Rozbrzmiewa „Longinus Zerwimycka" zespołu Bubel Band, czyli zastępczy theme SeBy. Większość fanów i kuców zgromadzonych na trybunach już zdążyło się do tego przyzwyczaić. Być może los się odmieni już na tej gali, ale na razie na rampie pojawia się SeBa, który poprawia zawiązany pod brodą pasek od tkwiącego mu na głowie hełmu, a później rozpoczyna (pełen godności i przybijanych ze swoimi sympatykami piątek) pochód w kierunku ringu. Towarzyszy mu rzecz jasna Mati. Ktoś częstuje byłego feldmarszałka piwem, a ten nie odmawia. Jakaś fanka prosi o autograf na swojej koszulce, podczas gdy jej koleżanka strzela sobie z zawodnikiem „selfika”. Pozytywna energia wypełnia krakowską halę. W końcu triumfator ósmej edycji Pucharu Szczęściarza triumfalnie wkracza na matę.
„Enter The Dragon Theme” oznacza pojawienie się Won Weia. Tutaj radość fanów jest o wiele mniejsza, chociaż reakcję na pewno należy zaliczyć do przyjaznych. Azjata przybija kilka piątek z fanami i energicznie wkracza pomiędzy liny ringu, gdzie od razu rozpoczyna rozgrzewkę. W tym czasie SeBa dopija „zdobyczne” piwo.
Następny jest wkraczający przy dźwiękach „Witajcie w naszej bajce”, odziany w futurystyczny kombinezon MaxiMasterMistrz. Jest raczej ignorowany przez publiczność, co chyba nie wprawia go w dobry humor, bo straszliwie odgraża się poszczególnym fanom. Potrząsa w ich stronę trzymanym w dłoniach krzesłem, które zresztą wnosi na ring. Budzi to lekkie zdziwienie Won Weia, który dopytuje się arbitra (czyli znanego i kochanego Ugę–Bugę), dlaczego nikt mu nie powiedział, że w grę wchodzi Hardcore Match.
Sędzia rozkłada ręce w geście bezradności, a w hali rozbrzmiewa Jan Wayne – „Because the Night Belongs to Lovers” – co oznacza pojawienie się Roberta Forlaniego. Zawodnik nie zbiera jakiejś szczególnej reakcji, ale nie zwraca na to uwagi. W pełni skoncentrowany wkracza na ring, na którym trwają właśnie dwie ożywione dyskusje: SeBy z Maxim i Won Weia z Ugą.
Gra „Aleja nr 6 grób nr 4″ i Nagły Atak Spawacza i jest to zapowiedź pojawienia się Franza. I rzeczywiście, na rampę wkracza samotna postać w motocyklowym hełmie i masce spawacza. Zawodnik jest witany bardzo przyjaźnie, na co odpowiada kilkoma równie przyjaznymi gestami wykonanymi w stronę fanów. Kiedy Franz wkracza pomiędzy liny, dyskusja pomiędzy feldmarszałkiem i MaxiMasterMistrzem osiąga właśnie punkt krytyczny: Triple M przywala SeBie Chairshotem prosto w głowę!

Tony Hogański – Co za walka! Co za walka! Już się nawet rozpoczęła!

Jan Kowalski – Nawet nie poczekali na tradycyjne powitania, nie podali sobie dłoni, nie przybili piątek.

Tony Hogański – Faktycznie. Popatrz na Szczęściarza i Shamana na trybunach, jacy oni smutni. (Faktycznie, realizator pokazuje nam, że Szczęściarz i Shaman siedzą trochę tacy smutni i przygaszeni.) Wszystko przez tego gościa o dziwnym pseudonimie. Nie uszanował święta wrestlingu.

Jan Kowalski – To tylko wprowadzi dodatkowe emocje.

Tony Hogański – Nawet szwagier Ponurego Grabarza nie zdążył wejść na ring!

Emocję są, bo walka już trwa. Hełm w dużym stopniu ochronił Super Zioma, który natychmiast odpowiada morderczym SBO [RKO] wykonanym w nader sprytny sposób, prosto na trzymane przez Maxiego krzesło! Robert Forlani uznaje to chyba za znak do rozpoczęcia walki, bo powala świeżo przybyłego Franza Lariatem! Uga - Buga natychmiast przerywa rozmowę z Weiem, orientuje się w sytuacji i nie chcąc gasić zapału młodych zawodników nakazuje uderzyć w gong! W stronę ringu biegnie Jigme Dadrag - robi to w tak ekspresowym tempie, że realizator nie zdążył nawet uraczyć nas wejściówką tego zawodnika! W tym czasie Won Wei wdaje się w wymianę ciosów z Forlanim, a SeBa wyciąga spod nieruchomego MaxiMistrza krzesło! Jigme wpada na ring... i na dzień dobry obrywa potężnym chair-shotem! SeBa rozgląda się zastanawiając, komu by tutaj jeszcze przypierdolić i pada po wymierzonym w jego klatkę piersiową Running Headbuttcie w wykonaniu Franza! Mr Speedway ciągle nosi na głowie kask, więc uderzenie raczej bolało, co zresztą jest wyraźnie wypisane na twarzy cierpiącego ex-feldmarszałka. Nieopodal Won Wei wykonuje serię błyskawicznych kopnięć, które rzucają Forlaniego na liny! Azjata natychmiast dopada do przeciwnika, chcąc wyrzucić go z ringu, zamiera jednak na widok barwnej gromadki, która zmierza w jego stronę. A jest na co popatrzyć, bowiem do ringu zmierzają: Olbrzymi Latif, Szalony Benjamun, Jasser Żelazna Pięść i Kosmaty Fajsal!

