach.

Vaclav – A teraz won i niech ktoś przyniesie mi Perły.

Miszka – Tak, panie prezesie.

Sekretarz generalny Związku Wrestlerów Polskich wychodzi z salonu. Samozwańczy prezes - a może legalny? Kto wie, kto tym związkiem tak naprawdę rządzi - wstaje i podchodzi do portretu Dark Avengera.

Vaclav – Nie wygląda wcale tak legendarnie i imponująco.

(Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Co on sobie myśli?!

Jan Kowalski – Vaclav?

Tony Hogański – Nie wymawiaj przy mnie tego imienia!

Jan Kowalski – Dobra wiadomość jest taka, że nadszedł czas na kolejną walkę. Może to cię trochę uspokoi. Jak wiadomo Franko łagodzi obyczaje.