Rozbrzmiewa „Gimli” w wykonaniu Luxtorpedy i w hali pojawia się Artur Grot. Na jego widok fani nie wpadają w amok, ani nic w tym rodzaju – po prostu słychać kilka mniej lub bardziej przyjaznych okrzyków, i to właściwie wszystko. Zawodnik nie wydaje się przejmować tymi reakcjami (albo ich brakiem), jest po prostu skoncentrowany. Bez problemów dociera na ring, gdzie rozpoczyna rozgrzewkę.
Słyszymy „Witajcie w naszej bajce” (w wykonaniu bandy z Vanuatu!) i po chwili możemy cieszyć się obecnością Maxi Master Mistrza. Odziany w futurystyczny strój zawodnik nie budzi jakiegoś szczególnego zainteresowania i po prostu dołącza do swojego przeciwnika.
SeBa to inna sprawa – kiedy były feldmarszałek Prus Wschodnich ukazuje się zgromadzonym w hali ludziom bujając się w rytm swojego nowego theme autorstwa Bubel Band, ci gotują mu prawdziwie królewskie powitanie! Oto co znaczy popularność! Słychać głośny cheer, a skąpo odziane fanki obsypują swojego ulubieńca płatkami kwiatów. SeBa wygląda na trochę oszołomionego, ale i szczęśliwego – pozdrawia swoich sympatyków, daje autografy fankom i ogólnie przedłuża swoją podróż do kwadratowego pierścienia. W końcu jednak, dociera tam.

Jan Kowalski – Przypominam, że zwycięzca tej walki będzie walczył na Kwietniowej Anarchii VII o EWF Daemusin title.

Tony Hogański – Za długie zdanie, kibice się pogubią. Powiedz to prościej.

Jan Kowalski – Zwycięzca walczy o pas Daemusina na Anarchii.

Tony Hogański – Tak lepiej. Ciekawe, co tam w Szczecinie.

Jan Kowalski – Teraz walka, o Szczecinie będziesz myślał później.

Tony Hogański – Ciekawe, co tam u mistrza Szakala.

Jan Kowalski – Skoncentruj się na walce!

Tony Hogański – Przecież jeszcze nie walczą!

Faktycznie walki jeszcze nie ma, ale na pewno wkrótce się rozpocznie. Sędzią tego pojedynku będzie niesamowity Lech Grudziński, który zawsze pomoże, zawsze doradzi i zawsze odklepie kogo trzeba. Zapewnia on najwyższy poziom sędziowania w EWF już od 2001 roku. Artur Grot, SeBa i MaxiMasterMistrz powoli rozgrzewają się. Zaciekawienie wszystkich budzi cyber-ninja-MMM. Ciekawe czy sufit mu na łeb przypadkiem nie spadł, że chodzi tak ubrany. Na Vanuatu dominuje moda składająca się ze słomianych gaci i nagości, więc tego typu stroje budzą powszechne zaciekawienie. SeBa wygląda na smutnego, no bo w końcu nie ma już biedaczek praw do swojej armii i feldmarszałkowania. Tylko Artur Grot zdaje się najbardziej skoncentrowany i gotowy do walki. Za chwilę dowiemy się, co też ten pojedynek nam przyniesie, bo Lech Grudziński pewnym ruchem dłoni daje znak do jej rozpoczęcia.  Kiedy rozbrzmiewa gong, SeBa stoi jeszcze na narożniku i pozdrawia swoich sympatyków. Z kolei Artur Grot nie traci czasu – po prostu nokautuje Maxiego zabójczym Superkickiem! Natychmiast przechodzi do pinu....1.....2.... SeBa zorientował się w sytuacji i przerywa efektownym Splashem! (EWF! EWF! EWF!)

Jan Kowalski – Ex-feldmarszałek jest w gazie.

Tony Hogański – Jeśli powiesz to po niemiecku, to zdanie to nabierze wymownego sensu.

Jan Kowalski – Te twoje żarty z pogranicza poprawności politycznej.

Tony Hogański – Jestem Tosterem i mi wszystko wolno.

Jan Kowalski – Dlatego będziesz pierwszym do odstrzału, gdy Felipe Castro przejmie EWF.

Super Ziom podnosi swojego wywodzącego się z MMA rywala i atakuje serią zamaszystych Chopsów. Artur bez większych problemów przyjmuje ten atak na klatę, po czym odpowiada kopnięciem tak stiffowym, że oponent natychmiast zgina się wpół jak harmonijka! Następuje odbicie od lin i potwornie mocny Running Knee Strike wymierzony prosto w głowę SeBy! Były feldmarszałek pada, i wygląda na nieprzytomnego. MaxiMasterMistrz próbuje zajść Grota od tyłu, natyka się jednak na wyjątkowo niemiłą niespodziankę w postaci potężnego uderzenia łokciem w twarz! Po pierwszym uderzeniu następują kolejne i Triple M pada na matę. MMA Fighter płynnie przechodzi do Ground & Pound, które szybko odsyłają Maxiego daleko, daleko stąd. Zwycięstwo przez KO wisi w powietrzu, ale zapobiega temu SeBa, który jakoś zdołał do siebie dojść! Ciosy Super Zioma zaskoczyły jego rywala, co pozwala SeBie na wykonanie DDT. Po tej akcji przychodzi czas na Neckbreakera i próbę pinu....1.....2.... kick out!

Jan Kowalski – Artur Grot prezentuje się chyba tu najlepiej.

Tony Hogański – Co miałeś na myśli mówiąc, że Felipe Castro przejmie władzę w EWF?

Jan Kowalski – Nie zmieniaj tematu, oglądaj walkę.

Tony Hogański – Właśnie, że zmieniam, bo wydaje mi się, że ty się szykujesz na zmianę władzy w federacji. Liczysz na miękkie lądowanie u Castro? Ty też wylecisz, on nas zastąpi Biedroniem i Ryśkiem Kaliszem. To taki typ.

Na całe szczęście Felipe Castro nie przejął władzy nad EWF, przynajmniej na razie, a Robert Biedroń i Ryszard Kalisz nie zostali wyznaczeni na nowych komentatorów. Skupmy się na tym, co dzieje się na ringu. Tam właśnie były feldmarszałek podnosi przeciwnika... i pada plackiem, zaskoczony szybką, techniczną sztuczką, która natychmiast zamienia się w STF! Zaskoczony SeBa wrzeszczy jak opętany i próbuje walczyć, w końcu jednak przerywa MaxiMasterMistrz!  MMM okopuje Artura, który podcina go, sprowadzając na matę. Prawdopodobnie zakończyłoby się to jakąś dźwignią, ale na przeszkodzie stanęła aktywność Feldmarszałka Wszystkich Polaków, który wykonuje Running Dropkick prosto w twarz Grota! Chwilę później dokłada Elbow Drop, po którym zaczyna wymianę ciosów z Maxim. Triple M postępuje dosyć niehonorowo, bo próbuje wpakować swojemu przeciwnikowi palec w oko. SeBa nie daje się tak łatwo, przechwytuje atak i kontruje całkiem udanym Hip Tossem. Później kopie oponenta w głowę, podnosi go... i powala przy pomocy SBO [RKO]! O próbie pinu nie może być jednak mowy – Artur Grot powraca do gry!

Jan Kowalski – SeBa był bliski zwycięstwa.

Tony Hogański – To tak jak my w 1939.

Jan Kowalski – Przecież nie byliśmy.

Tony Hogański – No, i SeBa też nie był.

SeBa przytomnie unika pierwszego ataku rywala, ale już drugie kopnięcie trafia go w żołądek! Dwa kolejne trafiają w nogi Feldmarszałka, zmuszając go do uklęknięcia. Chwilę później Artur zapina Rear Naked Choke! Były dowódca armii Prus Wschodnich „odpływa” dosyć szybko – chwyt jest założony fachowo i pewnie! Maxi próbuje wstać, ale chyba ma jakieś problemy z kombinezonem, w który jest ubrany! Trzeba było zostać prawdziwym wrestlerem, a nie ninją! Zanim udaje mu się jakoś je opanować, jest już po walce – dłoń SeBy po raz trzeci uderza w matę! Odklepał! (Zwycięzcą jest: Artur Grot!)

Jan Kowalski – Koniec walki.

Tony Hogański – Wiedziałem, że to się tak skończy. Walki w EWF bywają ostatnio takie przewidywalne.

Jan Kowalski – Przecież ty ich nie oglądasz.

Tony Hogański – No właśnie! A mimo to i tak wiem, kto wygra. To wiele mówi o kondycji naszej federacji.

Toster się myli, to nic nie mówi. Tak na pewno uważa Artur Grot, który bardzo zadowolony po zdecydowanym i pewnym zwycięstwie powoli opuszcza ring. SeBa i MaxiMasterNinjaMistrz zostają pozostawieni sami sobie, taki już los przegranych.

Jan Kowalski – Wiemy już więc z kim Żubr zmierzy się na Kwietniowej Anarchii VII.

Tony Hogański – Nie mam nic do dodania.


(Czas na wyprawę na zaplecze. Znajdujemy się w ciasnej szatni, z ciasnymi szafkami, ciasną kanapą, ciasną lampą, ciasną lodówką i wszystkim, co tylko może być ciasne. Na kanapie siedzi Franko i ogląda miejscową telewizję.)

Franko – Co za nudy. Gdzie Bidam?

W telewizji właśnie nastał czas na blok reklamowy.

Franko – Ciekawe czy wprowadzą to do oferty Automatu z Felkocolą.

Głos Helenki – Jestem gotowa.

W ciasnej szatni pojawia się Helen. Ubrana jest chyba tak samo jak wcześniej, ale lepiej nie pytać, bo jeszcze okaże się, że tak naprawdę doszło do jakiejś ważnej zmiany ubiorze, a jej przeoczenie skończy się wielkim konfliktem. Ot, kobieca logika.

Helenka – I jak?

Franko – Doskonale.

Helenka – To idę na misję szpiegowską.

Helen znika za drzwiami.

Franko – Co za leniwa gala.

(Rzeźnik kontynuuje oglądanie miejscowej telewizji. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Mnie w sumie też zastanawia z kim Franko i Bidam będą dzisiaj walczyć. Wiadomo, że stawką ich pojedynku będą EWF Tag Team titles.

Tony Hogański – Wiadomo też, że ktoś dostanie po mordzie.

Jan Kowalski – Naprawdę?

Tony Hogański – W EWF to zawsze tak wygląda.


(Znów jesteśmy w Szczecinie. Policja wycofała się już sprzed budynku siedziby EWF Corporation. Jak widać przyszedł prikaz z Warszawy, że nie ma co angażować się w ten konflikt. Kilkunastu funkcjonariuszy GRU zabarykadowało główne wejście do budynku. No, ale nowoczesna architektura biurowa domaga się użycia dużej ilości szkła, bo nikt przecież nie przewiduje szturmów na budynki. Chłopaki z GRU nie są w stanie obronić się przed parotysięcznym, wściekłym i dziko napierającym tłumem. W ruch idą kije, krzesła, elementy chodnika i małej architektury. Potężne uderzenia powoli kruszą szkło.)

Funkcjonariusz GRU#1 – Nie damy rady!

Funkcjonariusz GRU#2 – Trwa ewakuacja pracowników. Jesteśmy funkcjonariuszami GRU, najpierw ich bezpieczeństwo, później nasze.

Funkcjonariusz GRU#1 – Tak jest!

Funkcjonariusz GRU#3 – Wytrzymamy!

Głos z krótkofalówki – Tu Avon Tschorny, wasz głównodowodzący. Czy klatki schodowe zostały zablokowane?

Funkcjonariusz GRU#2 – Tak jest!

Głos Avona – Windy unieruchomione?

Funkcjonariusz GRU#2 – Tak jest!

Głos Avona – Pozycja główna jest już nie do obrony.

Jakieś ręce uderzają w szybę nieopodal, co wygląda trochę jak inwazja zombich, ale czyż naród polski nie jest ludem szkieletów bez serc i ducha?

Głos Avona – Rozkazuję wycofać się na dalsze pozycje defensywne. Pozycję główną zablokować i porzucić.

Wszyscy funkcjonariusze (chórem) – Tak jest!

(Koniec materiału filmowego.)


Jan Kowalski – Avon mężnie dowodzi.

Tony Hogański – Jeśli umrze, to odznaczymy go jakimś orderem. Medalem Gangsty albo czymś, a może utworzymy jakiś nowy? Order Smutnego Psycho?

Jan Kowalski – Dlaczego smutnego?

Tony Hogański – Bo go już z nami nie ma. Gdzieś tam pewnie żyje i nosi smutną maskę.


(Jesteśmy znów w hali. Na jednym z korytarzy Helenka poprawia w przenośnym lusterku swój makijaż.)

Helenka – Wielka odpowiedzialność spoczywa na mnie. Muszę być przygotowana na wszystko, a do tego świetnie wyglądać.

Jej przygotowania zostają przerwane nadejściem Tamary Ostrowskiej.

Tamara Ostrowska – Świetnie, że cię spotykam. Jest już walka gotowa dla Franko i Bidama.