Jan Kowalski – O! Koledzy Nasa Jazzowskiego!

Tony Hogański – Toż to gwiazdy syryjskiego wrestlingu! Osobiście wytrenowani przez Nasa w czasie jego pobytu na terenie ogarniętej wojną Syrii.

Jan Kowalski – Olbrzymi Latif, Szalony Benjamun, Jasser Żelazna Pięść i Kosmaty Fajsal.

Tony Hogański – Dawaj Kosmaty! Roznieś ich! Wszystkich! to mój faworyt osobisty!

Jan Kowalski – W Syrii Nas szkolił też inne tuzy. Podam ich pseudonimy, są bardzo wymowne. Groźny Abdul, Siwy Mohammed, Krwisty Ali, Szalonooki Abbas i Kim Jawwad.

Syryjscy podopieczni Nasa Jazzowski biegną wznosząc bojowe okrzyki i strzelając w powietrze z samopałów. Ich wejście jest wspaniałe i pełne emocji. Cała krakowska hala aż zapiera dech w piersiach, widząc co się dzieje. W końcu wpadają pomiędzy liny i atakują kompletnie zdębiałych uczestników walki! W ringu rozpętuje się prawdziwe szaleństwo: SeBa unika ciosów Latifa, Forlani jest katowany w narożniku przez uzbrojonego w skórzany batog Fajsala, Szalony Benjamin chwyta swoją jedyną ręką za gardło oszołomionego Dadraga, Jasser wdaje się w wymianę ciosów z Won Weiem, wszyscy depczą po niemrawo próbującym wstać Maxim, a Franz... Franz się na razie nie wychyla i przysiada w narożniku próbując jakoś to wszystko ogarnąć. Najprawdopodobniej próbuje skontaktować się ze swoim tragicznie zmarłym bratem. Ta sytuacja dla żuzlowca nie trwa długo. Być może powodem takiego stanu rzeczy jest wrodzona waleczność, która nader szybko zmusza go do aktywności: rozpędza się i potężnym Headbuttem uderza w brzuch Jassera Żelaznej Pięści! Specjalny arbiter tej walki, wspaniały Uga-Buga uwija się jak w ukropie, starając się mieć oko na wszystko, co dzieje się pomiędzy linami.

Tony Hogański – Początek walki, a jaki ruchawy! Tak przy okazji, co się stało z innymi gwiazdami syryjskiego wrestlingu?

Jan Kowalski – Siwy Mohammed i Kim Jawwad zginęli w czasie gali w Homs. Los innych pozostaje nieznany.

Tony Hogański – Wybuchową galę tam mieli. My też odwiedziliśmy Damaszek w zeszłym roku, ale ofiar śmiertelnych nie było.

Jan Kowalski – Być może dlatego, że staliśmy po stronie rządowej, a Nas został zmuszony do współpracy z rebeliantami.

Tony Hogański – A po której stronie było ZOMO?

Nie wiadomo po której, Toster będzie musiał zapytać kogoś bardziej kompetentnego w tematach syryjskiej wojny domowej. Tymczasem na ringu nieszczęśliwy Jasser pada na matę i dość szybko zaczyna pluć krwią – cios w brzuch musiał otworzyć starą ranę postrzałową, która niegdyś omal nie zakończyła kariery tego zawodnika. Jigme przerywa uchwyt Benjamina posyła go w narożnik niepozbawionym swoistej gracji Belly to Belly Suplexem. W kolejnym narożniku Latif okopuje SeBę. W następnym Fajsal zadaje mnóstwo bólu Forlaniemu. Won Wei wymienia ciosy z Franzem. Maxi dopełza do wyraźnie niedysponowanego Jassera i zaczyna wlec krwawiącego przeciwnika w stronę lin. W ringu dzieje się naprawdę dużo, a będzie się działo jeszcze więcej: w jego stronę biegnie kolejna barwna gromada! Są to: Alberto Garcia, Francesco Guly, Michel Caviour i Pasierb! Wszyscy są uzbrojeni w kije kendo i zamierzają ich użyć! Wpadają na ring i zaczyna się rozpierducha! Przez chwilę kompletnie nie wiadomo co się dzieje, każdy walczy z każdym, arbiter musi uważać żeby nie oberwać jakimś przypadkowym ciosem, po prostu chaos! Dzieje się, oj dzieje!

Jan Kowalski – Kolejni goście!

Tony Hogański – Znowu kumple Nasa z syryjskiego BGW.