Helenka – Naprawdę?

Tamara Ostrowska – Tak. Walczą z Żubrem i Won Weiem. Walka o EWF Tag Team Championship, a będzie to specjalny Gehenna match. Niech się pośpieszą, bo walka zacznie się za kilkanaście minut.

Helenka – Świetnie! Misja wykonana!

Antonella odchodzi w swoją stronę. Menadżerka Rzeźnika odwraca się i otwiera drzwi znajdujące się tuż za nią. Znów jesteśmy w ciasnej szatni! Franko nadal siedzi na kanapie.

Helenka – Udało mi się! Wyśledziłam i zdobyłam cenne informacje jak Mata Hari. Walczycie z Żubrem i Won Weiem.

Franko – Szybko ci poszło. Było trudno?

Helenka – Nie wiesz nawet jak. Tyle trudu mnie to kosztowało, że jestem teraz absolutnie wykończona.

Franko – Coś jeszcze?

Helenka – Będzie to Gehenna match.

Franko (z wyważoną i spokojną, ale jednak dumą) – Mój pomysł! Mój autorski pomysł zostanie wprowadzony w życie!

Helenka – Taki dumny jesteś? Chcesz cygaro?

Franko – Może później, ale dzięki, doskonale się spisałaś. Teraz trzeba znaleźć Bidama. Pewnie znowu zaszył się w jakiejś szafie.

(Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Ja wiem, gdzie jest ten Bidam! On prześladuje mistrza Szakala!

Jan Kowalski – Ale Tony, przecież oni tylko piją kawę. Nic takiego nie robią!

Tony Hogański – Na pewno jest w tym jakiś podstęp.

Jan Kowalski – To niewinna rozmowa dwóch zawodników EWF.

Tony Hogański – Jaka niewinna? Przecież Bidam podszywa się pod senatora!

Jan Kowalski – Jak tam chcesz... a co powiesz o Franko?

Tony Hogański – Franko pokona wszystkich i będzie kiedyś World Champem. Tak widzę jego przyszłość w EWF.


(Znajdujemy się na zwykłej, takiej najzwyklejszej ulicy w mieście zwanym Port Vila. Nie wygląda ona zbyt szczególnie czy też dostojnie, ot mała wysepka na Pacyfiku to w końcu nie Nowy Jork czy Warszawa rządzona przez wspaniałą HGW. Trwa tu właśnie mały targ, sprzedawcy rozstawili swoje towary, które Europejczyk może kupić za grosze, no Polak nie może, bo jego własny rząd dyma tak ostro i bez mydełka, że kasy nie ma na nic - często nawet sam o tym nie wie, tzn. Polak nie wie, a nie rząd, bo rząd wraz z aparatem fiskalnego ucisku doskonale wie, co robi. Wracając jednak na targ - to on trwa. Gościem jest tu ex-feldmarszałek SeBa, któremu towarzyszy nieodłączny Mati. Jest nieźle poobijany po walce, ale jakoś daje radę się przemieszczać.)

Mati – Feldmarszałku...

SeBa – Nie jestem już feldmarszałkiem.

Mati – Dla naszej armii...

SeBa – Nie ma już naszej armii. Odebrali nam ją!

Mati – Możemy ją jeszcze odzyskać. Kwietniowa Anarchia przed nami.

SeBa – Znowu przegraliśmy. Znów zostaliśmy ośmieszeni.

Mati – To nie tak, zresztą na krakowskiej Kwietniowej Anarchii możemy pokonać naszych wrogów i odzyskać naszą Armię Prus Wschodnich.

SeBa – Nie ziomuś. Ja zostaję tutaj.

Mati – Tutaj? To znaczy gdzie?

SeBa – Na tej wyspie. Zamieszkam tutaj ziomek. Znajdę sobie jakąś robotę.

Mati – Ale....

Były wódz Armii Prus Wschodnich podchodzi do jakiegoś sprzedawcy, który zachęca przechodniów by kupowali towary właśnie z jego straganu.

SeBa – Ej ziomek. Szukasz pracownika?

Sprzedawca – Si.

SeBa – To od dzisiaj masz mnie. Nauczę cię marketingu.

Dowódca 1. Pułku Jegrów Feldmarszałkowskich bezceremonialnie pakuje się za stragan, gdzie zakłada fartuch, po czym rozpoczyna zachęcać przechodniów, by kupowali jego towary.

SeBa (charakterystycznym głosem z epoki dzieci Bhaala) – Witajcie w moim sklepiku! (Już normalnie, po prusku.) Arbuzy! Świeże arbuzy! Prosto z Prus Wschodnich! Królewieckie arbuzy!

Mati – Königsbergische Wassermelonen!

SeBa – Co ty za manianę odpierdalasz ziomek?

Mati – To po niemiecku.

SeBa – Nie mów tak do mnie.

(Po minie widać, że już nie będzie. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Biedny SeBa, taki nieszczęśliwy.

Tony Hogański – Bez armii to jednak nie jest ten sam człowiek.

Jan Kowalski – Musi ją odzyskać.

Tony Hogański – Trzeba było nie wchodzić w kontakty ze starszymi braćmi w wierze. To szachraje.


(Znów trafiamy do klubu senatora, pięknego miejsca, które zostało dziś zainaugurowane przez senatora nad senatorami, wspaniałego Szakala. Siedzi on przy barze i raczy się kawą wraz z Bidamem. Ten drugi robi senatorską miną, chociaż fałszywą, bo jest udawanym senatorem.)

Szakal – Dziwna kurwa ta kawa.

Bidam – Jeszcze po kolejce?

Szakal – Sprawdzasz kurwa moją senatorską wytrzymałość? Ja wszystko potrafię. Poczekaj chwilę, przemówię do tłumu!

Nie wiadomo, gdzie senator zobaczył tłum, ale wstał z krzesła, po czym wywinął senatorskiego kozła i padł na podłogę.

Bidam (spoglądając na pusty kubek senatora) – Miejscowy specjał kava kava, czyli pieprz metystynowy to w zasadzie nie kawa, ale napój o działaniu psychoaktywnym. Dawka wielokrotnie przekraczająca normę powali nawet wielkiego Szakala. Polska jest jedynym państwem w Unii Europejskiej, w którym jej posiadanie jest całkowicie zakazane. Ciekawe jak wielki senator się z tym czuje?

Szakal (mamrocząc) – Kurwa kurwa?

Bidam – Co mówisz? Pozwól, że pomogę ci wstać.

Jaki grzeczny ten Bidamczyk. Pomaga senatorowi wstać i sadza go na krześle.

Bidam – Jeszcze kawy?

Szakal (oczy ma wyraźnie zagubione) – Kurwa kurwa?

Bidam – Dobrze się czujesz? Halo?

Stan senatora wyraźnie się poprawia. Dwukrotny EWF World Champion prostuje się, a jego wzrok staje się wyraźny i agresywny.

Szakal – Hangman, zgodnie z naszą umową pomogłem ci wygrać walkę z Kravenem. Teraz oczekuję, że ty dotrzymasz swojej części dealu i położysz na szali także FTW World title. Razem z Juice'm chcieliśmy cię też powitać w Triadzie. Do zobaczenia już niedługo!

(Po tych słowach przyjaciel Tostera wychodzi z klubu senatora.)


Jan Kowalski – Co się stało z Szakalem?

Tony Hogański – Otruli go! Bidam go otruł!

Jan Kowalski – Ale skąd u niego Hangman, Juice, FTW title i Triada?

Tony Hogański – Wrestlepalooza XI, 20.11.2001! Gala we Wrocławiu! Mistrz myśli, że jest rok 2001!

Jan Kowalski – To raczej kiepskie nowiny.

Tony Hogański – Dlaczego? Wprost przeciwnie! Mistrz odmłodniał!


(Przenosimy się do szatni Żubra, gdzie panuje podniosła atmosfera. W niektórych gazetach, radiach i telewizji określono by ją jako duszna atmosfera zaściankowego, zamordystycznego patriotyzmu. Żubr edukuje swoich towarzyszy na temat wad i zalet patriotyzmu.)

Żubr – Co to jest nowoczesny patriotyzm?

Michał – Zło!

Żubr – Dlaczego?

Michał (niepewnym głosem) – Nie wiem.

Żubr – Przypomnij sobie...

Andrzej (z patriotycznym wstydem) – Ja też nie pamiętam.

Żubr – Pokazywałem wam lewacką broszurkę, nie pamiętacie? Ech... co tam było? Obrażanie naszych symboli, naszych wierzeń, naszych przodków, naszej kultury i naszych tez. Sprowadzanie nowoczesnego patriotyzmu do poziomu bruku. Niesprawiedliwe i głupie porównania. Co ma gówno do patriotyzmu? Nic, nie ma żadnego związku. Co ma wspieranie polskiej kultury do patriotyzmu? Znowu nic, już nie mówiąc, że według autorów pewnie wspieraniem polskiej kultury jest dotowanie prac pani Nieznalskiej, bo pewnie „Panny wyklęte” się dla nich w kulturze nie mieszczą. O płaceniu podatków, głosowaniu, oszczędzaniu energii oraz kasowaniu biletów nie ma co mówić. Przecież to jest łączenie niepołączalnego.

Michał – Dokładnie!

Andrzej – A dlaczego?

Żubr – To durny tok rozumowania, populistyczny wręcz. To ma zupełnie inne podstawy. Przecież nie kasujemy biletów z powodów patriotycznych, a z powodów uczciwości, ewentualnie przykrości spowodowanych z wizytą kontrolera biletów. Autorzy tej broszury, nie rozumieją, że patriotyzm to wartość dodana. Że to właśnie dzięki koncepcji narodu, ja mogę trwać i zwyciężać. Pokolenia przodków kibicują mi i dają siłę to co raz lepszych wyników. Czyż nie jest to piękne?

Andrzej – Jest!

Żubr – Moi przodkowie działali i walczyli za ten kraj i ta przelana przez nich krew, to jest mój kapitał, to jest moja siła!

Andrzej – Bóg! Honor! Ojczyzna!

Michał – Nie jestem obywatelem świata, jestem polskim patriotą!

Żubr – Wiemy już, że na Kwietniowej Anarchii VII moim rywalem będzie Artur Grot. Chciałbym teraz skorzystać z przyznanego mi dziś prawa, wybrania kolejnego rywala. Wybieram The Chickasawa.

Michał – Woooooooo!!

Andrzej – Zamknij się.

Żubr – Wybrałem go, bo on też jest patriotą, a do tego znajdującym się w trudnym położeniu. My Polacy, mamy swoje państwo, jest jakie jest, ale jest. The Chickasaw reprezentuje natomiast niewielki indiański naród, który swojego państwa nie ma. W takich sytuacjach bardzo trudno jest zachować świadomość kulturową, trudno kochać Ojczyznę, gdy jej nie ma, a wokół tyle pokus. The Chickasaw będzie godnym rywalem. Zasługuje na to by stanąć do walki o EWF Daemusin Championship, zasługuje na Kwietniową Anarchię. Polska tego pragnie.

Andrzej – Wiersz! Wiersz!

Cała trójka zaczyna recytować wiersz:

Polaka celem:
Skrucha przed Bogiem,
Mir z przyjacielem,
A walka z wrogiem.
Cześć dla siwizny,
Czyste sumienie,
Miłość Ojczyzny
I poświęcenie.
Chętnie krew własną,
Dać w dobrej sprawie,
Zacnie i jasno,
Dążyć ku sławie.
Umieć na progu
Złożyć urazy,
Mieć ufność w Bogu
I żyć bez skazy.
Trudy i znoje,
Znosić z weselem,
To, dzieci moje,
Polaka celem.

(Wszyscy się wzruszają w sposób patriotyczny. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Dobry chłopak z tego Żubra.

Jan Kowalski – To prawda.

Tony Hogański – Kocha Polskę.

Jan Kowalski – To też prawda.

Tony Hogański – Niech mu się wiedzie. Piękny wiersz swoją drogą.

Jan Kowalski – Tak, wyciska łzy.


(Tymczasem przenosimy się do Świętego Gaju, tak bliskiego sercu każdego mieszkańca Vanuatu. Jeszcze niedawno było to piękne miejsce, gdzie można było nie tylko obcować z kulturą i przeszłością tej wyspy, ale jeszcze odpoczywać na łonie przyrody. Teraz wszędzie leżą śmieci, butelki po piwie, a zabytkowy garnek do gotowania zupy z człowieka został wypełniony rzygowinami. Vaclav siedzi na trawie, której nie należy popijać, przy czym popija piwo i coś je.)

Vaclav (głośno mlaszcząc) – Bardzo smaczne.

Przewodnik – Ale dlaczego musiałeś spalić zabytkowe krzesło pierwszych misjonarzy by zrobić ognisko? To było pierwsze krzesło przywiezione na Vanuatu!

Vaclav – Bo mogłem.

Przewodnik – Ale dlaczego na obiad musiałeś zjeść świętego nietoperza?

Vaclav – A wiesz jak trudno było go upolować? Ale jednak, przy pomocy stłuczonej butelki Perły mi się udało.