Jan Kowalski – To prawda.

Tony Hogański – Nasa już z nami nie ma, ale jego duchowe nasienie walczy dzielnie na ringach EWF.

To nie koniec atrakcji i różnych anomalii! Wszystko wskazuje na to, a są to tradycyjnie różne znaki na niebie, ziemi, ringu i trybunach, wskazuje na to, że ta jubileuszowa, bo już dziesiąta edycja Pucharu Szczęściarza będzie doprawdy niezapomnianym pojedynkiem. Są już dwie ekipy gości z Syrii na ringu, czy to koniec? Raczej nie, bo jakby tego wszystkiego było mało, na rampie pojawiają się stażyści SR–Crazy’ego! Za ich plecami podąża wymachujący batem Smela, który w ten sposób dba o odpowiednie morale zawodników. Mister Nalep, DanGaner, Diego Huarez i Chris Banito biegną w stronę ringu porywając za sobą wyraźnie zdezorientowanego Don Pedra! Smela strzela z bata, co ma niezwykle pozytywny wpływ na szybkość jego podopiecznych: wszyscy wpadają na ring jak burza, wciągając za sobą nieszczęsnego ślepego pretendenta do prezesury w Związku Wrestlerów Polskich. Licząc arbitra, w ringu przebywa już dwadzieścia osób! Cóż za imponująca liczba! Panujący pomiędzy linami ścisk doprowadza w końcu do pierwszych eliminacji: na początek ponad linami przelatuje Jasser, którego poza ring wyrzuca Franz! (Jasser Żelazna Pięść został wyeliminowany!) Chwilę później wylatuje Pasierb, który po prostu potyka się o próbującego zorientować się w sytuacji Don Pedra! (Pasierb został wyeliminowany!)

Jan Kowalski – Dwóch już odpadło!

Tony Hogański – Ale szybko. Popatrz tylko, niby na chwilę chciałem zajrzeć jakie fotki wrzuciła Weronika Passent na swojego insta, niby tylko rzucić okiem, a przegapiłem dwie eliminacje.

Jan Kowalski – Trzeba koncentrować się na walce.

Tony Hogański – Dobre rady Janka Kowalskiego zawsze w cenie. Na szczęście nie jesteś już komisarzem, bo widząc dzikusów afrykańskich pod halą, przerwałbyś galę i wszystkich ewakuował.

Stażyści Crazy’ego byliby w stanie zmienić układ sił, ale z bliżej niesprecyzowanych powodów zaczynają walczyć pomiędzy sobą. Wydaje się przy tym, że Ganer współpracuje z Nalepem, a Huarez z Banito. To chyba jednak zrozumiałe, bo walczyli już dzisiaj w dark matchu w takich konfiguracjach i mimo, że Smela bardzo starał się by batem podkreślić ich ringową i drużynową jedność, to chyba jednak zawiódł. W tym czasie SeBa i Franz odnaleźli się na pobojowisku i wymieniają wzmocnione hełmami Headbutty! Straszliwie poharatany Forlani szarżuje na Don Pedra, ten jednak potyka się o leżące na macie krzesło i upada prosto pod nogi Urodzonego Kochanka! Ten nie mogąc powstrzymać impetu nadziewa się na liny, zawisa na nich...  i wypada poza ring po precyzyjnym kopnięciu Won Weia! (Robert Forlani został wyeliminowany!) Olbrzymi Latif, Szalony Benjamun i Kosmaty Fajsal toczą wyrównany bój z Alberto Garcią, Francesco Gulym i Michelem Caviourem. W pewnym momencie Caviour próbuje wyrzucić z ringu Benjamuna, temu jednak udaje się opasać kark rywala swoim jedynym ramieniem i pociągnąć go za sobą! (Michel Caviour i Szalony Benjamun zostali wyeliminowani!)

Jan Kowalski – Zobacz jak odpadają. Ochoczo rzekłbym nawet.

Tony Hogański – Jak na razie jazzowska szkoła wrestlingu nie prezentuje się najlepiej.

Jan Kowalski – No, nie przesadzajmy. Taki Forlani nie był uczniem Nasa.

Tony Hogański – Ciekawe, gdzie się podziewa ten nasz biedaczyna. Brak mi go...

Jan Kowalski – Miał być w klasztorze w Nursji, ale miejscowi zakonnicy twierdzą, że go tam nie ma.

Tony Hogański – Chronią go przed światem.