Faktycznie, teraz widać wyraźnie, że Mecenas Ekstremy zajada się pieczonym nietoperzem, skądinąd popularnym przysmakiem w tej części świata.

Przewodnik – Ściągniesz na siebie gniew Matki Natury. Ona nie daruje ci pożarcia pteropusa anetianusa, zwanego też latającym lisem z Vanuatu.

Vaclav – Czy ty mi kurwa grozisz?

Przewodnik (przestraszony) – Nnn.... nie.

Vaclav – To spierdalaj.

Zasmucony mieszkaniec Vanuatu oddala się.

Przewodnik (do siebie) – Czy znajdzie się ktoś, kto go powstrzyma?

(No właśnie - czy znajdzie się taka osoba? Zostawiając to pytanie bez odpowiedzi, powracamy na arenę.)


Tony Hogański – Widzisz jaka to bestia?!

Jan Kowalski – Ten nietoperz? No, całkiem dorodny.

Tony Hogański – Mówię o tym płodożercy! Widzisz jaki to drań?!

Jan Kowalski – Widzę.

Tony Hogański – Wsadzić go do armaty i wystrzelić w stronę Iraku.

Jan Kowalski – Albo odwrotnie.

Tony Hogański – Racja. Wsadzić mu lufę armaty w dupę i wystrzelić w dowolną stronę.


(Znów jesteśmy na zapleczu. To tu właśnie znajduje się Franko, lecz nie jest to już jego ciasna szatnia, o nie! Rzeźnik jest przebrany w swój rzeźniczy uniform bojowy i jest gotowy do zbliżającej się walki. Towarzyszy mu Helenka, ale nigdzie nie widać Bidama. Warto zwrócić uwagę, że duchowy ideal "Rzeźników zza fal" ma przy sobie wszystkie pasy - EWF Evolution title, a do tego dwa EWF Tag Team titles.)

Franko – Gdzie Bidam?

Słychać jakieś kroki, więc Rzeźnik i Helenka spoglądają w tamtą stronę. Jednak to nie Bidam, to Cassandra Tisserant.

Franko – Wiesz, gdzie jest Bidam?

Cassandra Tisserant – Myślałam, że to ja tu jestem od zadawania pytań. Masz chwilę?

Franko – Zawsze mam.

Cassandra Tisserant – Gehenna match to twój autorski pomysł. Co możesz nam o nim powiedzieć?

Franko – To Tornado Tag Team match rozgrywający się na terenie całej hali. Przy czym mamy tu możliwość używania wszystkiego, co nam wpadnie w ręce, co czyni nam z tego dodatkowo rodzaj wielce hardcorowego pojedynku. Zdobywa się punkty za konkretne akcje, a kto ich zdobędzie najwięcej, ten wygrywa. To w dużym skrócie.

Helenka – Franko wam tego nie powie, ale on jest szalenie dumny, że EWF zdecydowało się wprowadzić w życie walkę według jego własnego pomysłu.

Zza pleców towarzystwa słychać mlaskanie, po czym pojawia się Bidam z kurczakiem i kubkiem kawy kawy.

Bidam – Jaki pomysł?

Franko (przyjął jego nagłe pojawienie się ze spokojem) – Gehenna match.

Bidam – O! Kto walczy?

Franko – My.

Chyba by podkreślić ich drużynową braterskość Rzeźnik podaje Bidamowi jego EWF Tag Team title. Pas od razu ląduje na ramieniu Nowosibirskiego.

Bidam – O! Fajnie.

Helenka – Gdzie ty byłeś?

Bidam – Byłem w klubie senatora. Wyrobiłem sobie złotą kartę członkowską. To co? Idziemy?

Franko (pewnym głosem) – Idziemy.

Cassandra Tisserant – A wywiad?

Bidam – Skończony, ale masz, prezent na otarcie łez.

(EWF FTW Champion wręcza Haitance z polskim rodowodem niedojedzonego kurczaka i kubek niedopitej kawy kawy. Wracamy w okolice pięknego stolika komentatorskiego.)


Tony Hogański – On skrzywdził senatora Szakala, ten bidamski drań.

Jan Kowalski – Może trochę.

Tony Hogański – Ha! Rozgryzłem go! To jakieś pomieszanie z poplątaniem!

Jan Kowalski – Ale kto? Ale co?

Tony Hogański – Ten Bidam! Klucz tkwi w słowie "bidamski", co oznacza, że jest "bi" jak "biseksualny" i "damski" jak "dama", czyli kobieta.

Jan Kowalski – Nawet po tylu latach twój sposób myślenia potrafi mnie zaskoczyć.


(Ostatni rzut oka na sytuację w Szczecinie. Dla Extreme Wrestling Federation jest ona bardzo poważna. Barykady przed siedzibą federacji zostały już zniszczone i zdobyte. Nigdzie nie widać policji. Pijany tłum właśnie przełamał opór głównego wejścia, powybijał wszystkie szyby na parterze i wdziera się do środka. Z wewnątrz dobiega dramatyczny głos jednego z funkcjonariuszy GRU.)

Głos funkcjonariusza GRU – To strzelaj! Strzelaj do Polaka!

(Nikt jednak na to nie zwraca uwagi, bo tłum zajmuje się niszczeniem wszystkiego i grabieniem. Sprzed masztów znajdujących się przed siedzibą EWF ściągnięto właśnie sztandar federacji, który ktoś podpalił. Ktoś inny rozdeptał właśnie leżącą na ziemi i ubabraną w błocie flagę z logiem EWF. Koniec materiału filmowego.)


Tony Hogański – Felipe Castro chce zniszczyć EWF.

Jan Kowalski – My będziemy następni.

Tony Hogański – Nie będziemy, nie damy mu zniszczyć naszej federacji. On nigdy jej nie przejmie. Nigdy nie będzie rządził. Poszedł na współpracę z naszymi wrogami, a więc będzie znienawidzony przez wszystkich fanów EWF.

Jan Kowalski – Łaska fanów na pstrym koniu jeździ.

Tony Hogański – Prędzej zatopimy ten okręt niż oddamy go w ręce barbarzyńców!

Jan Kowalski – Szykuje się nam prawdziwa gehenna. Mam na myśli zarówno przeprawę z Felipe Castro jak i nadchodzący Gehenna match.



Realizator ukazuje nam wnętrze hali ze szczególnym uwzględnieniem zmian, które wprowadzono w związku ze zbliżającą się walką. Wokół ringu umieszczono mnóstwo „niespodzianek”, którym możemy się przyjrzeć dzięki niestrudzonej pracy kamery. Pokuszono się nawet o ujęcie z lotu ptaka, które pozwala nam zapoznać się z dokładnym rozstawieniem tych wszystkich szalonych konstrukcji. Wygląda to mniej więcej tak:

- Po bokach ringu są rozstawione: fantastyczna konstrukcja ze stołów podłączonych do ładunków C-4, niemniej fantastyczna konstrukcja będąca piramidą z krzeseł i dwóch rozstawionych pomiędzy nimi szklanych blatów, gęste „zasieki” z drutu kolczastego i olbrzymia sterta jarzeniówek.
- Po zewnętrznej stronie narożników też jest bardzo ciekawie: pod każdym z nich stoją po dwa ułożone na sobie stoły, które ktoś dodatkowo „przyozdobił” drutem kolczastym.
- Pod ringiem utknięto niesamowitą ilość stołów, desek, krzeseł, jarzeniówek i innych tego typu przedmiotów. Można powiedzieć, że cały ten arsenał aż się spod ringu wysypuje.
- Nieco dalej natykamy się na wielki, szklany zbiornik z piraniami, podobny zbiornik ze skorpionami, kontener z drutem kolczastym i tłuczonym szkłem, kartony z pinezkami, skrzynki z bliżej nieokreśloną zawartością, stertę kaktusów (?!) w doniczkach, kanistry z benzyną, drabiny, metalowe pręty, worki z solą, kolejne jarzeniówki...
- ...i sporo innych rzeczy.

Szykuje się wiele atrakcji!

Jan Kowalski – Nie sądziłem, że do takiej walki może dojść. To jakiś nowy poziom absurdu i brutalności, chyba aż tak EWF pokręcone nie jest.

Tony Hogański – Obyś się nie zdziwił.

Jan Kowalski – Właśnie się zdziwiłem.

Tony Hogański – Ja też.

Oględziny przerywa nam Basil Poledouris i jego „Anvil Of Crom” – to Franko wkracza do hali! Rzeźnik rozgląda się wokół z czymś na kształt ponurej satysfakcji, po czym spokojnie rusza w stronę ringu. Jego pochodowi towarzyszy potężna dawka cheeru, którą zawodnik powiększa tauntując w obrębie kwadratowego pierścienia.
The Clash i „London Calling” poprzedzają pojawienie się Bidama. Azjata idzie w kierunku ringu z uśmiechem na twarzy, mimochodem odbierając przy tym rozliczne hołdy i pozdrowienia ze strony swoich fanów. Kiedy dociera do celu, przybija „żółwika” ze swoim tag partnerem.

Jan Kowalski – Jest i Franko, pomysłodawca tej walki.

Tony Hogański – Jest i Bidam, jego wierny kompan. Są jak Kajko i Kokosz.

Jan Kowalski – Jak zaprezentują się ich rywale?

Rywale jak to rywale. Będą zmotywowani. Zaczyna właśnie grać „Boa” Pawła Kukiza, patriotycznie naładowany kawałek muzyczny. Po chwili spod FeliXtronu wychodzi Żubr, a raczej kroczy jak żołnierz kompanii reprezentacyjnej Wojska Polskiego. W dłoni trzyma rzecz jasna polską flagę. Flaga jak zawsze oddaje pas w ręce Tony’ego Hogańskiego, a dzielny Sarmata wkracza na ring.
Muzyka zmienia się w „Enter The Dragon Theme” i spod FeliXtronu wybiega Won Wei. Jest bardzo energiczny i bardzo skoczny. Fani witają go głośno i przyjaźnie, a ten przybija im piątki. Chiny w końcu blisko, więc być może dlatego Vanuatu okazuje sympatię Won Weiowi. Chińczyk trafia na ring, gdzie wita się ze wszystkimi.

Jan Kowalski – Za chwilę rozpocznie się ta pokręcona walka. Jej stawką będą EWF Tag Team titles.

Tony Hogański – Przy całym moim szacunku do Żubra i Won Weia... faworytami są Franko i Bidam.

Jan Kowalski – W normalnej walce być może, ale ta stypulacja może zniwelować różnice w klasie i umiejętnościach zawodników.

Tony Hogański – Zobaczymy.

Cała czwórka jest już na ringu. Sędzią walki wyznaczony został wspaniały Lech Grudziński, znany też jako najdzielniejszy sędzia wrestlingowy jaki postawił stopy na pięknej ziemi Vanuatu. Bidam i Franko rozmawiają chyba o kurczakach, bo Nowosibirski wydaje z siebie takie dziwne, kurze dźwięki. Dobrze, że nie ma zamiaru składać jaj. Won Wei i Żubr wyglądają na zmotywowanych. Są gotowi na wszystko i na wszystkich. Rozbrzmiewa gong i walka oficjalnie się rozpoczyna. Franko rzuca się na Won Weia, a Bidam na Żubr, dzięki czemu możemy obejrzeć dosyć chaotyczną wymianę ciosów. W jej wyniku Rzeźnik powala przeciwnika Lariatem, podczas gdy jego partner po prostu wali kilkakrotnie głową swojego rywala o narożnik. Ostatni Sarmata rewanżuje się potężnym „łokciem” w twarz Azjaty, po którym przeskakuje za jego plecy i aplikuje mu solidnego „karkołamacza” w postaci German Suplexa! Bidam solidnie oberwał, a Żubr zauważa, że jego partner jest regularnie obijany w narożniku przez Franko. Natychmiast interweniuje, uderzając brutalnym Elbow Strike w tył głowy zamaskowanego zawodnika. Butcher wyraźnie odczuł to bezkompromisowe uderzenie, po który następują kolejne – Żubr dosłownie wyżywa się na oponencie zasypując go serią brutalnych ciosów! Na pierwszą krew nie trzeba było długo czekać – jej strużka wypływa spod maski – co oznacza pierwszy punkt dla pretendentów! (Mistrzowie: 0! Pretendenci: 1!)

Tony Hogański – Kto ustalał punktację?

Jan Kowalski – Nie wiem... Franko?

Tony Hogański – Ustalał punktacje do swojej walki?

Jan Kowalski – Nie takie rzeczy się w EWF zdarzały. Zresztą on przecież nie wiedział, że będzie tu walczył.

Tony Hogański – Pewnie liczył na to. To wszystko jest grubymi nićmi szyte. Węszę spisek, bo mam dobry węch.

Tymczasem Won Wei doszedł już do siebie i zainteresował się próbującym wstać Bidamem. W tym czasie aktualny EWF Daemusin Champion z iście żubrzą skutecznością konsekwentnie obija Rzeźnika, powiększając jego krwawienie. Niedługo później dzieje się kilka rzeczy na raz: Żubr zostawia poobijanego Butchera i wyskakuje na szczyt narożnika, podczas gdy Bidam powala Won Weia szybkim Neckbreakerem! Azjata wrzeszczy coś do partnera, który przyklęka na macie, wspierając się na rękach. Ciekawe o którego Azjatę chodzi, bo mamy ich dwóch na ringu. Można zgadywać albo urządzić sondę smsową. Tymczasem dzielny Żubr prezentując odchyły prawicowo-nacjonalistyczne odwraca się, chcąc wykonać jakąś efektowną akcję... i nadziewa się na Running Dropkick Bidama, który do wybicia się użył szerokich barków partnera! Pretendent do pasa tag teamów spada prosto na dwa ustawione na sobie stoły, roztrzaskując je!! (EWF! EWF! EWF!) Dwa punkty trafiają na konto mistrzów! (Mistrzowie: 2! Pretendenci: 1!)

Jan Kowalski – Walka rozwija się w sposób interesujący.

Tony Hogański – Jest rozwojowa jak długi Polski.

Jan Kowalski – Spodziewałem się porównania do papieru toaletowego.

Tony Hogański – Jestem oryginalnym Tosterem, potrafię wymyślać własne powiedzonka.

Żubr jest na razie wyeliminowany z walki, co pozwala obecnym posiadaczom pasa na zajęcie się jego partnerem. Bidam wyprowadza serię Knife Hand Chops, które zostają zwieńczone efektownym, a co ważne bardzo efektywnym Superkickiem w wykonaniu Franko. To był ładnie przeprowadzony, falowy atak – widać, że mistrzowie coraz lepiej rozumieją się w ringu. Przez chwilę okopują jeszcze swojego oponenta... który powala ich nagłym, kompletnie zaskakującym Double Clothesline! Kto by się spodziewał, że mały Won Wei takie rzeczy potrafi! A jednak! Chwilę coś myśli, pewnie co by tu zrobić. Następnie chwyta Bidama - pewnie dlatego, że jest mniejszy i lżejszy i gabarytowo bardziej do niego pasuje - podnosi go ponad głowę i bez większego zastanowienia wyrzuca poza ring – prosto na „zasieki” z drutu kolczastego!! (EWF! EWF! EWF!) Cóż za akcja! Cóż za styl! Co za emocje! Jak to się wszystko skończy? (Mistrzowie: 2! Pretendenci: 2!)

Jan Kowalski – Jest remis.

Tony Hogański – To ja może poczytam jakąś książkę...

Jan Kowalski – Nie interesuje cię walka? Przecież tu dzieje się tak wiele.

Tony Hogański – Wygra, kto ma wygrać. Taka to gala, emocje będą na Kwietniowej Anarchii.

Won Wei nie jest zadowolony z werdyktu arbitra, który przyznał mu tylko jeden punkt. Shaman pokazuje, że to zgodne z instrukcjami, zasadami i że to on jest Shamanem, a Won Wei Chińczykiem. Won posmutniał, ale niestety, nie ma czasu na kłótnie – Franko właśnie wstał na równe nogi! Won We natychmiast chwyta zamaskowanego za głowę i przypierdala mu naprawdę brutalnym Headbuttem! Rzeźnik jakoś ustał to uderzenie... i rewanżuje się tym samym! W tym czasie Żubr zaczyna zdradzać oznaki życia, podczas gdy Bidam stara się wyplątać ze zwojów piekielnie „czepliwego” drutu kolczastego. Won We i Franko zataczają się, ale nie odpuszczają – w ruch idą kolana i pięści! Butcher rozpoczyna nawet swój sławetny Taniec Rzeźnika, który zostaje jednak zduszony w zarodku przy pomocy potężnego kopa w krocze Włochatego! Po tej akcji idą kolejne uderzenia w twarz oszołomionego EWF Tag Team i Evolution Championa – całą kombinacje wieńczy straszliwy Knee Strike w potylicę! W tym czasie Żubr i Bidam zeszli się poza ringiem, gdzie Azjata obrywa nokautującym chair-shotem! To jednak nie wystarczy, by uzyskać punkt, więc Żubr wykonuje German Suplex posyłając rywala na pobliską stertę jarzeniówek!! (EWF! EWF! EWF!) Szklany pył spowija na chwilę walczących, a na konto pretendentów trafia kolejny punkt! Tak to się robi w Vanuatu! (Mistrzowie: 2! Pretendenci: 3!)

Tony Hogański – Patrz pan...

Jan Kowalski – Jednak zainteresowała cię walka, co? Zaskakuje cię, że Żubr i Won Wei tak dobrze sobie radzą?

Tony Hogański – Nie, nie. Przeglądam turystyczny folder o Vanuatu. (Pokazuje kolorowy folder.) Wiedziałeś, że najwyższe wzniesienie Vanuatu nazywa się Tabwemasana?

Jan Kowalski – Nie.

Tony Hogański – Dobra nazwa, a mówię to jako honorowy obywatel Wysp Cooka. Powinniśmy ją jakoś wprowadzić do EWF.

Czy dojdzie do zmiany pasów? Czy Żubr i Won Wei zostaną nowymi mistrzami? Czas pokaże, a tymczasem na ringu trwa obijanie półprzytomnego Rzeźnika, który jednak nie składa broni rewanżując się rywalowi mocarnym DDT! Ostatni Sarmata nieźle oberwał, ale zamaskowany na razie nie jest w stanie wykorzystać przewagi – po prostu potrzebuje chwili na odpoczynek po laniu, jakie do tej pory sprawił mu przeciwnik! W tym czasie dzielny Won Wei ciężko pracuje na kolejny punkt – sięga do pobliskiego kontenera wyciągając z niego zszywacz do papieru i plakietkę z logiem EWF! Fani w pierwszych rzędach aż łapią się za głowę, kiedy plakietka zostaje przyszyta do policzka Bidama! (EWF! EWF! EWF!) Kto by się spodziewał, że Won Wei tak świetnie będzie sobie dzisiaj radził? (Mistrzowie: 2! Pretendenci: 4!)

Tony Hogański – Fajnie nazywa się waluta Vanuatu... vatu. To rodzi wiele możliwości?

Jan Kowalski – Jakich znowu mozliwości?

Tony Hogański – Na przykład, na Vanuatu dostaję wypłatę w vatu, więc nie płacę VATu.

Jan Kowalski – Oj Tony, Tony... ty lepiej popatrz, co Won Wei zrobił z policzkiem Bidama.

Tony Hogański – Niech nadstawi drugi policzek i po sprawie. (Nagle wpada w reklamowy trans.) Bez VAT, bez VAT! Bez VAT, bez VAT, bez VAT!

Tego jest już za wiele dla pana Nowosibirskiego, który wykonuje szybki i precyzyjny cios kantem dłoni, dosłownie rozkwaszając nos oponenta! Won Wei natychmiast czuje smak swojej chińskiej i komunistycznej krwi, która obfitym strumieniem bucha z uszkodzonego organu powonienia! Biedaczysko, jaki to smutny moment dla wszystkich niuchaczy. A Bidam bynajmniej na tym nie poprzestaje – najpierw przypierdala rywalowi jedną z ocalałych jarzeniówek, a później sięga do tego samego kontenera, z którego wcześniej skorzystał przeciwnik! Wyciąga z niego nóż do cięcia tapet i przejeżdża nim przez czoło Won Weia! (EWF! EWF! EWF!) Ten wyczyn jest wart kolejnego punktu, bo syn Chińskiej Republiki Ludowej i duchowy wnuk Mao krwawi i to krwawi obficie! (Mistrzowie: 3! Pretendenci: 4!)

Tony Hogański – Nóż do cięcia tapet. Ciekawe rzeczy się tu wyprawiają.

Jan Kowalski – Powiedziałbym nawet, że brutalne... nawet zbyt brutalne jak na standardy EWF.

Tony Hogański – Żeby wrestling był wrestlingiem i takie sprawy? Mamy "extreme" w nazwie, więc niech się chłopaki bawią.

Won Wei zawył – może nie tyle z bólu, co w wyniku szoku – i wytrąca broń z dłoni oponenta! Chwilę później w pojedynku obijających się na ringu Franko i Żubra następuje przełom: Butcher wykonuje na rywalu niesamowicie mocarny Overhead Belly to Belly Suplex, wyrzucając go tym samym poza ring – prosto na konstrukcję z blatów podpiętych do C-4! Następuje potężna eksplozja, od której nie tylko ring, ale aż cała hala się zatrzęsła!! (EWF! EWF! EWF! EWF!) Co za grzmot! Co za akcja! Co za wybuchy! Brawo! Brawo! Oby tylko jakiegoś niszczycielskiego cyklonu z tego nie było. (Mistrzowie: 5! Pretendenci: 4!)

Tony Hogański – O kurwa!

Jan Kowalski – Ale zatrzęsło!

Spora część przestrzeni poza ringiem jest spowita dymem! Naprzeciwko Won Wei niweluje przewagę Bidama, zdzierając z jego twarzy plakietkę z logiem Extreme Wrestling Federation! Przypierdala jeszcze Azjacie metalowym prętem... i pada po Double Axe Handle Smash Franko, wykonanym ze szczytu narożnika! Azjata Azjacie wilkiem, a na końcu Rzeźnik i tak wszystko zniszczy. Butcher pomaga wstać tag partnerowi, po czym wspólnie chwytają za metalowe pręty i zaczynają bezlitośnie napierdalać leżącego Won Weia! Ten próbuje jakoś się bronić, ale to tylko przedłuża jego agonię! W końcu mistrzowie zaprzestają tej kaźni, robią to jednak tylko po to, żeby zawlec swoją ofiarę do zbiornika z piraniami! Franko zdejmuje pokrywę, podczas gdy Bidam próbuje wepchnąć opierającego się Won Weia do środka! Trochę krwi pretendenta wpada do wody, wprawiając znajdujące się w niej ryby w prawdziwy amok! Mistrzowie łączą siły i prawie im się udaje... jednak w ostatniej chwili nadciąga Żubr z owiniętą drutem kolczastym „maczugą” w dłoniach! Potężny cios od razu nokautuje Nowosibirskiego! (EWF! EWF! EWF!) Patriotyzm pierwsza klasa! Franko uchyla się przed kolejnym, zapomina jednak o Won Weiu, który ostatkiem sił kopie go pod kolana, pozbawiając tym samym równowagi! Kolejne uderzenie owiniętego drutem oręża trafia już prosto w głowę Butchera! Chwilę później Won Wei i Żubr wrzucają Rzeźnika do akwarium, po czym przykrywają je pokrywą, na której jeszcze dodatkowo siadają!! (EWF! EWF! EWF! EWF!) W zbiorniku rozpętało się prawdziwe piekło! Rzeźnik rzuca się jak szalony, piranie go wpierdalają, a woda zabarwia się od krwi! Fani szaleją, nie mogąc chyba do końca uwierzyć w to, czego są świadkami! Po około dziesięciu sekundach interweniuje sędzia, który nakazuje pretendentom ponowne otworzenie zbiornika! (Mistrzowie: 5! Pretendenci: 6!)

Tony Hogański – Co tu się dzisiaj wyrabia!

Jan Kowalski – Widzę, że nawet ty spoglądasz z zainteresowaniem na Gehenna match.

Tony Hogański – Interesujący, ale nie róbmy go już więcej. Emocji wystarczy nam na całe życie.

Jan Kowalski – Może masz rację.

Franko wypełza jakoś z pułapki – widzimy, że jego ciało pokrywają liczne rany! A rywale nie zamierzają mu odpuścić – Żubr właśnie rozkłada stół, który Won Wei polewa benzyną z chińskiego kanistra! Przez chwilę trwa poszukiwanie zapalniczki, którą w końcu udaje się znaleźć w świetnie zaopatrzonym kontenerze. Żubr szykuje się do podpalenia stołu... i pada po brutalnym chair-shocie w wykonaniu Bidama! W odpowiedzi Won Wei chwyta mocniej przygotowywanego do egzekucji Rzeźnika i szybkim Irish Whipem posyła go wprost w Nowosibirskiego! Zaskoczony Azjata pada po ciężarem swojego kumpla! Próbuje wstać, jednak dopada go Won Wei, który natychmiast wykonuje Body Slam prosto na rozłożony, stół! (EWF! EWF! EWF!) Wiele dzisiaj atrakcji mamy w ofercie, szczególnie w bojach azjatycko-azjatyckich. (Mistrzowie: 5! Pretendenci: 8!)

Tony Hogański – Wiesz, że na Vanuatu rozkwita kult księcia Filipa?

Jan Kowalski – Tego od Elżbiety II?

Tony Hogański – Tak, czczą go. Po dzisiejszej gali będą też czcili mnie. Jestem tego pewien.