Walka pomiędzy syryjskimi adeptami Nasa Jazzowskiego jest bardzo ciekawa i skutkuje wieloma eliminacjami. Tymczasem w innym zakątku ringu Jigme Dadrag i Won Wei uprzejmie pomagają Don Pedrowi w opuszczeniu ringu. Ten przyjmuje ich pomoc z wyraźną ulgą. (Don Pedro został wyeliminowany!) Jak widać ślepy prezes Związku Wrestlerów Polskich nie za bardzo miał ochotę sprawdzać z bliska jak to jest być wrestlerem. Może dlatego Vaclav zdobył przewagę w ZWP i to on jest teraz uważany za prawowiernego prezesa? Cóż schizma proszę państwa, prawdziwa schizma. Nie ma jednak czasu by wdawać się w rozmyślania na tematy związkowe. Wrestlingowe życie nie znosi próżni. Jedni wypadają, ale inni przychodzą na ich miejsce! Oto bowiem w stronę ringu, przy wielkiej radości publiczności, zbliżają się byli EWF Tag Team Champions, czyli Power Jobbers we własnych jobberskich osobach! Jobber#1 jest uzbrojony w krzesło, a Jobber#2 niesie ze sobą blaszany pojemnik na śmieci! Byli posiadacze EWF Tag Team titles natychmiast wkraczają do akcji, co powoduje kolejne przetasowania w ringu. Mister Nalep obrywa w głowę blaszanym kontenerem! Chwilę później DanGaner podziela jego los! W tym czasie Huarez i Banito atakują Jobbera#2, jednak ten trzyma ich na dystans przy pomocy krzesła! Won Wei i Jigme zawierają sojusz i rzucają się na MaxiMasterMistrza! Olbrzymi Latif, podobno jedna z największych gwiazd syryjskiego wrestlingu, powala potężnym ciosem pięści Alberto Garcię, podczas gdy Kosmaty Fajsal Lariatem posyła poza ring Francesco Guly’ego! (Francesco Guly został wyeliminowany!)

Jan Kowalski – Kolejny za burtą!

Tony Hogański – Włoski własciciel restauracji w Rzymie. Zachciało mu się zostać wrestlerem.

Jan Kowalski – Ja naprawdę nie wiem, kto jest faworytem tej walki.

Tony Hogański – Kosmaty Fajsal trzyma się jeszcze na ringu?

Jan Kowalski – Tak.

Tony Hogański – No to on.

W tym czasie trwa epicka wymiana Headbuttów pomiędzy SeBą i Franzem: zarówno hełm pruski feldmarszałka, jak i kask Mr Speedwaya są już solidnie powyginane! Jest to pojedynek na który czekało wielu. Ich konflikt został brutalnie przerwany w zeszłym roku i nie do końca został rozstrzygnięty. SeBa walczy o odzyskanie swej armii, a Franz dopiero co powrócił do EWF. Ta radosna naparzanka ma więc wiele podtekstów, od niedawna także polityczny. Jednak nie zmniejsza to ich zapału: z jakimś chorym uporem napierdalają się dalej! Tymczasem w innej części ringu pokraczny CyberMaxiMasterMistrz próbuje przejść do kontrataku, celując Lariatem w Won Weia. Poczciwy Chińczyk z łatwością schodzi z linii ciosu, a rozpędzony Triple M z impetem uderza w kompletnie zaskoczonego Chrisa Banito, który wylatuje z ringu! (Chris Banito został wyeliminowany!) Tego było trzeba Jobberom. Oni zawsze potrafią doskonale wykorzystywać nadarzające się okazje. Takimi bowiem zdolnościami obdarowała ich matka natura, tak też wychował ich Feliks Castro, dawno, dawno temu.  Natychmiast dopadają Huareza, bardzo sprawnie masakrują go przy pomocy pojemnika na śmieci i krzesła, a później po prostu wyrzucają z ringu! (Diego Huarez został wyeliminowany!) Olbrzymi Latif i kosmaty Fajsal obijają w narożniku Garcię. W końcu Fajsal chwyta za krzesło i potężnym chair-shotem wywala oponenta z ringu! (Alberto Garcia został wyeliminowany!)

Jan Kowalski – Chciałbym przypomnieć, że dla SeBy walka ta ma niezwykłe znaczenie. Jeśli wygra to odzyska władzę nad Armią Prus Wschodnich.

Tony Hogański – SeBa bez swojej armii to nie ten sam SeBa co zawsze.

Jan Kowalski – Być może on wcale nie potrzebuje armii. Być może znalazł właśnie nową ścieżkę, gdy poznał nauki Janusza Korwina-Mikke.

Tony Hogański – Nie wiem, co o tym myśleć. Znam Janusza, znam SeBę... razem mogą stworzyć antysystemową siłę, która zmieni Polskę.

SeBa i Franz nie odpuszczają: łatwo się zorientować, że zwracają uwagę tylko na siebie! Syryjczycy zwracają się przeciw Jobberom. Mister Nalep i DanGaner doszli do siebie na tyle, by zająć się MaxiMasterMistrzem. Idzie im to całkiem nieźle, przynajmniej do momentu, w którym dopadają ich Won Wei i Jigme Dadrag! Chińczyk w sprawdzony już sposób wykopuje Nalepa z ringu, podczas gdy Bhutańczyk eliminuje Ganera za pomocą Overhead Belly to Belly Suplex! (Mister Nalep i DanGaner zostali wyeliminowani!) Feldmarszałek i jego rywal przerwali tylko na chwilę, żeby się dozbroić. Chwytają leżące na macie kije kendo i rozpoczynają kolejną wymianę ciosów, będącą swoistym pokazem szermierki! W tym czasie Jobber#1 i Kosmaty Fajsal napierdalają się krzesłami, a Olbrzymi Latif obrywa od Jobbera#2 metalowym pojemnikiem na śmieci! Gigantyczny Syryjczyk chwieje się, więc Jobber przypierdala mu jeszcze raz: z poprzedniego kształtu kontenera nie zostało już nawet wspomnienie! Z kolei w sąsiednim narożniku Won i Jigme dopadli samotnego MaxiMistrza: kopią go, biją, skaczą po nim i generalnie poniewierają nim potężnie... w końcu wspólnymi siłami wypychają go poza ring! (MaxiMasterMistrz został wyeliminowany!)