Ale oberwał! Bidam dogorywa i nie wygląda na zbyt przytomnego, natomiast uaktywnia się jego partner – Franko wstaje i przypierdala w tył głowy Won Weia owiniętą drutem kolczastym rękawicą! Skąd ją wziął? Też pytanie! W EWF, a już szczególnie w tym pojedynku, z tak popapraną stypulacją, wszystko jest możliwe. A bo to mało tutaj tego leży? W tej walce dzieje się tak dużo, że łatwo przeoczyć jakiś drobiazg. A Butcher masakruje twarz rywala swoją rękawicą, co jednak nie daje mu upragnionego punktu. Jeżeli Rzeźnik jest zirytowany, to doskonale to ukrywa – powala próbującego wstać Żubra ciosem swojej kolczastej pięści, po czym wraca do Upartej Małpy czy jaki tam pseudonim nosi ten syn chińskiej ziemi, chwyta sporych rozmiarów kaktusa, przykłada go do krocza rywala, i rozpierdala jedno i drugie naprawdę brutalnym kopnięciem! (EWF! EWF! EWF!) Co to się dzisiaj tu wyprawia! (Mistrzowie: 6! Pretendenci: 8!)

Tony Hogański – Przeczytałem kutasa.

Jan Kowalski (zdziwiony) – Co?

Tony Hogański – Mówię o folderze, który czytam.

Tym razem obrońcy pasa zasłużyli na punkt, ale ciągle mają straty do odrobienia. Franko doskonale zdaje sobie z tego sprawę, więc chwyta obitego Won Weia i pomimo prób oporu aplikuje mu Running Powerbomb prosto w karton wypełniony pinezkami! (EWF! EWF! EWF!) Kolejny punkt dla mistrzów, a mieszkańcy Vanuatu chwytają się za głowy! (Mistrzowie: 7! Pretendenci: 8!)

Jan Kowalski – Franko i Bidam odrabiają straty.

Na tym kończy się dobra passa Rzeźnika – Żubr zachodzi go od tyłu, i po prostu rozpierdala na jego plecach krzesło! (Mistrzowie: 7! Pretendenci: 9!)

Tony Hogański – Za szybko się to zmienia! Nie nadążam za tym.

Rzęsiste Angry Stompy spadają na plecy zamaskowanego! Jest wiele patriotyzmu w tej akcji, bo przypomina ono znaną bitwę pod Cedynią, gdzie Maciej Stuhr zgwałcił margrabiego Hodona. Tymczasem Żubr rozgląda się za czymś konkretniejszym, czym mógłby przypierdolić oponentowi, jednak te poszukiwania kończą się w bardzo bolesny sposób – to Bidam sypie mu w twarz zawartością worka z solą! Wrzask Żubra słychać chyba na zewnątrz budynku! Aż papugi poderwały się z drzew, a Vaclav przerwał konsumpcję nietoperza! (EWF! EWF! EWF!) Oni są solą tej federacji, mówimy rzecz jasna o zawodnikach. (Mistrzowie: 8! Pretendenci: 9!)

Tony Hogański – Zjadłbym pierogi. Ciekawe czy na Vanuatu sprzedają polskie pierogi.

Jan Kowalski – Nie wiem, sprawdź.

Tony Hogański – Napisałbym w tej chwili odę do pierogów. Ciekawe czy Żubr lubi mocno solone czy nie.

Naszpikowany pinezkami Won Wei wstaje i natyka się na Rzeźnika. Butcher od razu zwietrzył swoją szansę, efektownymi uderzeniami pięścią zaczyna trzaskać Chińczyka po twarzy. Jeden cios, drugi, trzeci, czwarty, piąty, nie ma co ich liczyć. Ważne, że już po chwili akcja niszczenia Upartego Tygrysa trwa na środku ringu. Tymczasem Bidam wrzuca na ring stół, którego blat został gęsto nabity gwoździami. To nie koniec! Po chwili pojawia się drugi stół, który także jest nabity gwoździami, a do tego drutem kolczastym. Franko od razu pojął, co ma robić. Rozstawia pierwszy stół i umieszcza na nim Won Weia, a następnie kładzie na nim drugi stół i tworzy w ten sposób uroczą „kanapkę” w hardcorowym stylu. EWF Evolution Champion wdrapuje się na narożnik, po czym skacze na uwięzionego Won Weia z Frog Splashem!!! Słychać wrzaski Won Weia, być może nawet odgłosy gwoździ i drutu kolczastego wbijającego się w skórę!! (EWF! EWF! EWF! EWF!) Dwa punkty za akcję! (Mistrzowie: 10! Pretendenci: 9! Zwycięzcami i nadal EWF Tag Team Champami są: Franko & Bidam!)

Tony Hogański – No i tak to się skończyło.

Jan Kowalski – Zawodnicy chyba będą tydzień odpoczywać po tej brutalnej walce.

Tony Hogański – Do Kwietniowej Anarchii się zagoi. Mam pomysł! Pamiętasz Tabwemasanę?

Jan Kowalski (zdziwiony) – Najwyższy szczyt Vanuatu?

Tony Hogański – Od dzisiaj każdy Frog Splash wykonany przez Franko będzie znany jako Tabwemasana. To tak na pamiątkę tej gali i tej akcji.

Franko i Bidam gratulują sobie sukcesu. Wiele wysiłku włożyli w ten pojedynek, wiele krwi przelali, ale pasy zostały obronione. Doceniając dzielną postawę swoich rywali pomagają im wstać i dziękują za dobry pojedynek. Żubr przyjął to patriotycznie, a Won Wei po chińsku. Ten ostatni zresztą niewiele kontaktuje, bo utknął między dwoma stołami, a zamiast leżeć chodzi. Pojawiają się służby medyczne, które zabierają się do akcji wyzwolenia obywatela Chińskiej Republiki Ludowej z tej hardcorowej kanapeczki. Gra Dead Or Alive - "You Spin Me Round (Like a Record)", przy którym Bidam i Franko odbierali Felka za najlepszy tag team zeszłego roku i zwycięska drużyna opuszcza ring. Nie wiadomo czy jest to ich oficjalny drużynowy theme czy żart realizatora.

Tony Hogański – Duch fair-play unosi się nad EWF.

Jan Kowalski – Myślę, że EWF zawsze było uczciwą federacją.

Tony Hogański (wybucha śmiechem) – Tak, na pewno.


(Przenosimy się na zaimprowizowane zaplecze, gdzie znajdują się prawdziwe asy przestworzy. Między innymi MaxiMasterNinjaMistrz, a także stażyści SR-Crazy'ego - Mister Nalep, DanGaner, Diego Huarez i Cris Banito, niektórzy nawet poprzebierani za żyrafy i postaci z utworów Henryka Sienkiewicza. Natomiast w tle widzimy wcinającego jakieś szamańskie potrawy jedynego w swoim rodzaju Shamana. Nagle do tego miejsca wpada Roberto Forlani z jakąś teczką.)

Robert Forlani – Mam cię imposterze!

Zaskoczony tym nagłym wtargnięciem MaxiMasterNinja zaczął się rozglądać.

MaxiMasterMistrz – Ale ja nic nie importuje! Nie jestem importerem!

Diego Huarez – Czy gdzieś tu jest Toster?

Robert Forlani –  Mówię o nim! (Dramatycznym gestem wskazuje na Shamana, który do tej pory spokojnie wcinał jakieś szamańskie potrawy.) To falsyfikat!

MaxiMasterMistrz – Ale o co chodzi?

Robert Forlani – Napisałem do World Shaman Association, a oni odesłali mi to, ostateczny dowód! (Wyciąga z teczki jakiś papier.) Tu jest wyraźnie napisane: "Pan Shaman nie jest szamanem"! Nie masz oficjalnej akredytacji zrzeszenia szamanów, dlatego już zgłosiłem cię do sądu. Mój adwokat, znany i szanowany Roman Koń, z którego usług korzysta wielu wpływowych ludzi, mówi, że wygraną mamy jak w banku. Już nie jesteś szamanem, zabraniam ci używać tego tytułu!

Shaman – Czy jestem szamanem?

MaxiMasterMistrz (patrząc płaczliwie na Shamana) – Kim tak naprawdę jesteś?

DanGaner – Ja wierzyłem w Shamana! W mojej fabryce, tej która wybuchła, wszyscy wierzyli w Shamana!

Zaczyna się nagle jakieś wielkie zamieszanie! Wszyscy rzucają się na wszystkich! DanGaner atakuje Forlaniego z talerzem szamańskiego żarcia, więc Robert dostaje prosto w twarz. W tym czasie MaxiMasterMistrz podnosi jakąś deskę i uderza zamyślonego Mister Nalepa w plecy. Koleś nieźle dzisiaj obrywa! Siła ciosu sprawia, że ten pada na kolana. Mistrz chce wyprowadzić kolejny cios, jednak ktoś wyrywa mu deskę, tym kimś jest DanGaner. Widać rzucanie żarciem nie pomogło i trzeba wziąć w swoje ręce silniejsze narzędzia.

Robert Forlani – Czemu go bronisz?

DanGaner – Ja nikogo nie bronię, ja wierzę...

W tym momencie DanGaner dostaje w plecy od Mastera z krzesła obrotowego, które stało w kącie. Cios nie był zbyt silny, ale jego moc i tak spowodowała, że gościu, który przeżył wybuch fabryki zachwiał się.

MaxiMasterMistrz – Ja chciałem tylko z powrotem moją deskę!

Zaczyna się brawl między wrestlerami ostry jak całe Vanuatu! Huarez rzuca sztućcami, Master odzyskał deskę, a Robert chciał zrobić zaimprowizowane narzędzie ze śmietnika. Wtem otwierają się drzwi i w pomieszczeniu pojawia się.... Kraven! Jak się okazuje pomieszczenie wcale nie było zwykłym pokojem, a zaledwie korytarzem, a cała akcja miała miejsce tuż przed biurem najwyższych władz EWF.

Kraven – Co tu się dzieje? Co to za raban?

Nikt mu nie odpowiada, bo wszyscy tłuką się ze wszystkim.

Kraven – Mógłby ktoś zrobić z tym porządek. Tu się dzisiaj nie da normalnie pracować, wszystko się wali! A won stąd!

Odzywa się jakiś telefoniczny głos z głębi biura. To Avon Tschorny.

Głos Avona z oddali – Melduję się! Jestem w Szczecinie i palę nasze archiwa. W IPNie będą płakać jak to zobaczą.

Kraven – Nie "Avon" tylko "a won stąd"! (Chwyta się za głowę.) Co za dzień! Co za dzień!

(Pan komisarz zamyka drzwi, a walka między zawodnikami trwa w najlepsze.)


Jan Kowalski – Shaman jest fałszywy? Shaman nie jest szamanem?

Tony Hogański – Bierzesz serio to, co ci idioci z dolnej części karty wygadują?

Jan Kowalski – W sumie to nie.

Tony Hogański – Niech Kraven wyśle GRU i zrobi z nimi porządek.

Jan Kowalski – To niedemokratyczne.

Tony Hogański – Demokracja-dupokracja-sracja.

Jan Kowalski – Uwaga, właśnie otrzymałem ważną informację dotyczącą main-eventu. Będzie to Falls Count Anywhere match z udziałem SR-Crazy'ego, Szakala i Vaclava. Zawodnicy zostali albo wkrótce zostaną poinformowani o tym fakcie.

Tony Hogański – Tylko gdzie jest mistrz? Gdzie on się podziewa? Widział go ktoś? (Odwraca się do tłumu kibiców siedzących za nim.) Czy widzieliście mistrza Szakala?

Jan Kowalski – Zrozumieli cię?

Tony Hogański – Raczej nie. Może dlatego, że ja reprezentuję Wyspy Cooka, a my mamy kosę z Vanuatu.


(Znaleźliśmy się na placu targowym w Port Vila. To właśnie tutaj handluje SeBa, który po utracie wszelkich praw do swojej armii, a także stopnia/tytułu feldmarszałkowskiego nie może się otrząsnąć. Postanowił budować kapitalizm na Vanuatu i handluje na miejscowym straganie.)

SeBa – Morele z Iławy! Arbuzy z Królewca! Mango z Kłajpedy! Rzodkiewki z Ostródy! Kałamarnice z Olsztyna! Świeży towar, prosto z Prus Wschodnich! Kupujcie! Kupujcie te wspaniałe przysmaki!

Wokół straganu ciśnie się niesamowity tłum. Każdy chce coś kupić. SeBa jest szczęśliwy, właściciel straganu jest szczęśliwy, klienci też są szczęśliwi. Tylko Mati stoi smutny na uboczu.

Mati – Feldmarszałku, tak nie można. Zatracamy tu swoją tożsamość.

SeBa – Nie jestem już feldmarszałkiem ziomuś. Od dzisiaj jestem kapitalistą, handlowcem, kupcem, sprzedawcą i czym tylko chcesz. Będę budował tu prawdziwą wolność i kapitalizm. Dużo ostatnio czytałem i czas zapuścić włosy, zostać kucem i wyznawcą Korwina-Mikke.

Mati – Ale... ale... co z naszą armią? Przecież możemy odzyskać ją na Kwietniowej Anarchii.

SeBa – Było, minęło. Teraz bardziej interesuje mnie powrót do parytetu złota. Czas spojrzeć prawdzie w oczy - nasza armia jest stracona.

Mati – Nein!

SeBa – Co?

Mati – To znaczy nie.