Tony Hogański – CyberPokraka odpadła. Mam nadzieję, że już go więcej nie zobaczymy.

Jan Kowalski – Dlaczego jesteś taki bezduszny? Ten chłopak spełniał swoje marzenia.

Tony Hogański – Niech jeździ na konikach od Kulfona i Moniki. EWF to nie miejsce dla niego.

Jan Kowalski – Może ma jednak w sobie samozaparcie i siłę? Teraz idzie mu słabo, ale nie podda się i będzie walczył do końca by stać się lepszym.

Kije kendo łamią się od potężnych uderzeń, więc SeBa i Franz znowu rzucają się sobie do gardeł! Jobber#1 nokautuje Fajsala potężnym ciosem krzesła! Latif w końcu pada pod nawałą uderzeń „Dwójki”! Power Jobbers chwytają powalonych rywali i wspólnymi siłami, po kolei eliminują ich z walki! (Olbrzymi Latif i Kosmaty Fajsal zostali wyeliminowani!)

Tony Hogański – O nie! Kosmaty Fajsal odpadł! Mój faworyt osobisty!

Jan Kowalski – Olbrzymi Latif też pożegnał się z walką. On w Syrii był nawet pretendentem do BGW World Championship.

Tony Hogański – Wiadro podobno też.

Wielcy syryjscy zawodnicy odpadli, ale to wcale nie oznacza, że walka się zakończy! Fakt, na ringu jest już luźniej, ale nadal po macie uganiają się grupki wrestlerów. Całe te emocje związane są z Pucharem Szczęściarza, bo każdy z nich chce wygrać jego dziesiątą, jubileuszową edycję. Najbardziej energiczna napierdalanina trwa między SeBą i Franzem. Panowie mają sobie sporo do udowodnienia, sporo do wyjaśnienia, a przede wszystkim muszą nadrobić stracony czas, te kilkanaście miesięcy rozłąki musiało być dla nich istną mordęgą. Ciekawe czy tęsknili za sobą? Ich walka jest rzecz jasna emocjonująca, bo dodatkowo zyskała pewien posmak kapitalistyczno-polityczne. Ten pojedynek to nie tylko SeBa i Franz, są też tu przecież inni zawodnicy. Oni też zasługują na to by skoncentrować się na ich losach. Oni też mają marzenia i oni też chcą wygrać to niesamowite i prestiżowe trofeum. Dlatego już chwilę później do akcji wkraczają Won Wei i Jigme, którzy precyzyjnymi Dropkickami wysyłają Jobberów w ślad za Syryjczykami! (Power Jobbers zostali wyeliminowani!) Won Wei i Jigme Dadrag wzajemnie gratulują sobie sukcesu i obaj, w tym samym momencie, decydują się na zerwanie swojego sojuszu! Żaden nie dał się zaskoczyć więc efekt jest taki, że sczepieni ze sobą zawodnicy wspólnie wypadają poza liny! (Won Wei i Jigme Dadrag zostali wyeliminowani!)

Jan Kowalski – Zostali tylko SeBa i Franz.

Tony Hogański – Czyli największe asy. Kto wygra dziesiątą edycję Pucharu Szczęściarza? Franzowi się to jeszcze nigdy nie udało, a SeBa triumfował w ósmej edycji.

Jan Kowalski – Stawką jest także Armia Prus Wschodnich. SeBę dzieli dosłownie krok do odzyskania swego ukochanego dziecka.

W tym czasie SeBa i Franz kontynuują swoje zmagania wymieniając się iście bokserskimi kombinacjami ciosów, lądującymi na ich korpusach! W końcu Franz uzyskuje jakiś cień przewagi i zarzuca sobie rywala na barki, jednak Super Ziom zwinnie ześlizguje się z powrotem na matę! Natychmiast też rewanżuje się kopnięciem w brzuch oponenta i teraz to on wynosi Franza na barki! Ten jakimś cudem wyślizguje się byłemu feldmarszałkowi, tylko po to jednak, żeby paść ofiarą SBO [RKO]! To wystarczy: SeBa chwyta rywala za kark i z impetem wyrzuca go poza ring! Następnie rozgląda się czujnie wokoło... i ku swemu najwyższemu zdumieniu orientuje się, że samotnie pozostał na placu boju! W końcu z pewnym opóźnieniem dociera do niego, że wygrał! Wygrał walkę! (Zwycięzcą dziesiątej edycji Pucharu Szczęściarza jest: SeBa!)

Jan Kowalski – Koniec! Koniec!

Tony Hogański – Cóż za chwila! Cóż za moment!

Jan Kowalski – Co to była za walka!

Uga-Buga ogłasza wszem i wobec zwycięstwo SuperZioma. Dobrze się spisał jako arbiter, choć w sumie wiele roboty nie miał. SeBa nie może uwierzyć w swoje szczęście, a Franz w swojego pecha. Spawacz nie spodziewał się tego, leży poza ringiem i rzuca przekleństwami. Na ring tymczasem wpada Mati, który rozpoczyna proces świętowania. Niespodziewanie na ringu pojawia się też rabin Szlomo, obecny właściciel praw do Armii Prus Wschodnich i jej generał. Rabin wręcza uroczyście SeBie akt własności i zwrot wszystkich praw. W tym momencie zaczyna grać Hymn Prus Wschodnich, a wszyscy są wzruszeni. SeBa momentalnie nokautuje rabina uderzeniem z hełmu, krzycząc przy tym, że degraduje go do stopnia szeregowego. Świętowanie trwa w najlepsze. Poza ringiem pechowcy zaczynają powoli zbierać się do drogi, walka skończona nie ma już dla nich, co tu robić.

Tony Hogański – Wzruszający moment.

Jan Kowalski – Armia Prus Wschodnich powróciła.


(Przenosimy się szybko na zaplecze. Tutaj GRU pod dowództwem Yamato Konoe barykaduje okna, blokuje wszystkie wejścia i wyjścia. Robią wszystko by zwiększyć bezpieczeństwo w hali, mimo dość lekceważącego stosunku najwyższych władz EWF Corporation do rosnącego zagrożenia. Trafiamy poza obręb hali. Tu spokojnym krokiem, miarowo, powoli, ale wyrachowanie murzyńscy bojownicy z Boko Harem zaczynają otaczać halę ciasnym pierścieniem swych terrorystycznych ciał. Gdzieniegdzie wznoszone są też barykady, ruch uliczny wokół hali został całkowicie odcięty za sprawą lokalnej policji. Widać szejka Jasina, który wydaje swym podwładnym polecenia oraz analizuje sytuację strategiczną. Niedługo najprawdopodobniej rozpocznie się szturm, bo na razie to trwają jedynie przygotowania.)


Jan Kowalski – Dlaczego Kraven bagatelizuje zagrożenie? Dlaczego ty to robisz?

Tony Hogański – Janku... oni się zupełnie nie znają na wojaczce. Powinni chyba działać z zaskoczenia, nie? Powinni nam tu zrobić blitzkrieg. Wpaść nagle do hali i w sposób terrorystyczny obezwładnić wszystkich. Tymczasem, co oni robią? No co? Ogłaszają chęć ataku i zabierają się do tego tak powoli, że w międzyczasie to ta gala się już tu skończy.

Jan Kowalski – Może to taki afrykański sposób walki?

Tony Hogański – Błagam cię Janku... dlatego właśnie Afryka podbiła świat i stanowi geopolityczne centrum planety?


(To pytanie pozostanie bez odpowiedzi. Tymczasem czas odwiedzić zaplecze, gdzie życie jest spokojne i nikt nie zapowiada żadnych szturmów, nikt nie buduje barykad. Po prostu gala trwa sobie w najlepsze. Trafiamy do szatni, w której przesiadywała kiedyś największa gromada w najnowszej historii EWF. Tak, dostrzegamy tu Franko, Bidama, Helenkę, a także Velveta Lee i niejakiego Heńka. Dla przypomnienia warto dodać, że w czasach cudownego rozmnożenia można tu było spotkać także Elegance Choia, Joshuę Wellingtona Chana i Jana Rejdycha. Obecnie pustki zagościły w domu ich. Franko koncentruje się, a Bidam jak zawsze zajada się kurczakiem, a przy okazji ogląda jakąś mapę.)

Bidam (mlaszcząc) – Chciałem kurczaka po krakowsku, ale nie mieli.

Franko – Po krakowsku? To znaczy jak?

Bidam – No... z obwarzankami, a jak inaczej?

Franko – No tak, wszystko jasne. Nie drażni cię, że jeszcze nie wiemy jak będzie przebiegać walka eliminacyjna?

Bidam – Szczerze mówiąc to nie, a co? A ciebie?

Franko – Nie, ja jestem gotowy na wszystko.

Bidam (wstając) – To spotkamy się przed walką.

Franko – Wybierasz się gdzieś?

Bidam – Na spotkanie przygody!

Franko – A ta mapa?

Bidam (zwijając pod pachą rulon, który przy okazji upaćkał soczystym kurczakiem) – To mapa areny. Widziałeś co się dzieje przed halą?

Franko – Widziałem.

Helenka – Boję się.

Bidam – Co o tym sądzisz?

Franko – Poradzimy sobie.

Bidam – Rozejrzę się tu i tam, w razie czego... będziemy przygotowani.