SeBa – Zmieniamy życie na lepsze. Założymy własne przedsiębiorstwo i będziemy kapitalistami na tutejszych wyspach.

Nagle zaczynają grać trąby - skąd się one tu wzięły? Tego nie wiadomo, ale pojawia się dziesięciu trębaczy. Pięciu po prawej stronie, pięciu po lewej. Na ulicę wjeżdża barwny orszak. Na przedzie idą cztery wielbłądy, później dwie zebry, żyrafa, dwa bawoły, osiem antylop i jeden kulawy makak. Lud nabożnie rozstępuje się, bo oto na słoniu wjeżdża....

Mati – To... to...

SeBa – To ten ziomek!

Mati – To przecież....

SeBa (z nieskrywaną wrogością) – Franz!!!

Mimo, że siedzący na słoniu Franz miał na sobie maskę spawacza, to wszyscy rozpoznali jego dostojną personę. Dwóch Hindusów pomogło mu zejść ze słonia, tytułując go dodatkowo "maharadżą Franzem". Co to wszystko znaczy?

SeBa – To ty...

Franz – To ja.

SeBa – To ty wrzuciłeś mój hełm do rzeki Ob w czasie gali w Nowosybirsku.

Franz – To byłem ja.

SeBa – Czego tu chcesz? To mój stragan!

Franz – Każdy stragan na tej wyspie należy do mnie.

SeBa – Jak to tak?

Franz – Mój Tragicznie Zmarły Brat czuwa nade mną. Razem będziemy budować tu kapitalizm.

SeBa – Nie, ziomek, spóźniłeś się. To ja jestem tutejszym kapitalistą.

Franz – Wracam na ring, wracam do EWF. Jeszcze się spotkamy.

Po tym wszystkim Franz chwyta arbuza z Królewca, nie płaci za niego i przy pomocy Hindusów pakuje się na swojego słonia. Następnie wraz ze swym orszakiem odjeżdża. SeBa ze wściekłą miną zaczyna kroić mango niczym Bożena Dykiel w reklamach.

Mati – Feldmarszałku?

SeBa – Widziałeś tego ziomka? Myśli, że jest kapitalistą? Fabrykantem? Prywaciarzem?

Mati – On ci nigdy nie dorówna.

SeBa – Skoro on wraca do EWF, to ja też. Trzeba go dopaść ziomek. A teraz załatw mi Lecha, a jak nie znajdziesz to Harnasia.

(Wściekły segment na straganie dobiega końca. Wracamy na arenę.)


Tony Hogański – Franz wrócił do EWF! Franz jest znów z nami!

Jan Kowalski – Brakowało nam tej barwnej persony. Do tego wygląda na to, że wyprowadził SeBę z postpruskiej depresji.

Tony Hogański – EWF wyjdzie na prostą. Z Franzem i SeBą na pokładzie to musi się udać.

Jan Kowalski – Oby...


(Trafiamy w jakieś zalesione miejsce. Niby gala powinna odbywać się w hali, ale dzisiaj mamy w programie sporo wypadów poza jej obręb. O ile jednak Szakal i Bidam rozbijają się po różnych klubach senatorskich, a Vaclav zwiedza świat, to tym razem trafiamy tuż na skwerek obok hali. To właśnie tutaj EWF World Champion odbywa swą powitalną wizytę. Są tańce, śpiew i radość. Jest i Nosacz, czyli bardzo ciekawa małpa, zajadający się jakąś zieleniną, nie ma natomiast stażystów. Wtem do tego miejsca wpada grupa tubylców, która momentalnie pada na kolana. Z grupy tej wyłania się lider, który zwraca się do SR-Crazy'ego.)

Lider – Panie...

SR-Crazy – Mów mi Crazy!

Lider (ze zdziwioną miną) – Panie Crazy!

SR-Crazy – Mów tak do mnie!

Lider (z jeszcze bardziej zdziwioną miną) – Ale jak?

SR-Crazy – Tak jak mówisz. (Spogląda na niego dziwnie.) Kontynuuj po prostu.

Lider – Czyli?

SR-Crazy – Zresztą nic nie mów. Co cię tu sprowadza, dobry człowieku? Chcesz lizać mi stopy by pokazać jakim jesteś prochem przy mojej wspaniałości?

Największy magnat w dziejach EWF spogląda wymownie na przywódcę społeczności Vanuatu, ten natomiast patrzy na EWF World Champa w tubylczym stylu. Obaj milczą przy tym.

SR-Crazy – Dlaczego nic nie mówisz?

Lider – Kazałeś mi milczeć!

SR-Crazy – Pardon, czy jesteśmy na ty? (Robi minę zdegustowanego szlachcica.) Kazałeś panie.

Lider – Kazałeś panie...

SR-Crazy – Miałem na myśli temat przedstawiania się, ale resztę możesz mówić. Pozwalam ci odzywać się w mojej obecności. Chcesz na to papier? Gościu od wybuchu fabryki wystawia takie ozdobne, ma talent, tylko wszędzie widzi wybuchy, więc dokumenty są w wybuchowe wzorki.

Lider – Aha!

SR-Crazy – A jak ty to sobie wyobrażałeś?

Lider – No, że przeczytasz w myślach co mam do powiedzenia, wieści o twych cudach doszły nawet tutaj.

SR-Crazy – Cuda zostawmy na czasy, które potrzebują cudów. Tu się w to bawić nie muszę, mów co chcesz.

Lider – Ukarz Vaclava! Tego, który pije Perły i podpala lasy, a także tego kto nie umie korzystać z łazienki naszej! On splugawił, co dało się splugawić. Zniszczył nasze zabytki, wyśmiał nasze zwyczaje i naszą kulturę. Okradł nas z dumy i godności, czytał Jane Austin na głos w towarzystwie dam, a to nieprzyzwoite. Upijał się, bekał, rzygał i srał w miejscach drogich sercu każdego mieszkańca naszego państwa. On jest jak kara zesłana na nas przez Boga. Jak banda barbarzyńców, tylko w jednej osobie, która plugawi wszystko i wszystkich.

SR-Crazy – Czekaj, bo zgubiłem się na początku. Mam ukarać Vaclava, jakiegoś gościa od Perły i lasów oraz kogoś, kto sra obok kibla, bo ma rozregulowany celownik. Dobrze rozumuję? W sumie trzy osoby mam ukarać? Chciałbym dodać, że na przykład taki Smela z kiblem sobie nie radzi, gdy jest upity.

Lider –  Nie panie, ukarz jedną osobę, to wszystko Vaclav zrobił. On zniszczył nasz Święty Gaj, on zniszczył naszą Łazienkę, on obraził społeczność Vanuatu!

SR-Crazy – Aaa, a ja myślałem, że to więcej osób, a to jeden Vaclav. Szybki chłopak jest, taki typowy blokers, wszystkich wkurwia. Widać, że wychował go trzepak.

Lider – Ukarz go!

SR-Crazy –  Ale jak?

Lider – Pobij go!

SR-Crazy – Ale tak od razu, ad hoc? (Chwilę podumał.) To jest przecież w planach, a coś jeszcze?

Lider – Ześlij na niego rzeżączkę!

SR-Crazy – Ciekawa choroba. Smela, zapisz to.

Smela (jadąc ostro w notatniku) – Już zapisuję.

SR-Crazy – Smela czekaj.

Smela (przerywa ostre notowanie) – Tak, mentorze?

SR-Crazy – Nie zapisuj. (Zwraca się do swojego głównego rozmówcy.) A dlaczego właściwie społeczność Vanuatu się do mnie z tym zwraca? Nie macie lokalnych herosów?

Lider – Mamy, ale aktualnie ma on swoją zmianę na lotnisku.

SR-Crazy – Aha, wszystko jasne. (Drapie się po czole.) No nie wiem, czy mogę to zrobić... (Smela podchodzi do Szaleńca i szepce mu coś na ucho.) Dobrze, da się to załatwić. Najpierw jednak musicie przynieść owoce i liście dla nosacza, a teraz macie go pogłaskać po nosie, bo się chłopak nieswojo tu czuje. Ja nie jestem Superman by latać za darmo z waszymi sprawami. Czas petycji skończony.

(Lud Vanuatu rzuca się na kolana przed Crazy'm, a ten ich po pastersku błogosławi.)


Tony Hogański – Tak jest! Trzeba zrobić z tym srającym zapładniaczam porządek. Crazy to właściwa osoba na właściwym miejscu do tej roboty.

Jan Kowalski – Też tak uważam, ale nie należy potępiać Vaclava.

Tony Hogański – Masz rację.

Jan Kowalski (zdziwiony) – Mam?

Tony Hogański – Taką świnię jak on trzeba po prostu zastrzelić.


(Znów przenosimy się poza obręb hali EWF. Taka to Wrestlepalooza, wiele ciekawych sytuacji dzieje się tu po prostu na terenie stolicy Vanuatu, a to dlatego, że wrestlerzy się nam rozpełźli. Znajdujemy się przed halą, więc nie oddaliliśmy się daleko. Fani, którzy nie załapali się na bilety oglądają galę na telebimie, zajadając się kateringiem od Pana Wojtka. Należy jednak zauważyć, że zbudowano tu ciekawe podwyższenie, z trybuną i jakimś postumencie, który przykryty jest płachtą. Wtem słychać gwar i szepty, bo na podwyższeniu pojawia się nie kto inny jak Uga-Buga! Jak pamiętamy, albo i nie, legendarny zawodnik karaibski powrócił do federacji na poprzedniej gali.)

Uga-Buga – Drodzy zebrani! Mam ważną informację! Jest mi miło poinformować, że na Kwietniowej Anarchii VII odbędzie się dziesiąta edycja Pucharu Szczęściarza! Będę gospodarzem tego wiekopomnego wydarzenia! Szczęściarz nie może być tu dziś z nami, ale na pewno pojawi się w Krakowie, razem ze mną Shamanem i Ghulem. Wspólnie sprawimy, że kolejna edycja tego wspaniałego trofeum będzie jeszcze lepsza niż poprzednie! Oto nasz puchar!

Były EWF FTW Champion z gracją zdziera płachtę z postumentu i oczom zebranych ukazuje się lśniący Puchar Szczęściarza.

Uga-Buga – W walce wezmą udział SeBa, MaxiMasterMistrz, Robert Forlani, Won Wei, Franz, a także goście specjalni. Nie przegapcie tego!

Wtem w innej części placu przed halą słychać ryk.

Ryk – Juiceeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!

To wściekły senator Szakal przemierza teren i demoluje wszystko na swojej drodze.

Szakal – Juice!!! Gdzie jesteś?! Chcesz mojego World title? Chcesz mnie pokonać?! A ty Kraven?! Hangman?! Game?! Gangsta?! Gdzie się schowaliście?! Gdzie wy kurwa jesteście! To ja jestem EWF World Champem! Słyszycie? Ja, ja i tylko ja!

Zaniepokojony Uga podbiega do dwukrotnego EWF World Champa.

Uga-Buga – Senatorze! Co z panem? Proszę się otrząsnąć.

Szakal – Jaki grzeczny kurwa! (Groźnie spogląda na małego Ugę, bo nie jest przywykły do grzeczności.) Gadaj! Gdzie Juice?! Ten, ko naraża się Triadzie, ginie!

Uga-Buga – Senatorze! To ja! Uga-Buga.

Szakal – Uga-Buga?

Uga-Buga – Tak...

Szakal – Co to kurwa? 2002 rok?

Uga-Buga – Nie, 2014.

Szakal – Jaki 2014 kurwa? Jest 2001! Popatrz w kalendarz!

Uga-Buga – Odprowadzę pana senatora do hali.

Szakal – Są tam Juice, Kraven, Hangman, Game i Gangsta?

Uga-Buga – Tak, wszyscy tam są i już czekają.

Szakal (uspokoił się trochę) – To chodźmy. (Zdziwił się nagle.) Dlaczego nazywasz mnie kurwa senatorem?

Uga-Buga – Pan senator jest senatorem.

Szakal – EWF to kurwa nie cyrk, a poważna federacja. Nie jesteśmy w PCW, spytaj Feliksa Castro.

Uga-Buga – Tak. Z pewnością uczynię to w wolnej chwili.

(Panowie ruszają w stronę hali. Wracamy na ring!)


Tony Hogański – Jest mistrz! Znalazł się!

Jan Kowalski – No i całe szczęście.

Tony Hogański – To wszystko przez Bidama. Widzisz jaki to drań? Czym on napoił mistrza?

Jan Kowalski – Miejscowym specjałem. Zresztą Szakal nie protestował.

Tony Hogański – Tak się nie postępuję. To niegodne wrestlera EWF!


(Przenosimy się do Szczecina, bo tam przecież rozgrywają się dramatyczne wydarzenia, które mogą silnie oddziaływać na losy EWF. Znajdujemy się w jakimś ciemnym pomieszczeniu, na środku którego ustawiono koksownik - jakby ktoś nie wiedział to takie wielkie przenośne palenisko. W tle słychać piosenkę Jacka Kaczmarskiego "Pieriestrojka w KGB". Zauważamy, że przy koksowniku ogrzewa się Avon Tschorny. Ale dlaczego? Przecież on jest murzynem. Aha! Pochylony nad płomieniem, kaszląc, bo się koksownik zatkał, Avon Tschorny ze skupieniem pali tajne akta.)