Franko – Jasne, tylko nie zgub się.

Bidam (nagle) – Co do walki, to jak chcesz to mogę ci się podłożyć.

Franko – Co?

Bidam (z uśmiechem) – Żartuję, cześć!

(Po tych słowach EWF FTW Champion opuszcza szatnię. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Widzisz? Widzisz? Franko i Bidam nie lekceważą zagrożenia.

Tony Hogański – To panikarze.

Jan Kowalski – Wiele można o nich powiedzieć, ale nazywać ich panikarzami?

Tony Hogański – Tacy są, przejmują się wszystkim i mają dobre serduszka.


(Czas na kolejną wyprawę poza obręb hali. Znajdujemy się na stanowisku dowodzenia wrogich sił. Jest tu Felipe Castro, jest Aleksandr Nazaretian, Franciszek Rokossowski i Bronisław Myszkiewicz. Panowie podziwiają początek szturmu. W tle pobrzękuje cicho piosenka Jacka Kaczmarskiego.)

Franciszek Rokossowski – Ruszyli. Szturm się rozpoczyna.

Felipe Castro – Długośmy na ten dzień czekali, z nadzieją niecierpliwą w duszy... kiedy bez słów Felipe Castro...  Na mapie fajką strzałki ruszy. Krzyk jeden pomknął wzdłuż granicy... i zanim zmilkł zagrzmiały działa. To w bój z szybkością nawałnicy nasza armia nacierała.

Franciszek Rokossowski – Brawo. Mógłbyś to jeszcze zaśpiewać.

Aleksandr Nazaretian – Gdzie Dagmara Zielińska?

Faktycznie, nie ma jej tutaj. Kamera zaczyna krążyć wokół hali... i w końcu widzimy jak poczciwa Petruella próbuje przedostać się do wnętrza areny.

Dagmara Zielińska – Muszę... ostrzec... panienkę Esmeraldę!

(Koniec materiału filmowego, co oznacza powrót do wspaniałych komentatorów.)


Tony Hogański – Popatrz, Dagmara próbuje zmienić front.

Jan Kowalski – Słyszałeś? Ona chce ostrzec Esmeraldę. To poważna sprawa!

Tony Hogański – Skończ panikować. Dobrze, że nie jesteś już komisarzem, bo w konflikcie z Castro dawno się byś już poddał. Czy ty czasem nie jesteś z pochodzenia Francuzem? Jakbyśmy byli francuską federacją wrestlingową, to byśmy już dawno spierdolili. Zwłaszcza przed murzynami-muzułmanami, oni tam mają poprawność polityczną i drżą przed nimi jak Sławek Sierakowski przed powrotem faszyzmu.


(Z serii „Wspomnień czar” czyli przypomnienie wcześniejszych Kwietniowych Anarchii organizowanych przez Extreme Wrestling Federation.)

EWF PPV „Kwietniowa Anarchia”, 22.04.2001, Kraków, Polska

01. The Juice pokonał Blaze'a Baileya w Dark matchu
02. Szakal pokonał Y2J’a w półfinale turnieju o EWF TV title
03. Walka pomiędzy Shagrathem a Tanatosem zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym
04. Kraven pokonał Gangstę w EWF World Championship Tournament
05. Hangman pokonał Game’a w EWF World Championship Tournament
06. Goldberg pokonał Tanatosa w półfinale turnieju o EWF TV title
07. Walka Snake’a i Sandmana zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym
08. Game pokonał Kravena w EWF World Championship Tournament
09. Walka Kravena i Gangsty w EWF World Championship Tournament zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym
10. Szakal pokonał Goldberga w finale turnieju o TV title i tym samym zdobył ten pas
11. Game pokonał Gangstę w EWF World Championship Tournament
12. Kraven pokonał Gangstę w EWF World Championship Tournament i tym samym obronił pas

Inne ważne wydarzenia z tego PPV:
 
01. Felix Castro odebrał Hangmanowi 20 punktów w turnieju
02. Felix Castro zwolnił Rottweilera
03. Felix Castro zwolnił Snake’a
04. Snake odleciał na pokładzie słynnego UFO z PCW
05. Kraven obronił pas mimo remisowego wyniku w turnieju (ex-aqeuo z Game'em)

(Koniec.)


Jan Kowalski – Pamiętam jakby to zaledwie było wczoraj.

Tony Hogański – Kojarzy mi się z zapachem świeżo skoszonej trawy.

Jan Kowalski – Dlaczego?

Tony Hogański – Nie wiem, może akurat kosili wtedy trawę pod Wawelem i mi tak to zapadło w pamięci?

Jan Kowalski – W tym czasie jeszcze AWS rządził Polską.

Tony Hogański – Jacy my starzy jesteśmy. Kto jeszcze o tym pamięta?


(Szybki skok na zaplecze. Jest tam Cassandra Tisserant, kształtna Polka z Haiti, która właśnie ma zamiar przeprowadzić wywiad z The Chickasawem i panną Mią.)

Cassandra Tisserant – Jimmy, dziś masz szansę na zdobycie EWF Daemusin Championship. Co ty na to?