Avon Tschorny – Ach. Że też z dymem muszą iść te wszystkie protokoły, nasze win dowody i wyroki, całe EWF szerokie.

W niebyt nieba ulatują w jasnym żarze ważne dokumenty. Uważać musi Avon, żeby się nie sparzyć.

Avon Tschorny – Tyle pracy w dym i popiół. Dobrze, że sobie popiłem, żeby nie czuć wstrętu.

Dłonie ubrudzone sadzą drą z mozołem skoroszyty i bruliony.

Avon Tschorny (błyska mu ogień w oczach) – Jak kazali, to kazali. Kiedy się historię spali - karta będzie czysta.

Wtem słychać, że potężne drzwi wyleciały z zawiasów.

Żeński głos – Ani kroku! Rzuć wszystko!

Zgodnie z poleceniem Avon wrzuca wszystko do ognia, a mógł przecież zjeść jak dajmy na to bilet w autobusie.

Avon Tschorny – Za późno! Wszystko spalone!

(Koniec materiału filmowego.)


Tony Hogański – Uffff....

Jan Kowalski – Co takiego? Co uffff?

Tony Hogański – Dobrze, że zdążył wszystko spalić.

Jan Kowalski – Czy mamy coś do ukrycia?

Tony Hogański – Nie, ale przezorny zawsze zabezpieczony. Coś o czym nie słyszał gwałciciel Vac-płodożerca-lav.


(Znajdujemy się na zapleczu, gdzie Artur Grot najwyraźniej zbiera się do odejścia. Ubrany jest w uniform zewnętrzny, w ręku trzyma torbę sportową, do której prawdopodobnie spakował cały swój majątek. Teraz tylko musi znaleźć wyjście z hali. Nie będzie to łatwe, bo drogę zastępuje mu Mariusz Max Kolanko.)

Mariusz Max Kolanko – Nazywam się...

Artur Grot – Wiem, kim jesteś.

Mariusz Max Kolanko – Chciałbym...

Artur Grot – Wiem, czego chcesz.

Mariusz Max Kolanko – Czy ktoś mi tu da dojść do słowa?

Artur Grot – Nie. Myślisz, że na ostatniej gali żartowałem, gdy twierdziłem, że wrestlingowi trzeba przywrócić prawdziwego ducha walki?

Mariusz Max Kolanko – Zgubiłem się trochę. Kto tu w końcu zadaje pytania?

Artur Grot (nie zwracając uwagi na Maksa) – Nie, nie żartowałem. Czas skończyć z komedią jaka tu panuje i wziąć się do roboty.

Mariusz Max Kolanko – Czy to znaczy, że poprzesz Felipe Castro i Franciszka Rokossowskiego?

Artur Grot – To jeszcze większy cyrkowcy. Kraven przynajmniej jest normalny. Problemem są zawodnicy wyciągnięci z jakiegoś cyrku, powieści dla młodzieży lub chorej fantazji pedofilów. Brakuje tu tylko Pana Samochodzika.

Mariusz Max Kolanko (oburzony) – Czego ty chcesz od Pana Samochodzika?

Artur Grot – Nic od niego nie chcę. Zwracam tylko uwagę, że on zupełnie nie pasowałby to szanującej się federacji wrestlingowej. Przypominam, że "W" w nazwie oznacza "wrestling", bo zauważyłem, że większość ludzi woli zwracać uwagę na "E", czyli "extreme". Brakuje nam porządnych pojedynków. Hardcoru tu dużo, chorego hardcoru - czego przykładem dzisiejszy Gehenna match - jeszcze więcej, podobnie dziwacznych stypulacji walk. Mam wrażenie, że klasyczna walka została zepchnięta zupełnie na margines.

Mariusz Max Kolanko – O tym już kiedyś słyszeliśmy.

Artur Grot – Ale widać nie zrozumieliście.

Mariusz Max Kolanko – Wywalczyłeś EWF Daemusin title shot. Na Kwietniowej Anarchii będziesz miał szansę wywalczyć swój pierwszy pas.

Artur Grot – Szansę mam zamiar wykorzystać. Chickasaw i Żubr, moi rywale, to istotni komedianci. Indianin i narodowiec - jaki to ma związek z wrestlingiem? Jak to pasuje do ducha sportów walki? Odpowiem - nie pasuje, nic a nic nie pasuje. To wygląda mi bardziej na bohaterów filmów z lat osiemdziesiątych niż na poważnych wojowników, a przecież tym właśnie jesteśmy - wojownikami. Wrestling w niektórych kręgach jest uważany za komedię, właśnie przez takich cudaków jak Chickasaw i Żubr. Dlaczego dodajemy naszym prześmiewcom dodatkowych argumentów?

Mariusz Max Kolanko – Czego możemy spodziewać się po walce na Kwietniowej Anarchii VII?

Artur Grot – Mojego zwycięstwa, które będzie jednocześnie triumfem powagi nad cyrkiem.

Mariusz Max Kolanko – Coś jeszcze?

Artur Grot – O tym przekonamy się na Anarchii. To wszystko...

(Poważna przemowa, ale niektórzy posnęli. Czas wrócić na ring, gdzie Toster rozrusza towarzystwo.)


Jan Kowalski – Zgadasz się z Grotem?

Tony Hogański – W dupie to mam.

Jan Kowalski – Jak to?

Tony Hogański – Ważne by mój czas antenowy się zgadzał i tyle.


(Przenosimy się do miejsca w którym znajduje się Bidam, człowiek, który nie tylko je kurczaki, ale także dobrze walczy. Jest on sam, jeśli nie liczyć kurczaka i Franko. Panowie są właśnie opatrywani przez vanuatańskie pielęgniarki. Gehenna match na pewno odcisnął na nich swe piętno. Będą o nim pamiętać do końca życia, a kto wie czy ich rany tak łatwo się zagoją.)

Bidam – Powiem wprost: jebać sędziego i całą rodzinę jego.

Franko –  O czym ty mówisz? Przecież wygraliśmy.

Bidam – Byłem ostatnio na meczu piłki nożnej. I to właśnie z niego wyniosłem.

Franko – Za moich czasów wynosiliśmy krzesełka.

Bidam –  Nie było ich tam, to był mecz w lidze okręgowej, co najwyżej można było zarąbać krowę, która pasła się niedaleko.

Franko – Co ty robiłeś na takim meczu?

Bidam – Właśnie się zastanawiam, rozwiązania są dwa: kurczak lub Szakal. Szukałem dobrych kurczaków, bo mówili, że w tym powiatowym mieście tam są najlepsze. Druga ewentualność to poszukiwania Szakala, z którym bardzo chciałem porozmawiać.

Franko – Przynajmniej masz z kim pogadać. Ja na przykład narzekałem tak na tego Jazzowskiego, że opowiada głupoty o mesjanizmie no i popatrz sam. Obraził się i wstąpił do zakonu.

Bidam – Sądzisz, że jest... albo był... mesjaszem?

Franko – Na pewno dużo gadał, a ja wolę konkrety, takie jak Szakal.

Bidam – Zauważ jednak, że Szakal zaczynał jako konkretny zajebaka, a teraz jest raczej postacią komediową. Rzadko kiedy robi coś poważnego, nawet rozwalanie jobberów nie jest już w jego wykonaniu takie wspaniałe. Nie dodaje mu ono męskości.

Franko – Ja kojarzę męskość z konkretnym owłosieniem.

Bidam –  Może dlatego Szakal jest taki na haju? Wcześnie wyłysiał, musiał założyć dresy, to nie wpływa dobrze na mentalność.

Franko – Myślę, że z Nasem jest podobnie, zamknął się w tej swojej puszczy i wyszedł z niego jakiś maskarador.

Bidam – Jest w ogóle takie słowo w tym języku?

Franko – Oj, chodzi mi o to, że zachowuje się jak taki klaun-filozof. Ja wolę konkretnych rywali, mało mówić, pobić się trochę... czyste piękno wrestlingu, a nie jakieś lelum polelum.

Bidam – Czysto wrestlingu... czy to jest właściwie takie ważne jeśli mam kurczaka?

Franko – Nas zdechł, bo to była obrażalska primadonna. Zostali tylko prawdziwi mężczyźni. Czas przejść do konkretów.

Bidam – Podwójna porcja kurczaka to już jest konkret.

Franko – EWF World Championship na Kwietniowej Anarchii VII. Taka walka powinna nas interesować. Ciebie i mnie rzecz jasna, bo obaj na to zasługujemy.

Bidam – Zwłaszcza po dzisiejszym Gehenna matchu.

(Tak właśnie jest, ale niezbadane są wyroki władz EWF. Wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – W zasadzie to nie znamy jeszcze wielu konkretów dotyczących Kwietniowej Anarchii VII, a przecież zbliża się nam koniec gali.

Tony Hogański – To EWF, tu do końca nic nie jest jasne.

Jan Kowalski – Wiemy, że odbędzie się walka z udziałem SeBy i MaxiMasterMistrza o prawa do Armii Prus Wschodnich. Dodatkowo wezmą w niej udział też inne osoby, a jej stawką będzie też Puchar Szczęściarza. Ogłosił to sam Uga-Buga.

Tony Hogański – Franz! Franz tam będzie!

Jan Kowalski – Do pojedynku EWF Daemusin title staną Żubr, Artur Grot i The Chickasaw... i to wszystko. To wszystko, co wiemy.

Tony Hogański – Wszystkiego się na pewno dowiemy. Nie bądź taki niecierpliwy.


(Znajdujemy się w zaimprowizowanej na potrzeby Vanuatu kafeterii. Nie ma tu wprawdzie Ghula, bo jak wiadomo ten przebywa w Szczecinie. Nie ma też Nasa Jazzowskiego, bo albo wstąpił do zakonu albo został storpedowany i zatopiony przez senatora Szakala. Jest tu natomiast Żubr, czyli EWF Daemusin Champion. Ma on nawet swój patriotyczny kącik, tak jak Hitler miał swoje ulubione miejsce w pewnej włoskiej knajpie w Monachium. Zasiada tu wraz z Michałem i Andrzejem, na stoliku ma rozłożoną mapę i panowie omawiają strategię na nadchodzące tygodnie. Warto zauważyć, że Żubr został już opatrzony po ciężkim Gehenna matchu, ale nadal nie wygląda najlepiej. Siedzi stabilnie, ale wstać najprawdopodobniej nie może.)

Michał – Kwietniowa Anarchia nadchodzi.

Andrzej – Trzeba bronić tytułu.

Żubr – Ja to wiem bez was.

Michał – Chickasaw i Artur Grot... myślę, że to przeciwnicy w naszym zasięgu.

Żubr – Nie po to obmyśliłem taki misterny plan by dorzucić Chickasawa do tej walki by uważać, że nie są w moim zasięgu. Plan jest prosty, Chickasaw i Grot wyrżną się między sobą, a ja przyjdę na gotowe.

Andrzej – Czy to po patriotycznemu?

Żubr – Władysław Jagiełło też nie walczył w pierwszej linii pod Grunwaldem.

Michał – Co racja to racja.

Andrzej – Król Władysław się nie mylił.

Te rozważania zostają przerwane wejściem do kafeterii SR-Crazy'ego i Miszki. Ich celem jest chyba wypicie czegoś, ale nie wiadomo czego.

SR-Crazy – O! A co jest za tymi drzwiami?

EWF World Champion otwiera jakieś drzwi, być może prowadzące do kuchni i wchodzi do środka. Znajduje tam biuro, w którym zauważa biurko, za którym siedzi Spider-Man. Crazy bez słowa odwraca się i wychodzi.

Miszka – Co tam było?

SR-Crazy – Nie rozumiem, nigdy tego nie zrozumiem. No nic, niedługo walka, więc trzeba się orzeźwić. To dobrze wpływa na pracę płuc, zawsze to powtarzam.

Miszka – Patrz! (Wskazuje na patriotyczną frakcję w kąciku.) Żubr!

SR-Crazy – Prawdziwy? (Rozgląda się od niechcenia.) To ja się bawię w ściąganie małp, a ktoś tu mi całego żubra przywiózł? To przecież może tonę ważyć, jak oni go tu przywieźli? To większy dekadentyzm ode mnie... to całkiem smutne.... gdzie jest ten żubr? (Nadal się rozgląda.) Dlaczego nie mruczy? Dlaczego taki cichy? Żubry mruczą, prawda?

Miszka – To nie zwierzę, to człowiek.

SR-Crazy – Żubrzak? O wilkołakach słyszałem...

Miszka – On się tak nazywa! Wrestler!

SR-Crazy – Dziwnie.... ale do cholery...  spójrz na mnie!? (Sam przy okazji też na siebie spojrzał.) Ja jestem SR-Crazy, do tego EWF World Champion, to trudno przebić, a już na pewno nie daje mi to podstaw do zastanawiania się, jak ktoś się nazywa. Podejdźmy do niego, wydaje się ciekawą osobą.

EWF World Champion z Miszką podchodzą do Żubra. Warto dodać, że Żubr ma na sobie koszulkę z kolekcji SurgePolonia „Żołnierze wyklęci”.

SR-Crazy – O! Z imienia żubr, a na koszulce wilk, ciekawe połączenie. Coś jakby chciał wstąpić do klubu leśnika lub jakiś innych animalsów.

Żubr – Jestem patriotą!

SR-Crazy – To miłe, też kiedyś byłem patriotą, ale to mało dekadenckie. Rozumiesz chyba, taka nuda, gdy można być obywatelem całego świata.... jakie to piękne.... i jednocześnie nudne... ech...

Miszka – Żubr....  musisz lubić żubry... nie myślałeś kiedyś jak to jest być jak one? Siedzieć w lesie, wpieprzać mech i inne rośliny, a następnie uciekać przed złymi myśliwymi? Gdyby tak być żubrem... choć przez tydzień, pojąć ich tajniki poruszania się i skradania, czy te zwierzęta się skradają? Nie myślałeś kiedyś o przebraniu się za żubra? W prawdziwą skórę zdechłego żubrzaka... by się do niego upodobnić. O, albo lepiej... po wygranych walkach zdzierałbyś skóry wrogów i przerabiał ich na żubry, by byli jak one... czy to nie ciekawe? Może nawet przerabiać wrogów w żubry i organizować między nimi walki... być jak żubr... to dobre motto... byście mogli z tym Michałem i Andrzejem, we trójkę kilka ciał mogli obrobić, zrobienie takiej żubrzej skóry... takie patriotyczne żubry przepasane flagą naszego kraju i z przypiętym kotylionem.

Żubr autentycznie nie wie odpowiedzieć na wywody Miszki.

SR-Crazy (patrzy zszokowany) – Odpuść sobie tych turpistów już, bo ci się pod kopułą przegrzewa. Sprawdź lepiej, gdzie moja małpa.

Żubr – To było dziwne.

SR-Crazy – Nie widziałeś gościa w biurze obok, a to... to miało jednak pewien patriotyczny akcent na koniec.

Żubr – Myślę, że to nie zmienia wyrazu tego wywodu.

SR-Crazy – Napiłbym się, chcesz przyjść po gali na raut?

Żubr – Mogę?

SR-Crazy – Trochę patriotycznych pieśni na raucie nie zaszkodzi.

Nagle, bo jak wiadomo w EWF wszystko dzieje się nagle, z oddali dobiega głos.

Głos – Ja też mogę przyjść?

To... Vaclav! Bezceremonialnie wkracza do kafeterii, po drodze klepiąc jakąś kelnerkę w dupę, a drugiej wysyłając mroczne-płodotwórcze sygnały.

SR-Crazy – No proszę, najbardziej obrzydliwa persona w dziejach EWF.

Vaclav – Słyszałem, że walczymy dzisiaj.

SR-Crazy – Masz dobry słuch.

Vaclav – Chciałem ci tylko przekazać informację, że długo mistrzem już nie będziesz. Na Kwietniowej Anarchii VII twój pas... (Wskazuje na błyszczący na magnackim ramieniu EWF World title.) Będzie mój.

SR-Crazy – Zdajesz sobie sprawę, że to jedna z najczęściej powtarzanych fraz w historii EWF.

Vaclav – Mam to w dupie.

Po tych słowach Mecenas Ekstremy spluwa i odchodzi.

SR-Crazy – Powiedział, co wiedział.

Nagle EWF World Champion zostaje powalony na ziemię! To Vaclav powrócił i trzasnął go z pustej butelki prosto w tył głowy. Szaleniec pada na ziemię, bo dał się wziąć z zaskoczenia, a Vaclav wymierza mu kilka potężnych kopniaków w brzuch. Następnie podnosi EWF World title i zaczyna się mu przyglądać.

Vaclav – Tak... powiedziałem, co wiedziałem. Do zobaczenia dzisiaj, to będzie przedsmak. To zobaczenia na Kwietniowej Anarchii, to będzie danie główne.

(Wróg Ludu rzuca pas na ziemię i opuszcza kafeterię. My także.)


Tony Hogański – Crazy nie może dawać się tak zaskakiwać! Po prostu nie może!

Jan Kowalski – Zapominasz, że Vaclav - mimo całej twojej nienawiści do niego - jest jednym z najlepszych zawodników w dziejach polskiego wrestlingu.

Tony Hogański – Pierdolisz jak pedofil na szkolnej wycieczce. To przecież świniobójca i płodogryzacz!

Jan Kowalski – Czy nadszedł już czas by Vaclav został EWF World Champem?

Tony Hogański (ze złością) – Nie! Nie! Nie!


(Znajdujemy się na korytarzu przed biurem połączonego kierownictwa Extreme Wrestling Federation. Trwa tu ogromny harmider i rozgardiasz, a w zasadzie to jedna wielka zadyma i walka z udziałem Roberta Forlaniego, Crisa Banito, Mister Nalepa, DanGanera, Diego Huareza. Walczy też Shaman, którego brutalnie oskarżono o to, że nie jest szamanem i rozpętano wojnę polsko-włosko-szamańską. Są też funkcjonariusze GRU, ale jacyś oni słabi, bo nie mogą nad tym zapanować. Przenosimy się do biura, gdzie w ciszy siedzą Kraven, Esmeralda Martinez i Yamato Konoe. Gwar zza ściany jest wyraźnie słyszalny, a pod wpływem uderzeń podskakują nawet kieliszki od wódki.)

Kraven (spogląda wymownie na Yamato Konoe) – No i?

Yamato Konoe – GRU robi, co może. Nie wzięliśmy zbyt wiele personelu na wyprawę po Oceanii, stąd problemy z tą bandą za drzwiami. Outsourcujemy też ochroniarzy z miejscowej ludności, a to dość... leniwy element.

Kraven (z uśmiechem) – Gdzie jest senator Szakal by powiedzieć "out-co-kurwa-robimy"?

Yamato Konoe – To takie zabawne? A splądrowanie naszej centrali w Szczecinie też uważasz za zabawne?

Kraven – Za Grabarza nigdy by do tego nie doszło.

Yamato Konoe – To trzeba go było nie wyrzucać z EWF!

Esmeralda Martinez (łagodząc obyczaje) – Panowie, panowie. Spokojnie. Jak źle może być? Tajne akta spalone, nic tam nie znajdą, a jedynie skonsolidują nasze szeregi. Fani zobaczą, że to nie żarty, że EWF jest naprawdę w niebezpieczeństwie. Dowiedzą się, że słuszna jest linia naszej władzy.

Kraven – Być może masz rację, ale trzeba przyznać, że nasz prestiż trochę przy tym ucierpiał. Zdobyli bądź co bądź naszą siedzibę.

Esmeralda Martinez – Zajęli ją w sposób nielegalny. Objawili przy tym swoją perfidię i upadek moralny władzy, z którą współpracują.

Kraven (kiwając głową) – Tak... chyba nie bez powodu jesteś prezydentem od 2002 roku.

Yamato Konoe – Będąc przy niebezpieczeństwie. Chciałbym zwrócić uwagę na dziwne ruchy wokół naszych akcji na Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych.

Rozmowa zostaje przerwana przez telefon. Komisarz podnosi słuchawkę, przy okazji ustawiając funkcję głośnomówiącą. Głośność ustawił na maksimum, bo za ścianą nadal trwa zawierucha i słychać odgłosy walki.

Kraven – Tak, słucham?

Głos – Tu Felipe Castro.

Kraven – Pomyłka.

Rosjanin odkłada słuchawkę. Wszyscy wybuchają śmiechem. Po chwili telefon znów dzwoni.

Kraven – Naczelny rabin Polski, słucham?

Głos Felipe Castro – Rabin Schudrich? (Pauza, w czasie której Castro zrozumiał, że jest oszukiwany.) Śmiejcie się, śmiejcie. Wy tam w Vanuatu, a siedziba EWF Corporation jest moja.

Esmeralda Martinez – To było bezprawie!

Głos Felipe Castro – O, słodka idiotka też tam jest. Szkoda, że jej tu nie było, bo bym ją wydał tłumowi. Chciałem was poinformować, że zabawa się skończyła. Wiem wszystko i mam wszystko, a do tego Avona, Pana Józefa i Ghula.

Esmeralda Martinez (dramatycznie) – Tylko nie Ghula!

Głos Felipe Castro – Nastał czas zemsty za lata zniewag i poniżeń. Spotkamy się na Kwietniowej Anarchii...

Koniec rozmowy.

Kraven – No cztosz, maładiec. (Rosjanin bije brawo.) Wreszcie skończył gadać, a wziął się do prawdziwej roboty. Nie straszy nas komisjami, śledztwami i sądami, tylko atakuje. Do przepraw prawnych to ja nie mam głowy, ale na prawdziwy, męski atak, to ja już odpowiedzieć potrafię.

Esmeralda Martinez – Doprawdy, prezentujesz iście rosyjski sposób myślenia.

Yamato Konoe – On coś planuje w sprawie Kwietniowej Anarchii.

Kraven – A właśnie, ja przecież też. (Nalewa sobie kieliszek wódki.) Trzeba ogłosić, że szansę zdobycia EWF World title będą mieli Vaclav, Szakal, Franko i Bidam. (Wypija kieliszek wódki.) Zdrowie pretendentów!

Esmeralda Martinez – Słyszcie to?

Wszyscy wytężają słuch, ale chyba niczego nie są w stanie usłyszeć.

Yamato Konoe – Nic.

Esmeralda Martinez – No właśnie! A ta zawierucha za drzwiami?

Faktycznie, odgłosy walki ustały. Zamiast nich słychać pukanie do drzwi i po chwili w szatni pojawia się.... The Backstabber!

Backstabber – Dobry wieczór państwu!

Stabber trzyma w ręku dwa pudełka, a pod pachą butelkę jakiegoś trunku.

Backstabber – Cygara dla panów, a dla pięknej pani najlepszy możliwy koniak jaki akurat był w moim zasięgu, tzn. w wolnocłowym na jednym z lotnisk. No, ale to już zbędny szczegół.

Były wódz AWF bezceremonialnie rozsiada się na jednym z wolnych foteli.

Kraven – Dobrze cię widzieć. (Przygląda się cygarom.) Wódki? (ex-Yakuza nie odmówił.) Coś konkretnego cię do nas sprowadza?

Backstabber – Kwietniowa Anarchia VII, EWF w niebezpieczeństwie i takie tam sprawy.

Do biura wkracza teraz Ordinary Mortal, który trzyma w ręku okrwawiony cyber-ninja-hełm należący do MaxiMasterMistrza.

Backstabber – Strasznie wam tu hałasowali, ale Mortal zrobił porządek.

Kraven (w stronę Konoe) – Widzisz? Można? Można!

Backstabber – No to co? Pogadamy, popijemy i powspominamy dawne czasy.

(Koniec wizyty w biurze połączonych sztabów. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Avon, Józef i Ghul w niewoli....

Tony Hogański – Rabin Schudrich też.

Jan Kowalski – Co takiego?

Tony Hogański – Tak wywnioskowałem z tej rozmowy. Castro porwał rabina Schudricha, ale co ma wspólnego z nami?

Jan Kowalski – Nie wiem skąd ci się to wzięło. Do tego Stabber i Mortal wrócili, a także znamy oficjalnych pretendentów do EWF World title, którzy dostaną szansę walki o najwyższy pas na Kwietniowej Anarchii VII... chociaż dokładnych szczegółów jeszcze nie mamy.

Tony Hogański – Czy Mortala ktoś nie szantażował i nie zmusił przypadkiem do odejścia z EWF?

Jan Kowalski – Coś tam było, ale nic nie wiemy.

Tony Hogański – Czyli jak zawsze w EWF - nic nie wiadomo! Dlaczego Castro nie porwał Niesioła?

Jan Kowalski – Coś ty się na te porwania uparł.

Tony Hogański – Będziemy robić wymiany na jakimś neutralnym moście? Za Schudricha możemy im oddać Vacdupaka.

Jan Kowalski – A co z Ghulem, Avonem i Józefem?

Tony Hogański – Szkoda gości.

Jan Kowalski – Zapraszamy na blok reklamowy, a po nim już main-event!






Tony Hogański – Hmmm...

Jan Kowalski – Hmmm...

Tony Hogański – Czy Nas faktycznie tam jest?

Jan Kowalski – W tym klasztorze? Nie mam pojęcia.

Tony Hogański – Wydaje mi się, że mistrz mógł go przypadkiem zatopić.

Jan Kowalski – Twój mistrz wiele rzeczy robi przypadkiem. Jak on został senatorem?

Tony Hogański – Naród go wybrał! Mądry naród.

Jan Kowalski – Tuska i Bronka też wybrali.

Tony Hogański – To była ta głupsza część.

Jan Kowalski – W takiej atmosferze rozpoczniemy main-event.

Koniec transmisji



EWF Corporation 2014

Podobała Ci się gala? Nie cierpisz jej? Najlepiej będzie jak skomentujesz ją na FORUM.

Powrót na stronę główną

---