The Chickasaw – To wielka chwila dla mnie i dla całego indiańskiego wrestlingu.

Cassandra Tisserant – Żubr i Artur Grot. Który z nich będzie trudniejszym przeciwnikiem?

The Chickasaw – Zdecydowanie Żubr. To klasa sama w sobie, zawodnik o wspaniałej przyszłości.

Cassandra Tisserant – Co zatem....

The Chickasaw (przerywa jej) – Woooooooooooo!!

Mia – Woooooooooooo!!

Cassandra Tisserant (wyraźnie zbita z tropu) – Co? Ale wywiad trwa! Mam jeszcze wiele pytań!

The Chickasaw – Nie czas na pytania! Dziś Kwietniowa Anarchia VII, więc czas walczyć!

Mia – Woooooooooooo!!

(Jak walczyć to walczyć, nie mamy czego szukać na zapleczu i wracamy do komentatorów.)


Tony Hogański – Tak jak nie mogę się doczekać walki mistrza Szakala, tak samo nie mogę doczekać się pojedynku o trofeum króla Daemusina.

Jan Kowalski – Zapowiada się pysznie.


Z jakiegoś powodu zaczynamy obserwację okolic ringu. Technicy sprzątają je po burzliwym pojedynku o Puchar Szczęściarza. Służby medyczne wynoszą ostatnich, pobitych zawodników. Zostali im tylko MaxiMasterMistrz i Robert Forlani. Wtem zaczyna grać „Backstabber" w wykonaniu zespołu Wrinkled Fred, a to oznaczać może jedynie pojawienie się The Backstabbera. Faktycznie staje on na rampie, a towarzyszy mu nieodłączny Ordinary Mortal. Co ciekawe publiczność reaguje na nich całkiem pozytywnie, co dziwi pamiętając o przeszłości Stabbera, ale z drugiej strony wiedząc, że jest on w jakiś sposób związany z Krakowem, dziwi już mniej. Dawny współwłaściciel AWF wraz ze swoim kompanem meldują się na ringu. Członek Rady Nadzorczej EWF Corporation otrzymuje tam mikrofon.

Backstabber – Oto jesteśmy! Znowu w EWF! Wprawdzie byliśmy tu całkiem niedawno i musieliśmy odejść w nader tajemniczych okolicznościach, ale los znów rzucił nas na ring EWF. Kwietniowa Anarchia jest jak magnes, przyciąga wszystkich dawnych zawodników federacji. Zapewniam, że ktokolwiek kiedykolwiek był niegdyś związany z polskim wrestlingiem, i choćby nie wiadomo jak dawno stał się leniwym emerytem, to w kwietniu jego serce bije mocniej, a wzrok kieruje się ku EWF. Tak było ze mną, tak było z Mortalem. Podobnie myślał pewnie i Scy, który na ostatniej gali też powrócił do EWF. Nie martwcie się, nie będziemy długo zadręczać was naszą obecnością. To tylko na czas Kwietniowej Anarchii VII.

Ordinary Mortal – Nie pierdol, Stabberku.

Backstabber – W zasadzie to my tu nie mamy zbyt wiele do roboty. Jest bufet, są darmowe drinki, wejściówki do loży VIPowskiej. Można obejrzeć galę w kulturalnej atmosferze, w otoczeniu kulturalnych ludzi. Czy jesteśmy tu jednak tylko dla dobrego żarcia i picia?

Ordinary Mortal – Dostałeś też jakiś medal.

Backstabber – Tak, racja. W każdym razie, odpowiedź brzmi nie, nie, nie i jeszcze raz nie. Nie będziemy z Mortalem siedzieć wśród grubych ryb i oglądać galę. Trzeba samemu zabrać się do roboty, dlatego komisarz Kraven z radością podarował nam walkę. Będzie to tag-team match z tymi dwoma tam.... (Wskazuje na leżących poza ringiem MaxiMasteraMistrza i Roberta Forlaniego.) Nawet nie wiem jak oni się nazywają. W każdym razie, jeśli przegrają to wypierdalają z EWF. Damy im nawet szansę, bo dla nas będzie to Elimination match, a im by wygrać wystarczy odliczenie jednego z nas. Tyle ja.... Mortal, przyprowadź kolegów na ring.

MaxiMasterMistrz i Robert Forlani, już całkiem przebudzeni, słysząc słowa Stabbera próbowali szybko wycofać się w stronę FeliXtronu, ale Ordinary Mortal był szybszy. Chwycił ich za szmaty i bezceremonialnie wrzucił na ring.


Tony Hogański – Yeah! Niezapowiedziana walka! Uwielbiam EWF!

Jan Kowalski – Mówisz serio czy to jeden z twoich żartów?

Tony Hogański – Całkowicie serio.

Na ringu pojawia się Dark Sędzia, człowiek do zadań specjalnych, najszybszy arbiter wrestlingowy na świecie. Nigdy nie przepuści okazji by stoczyć walkę. Pierwszy do akcji wkroczy The Backstabber, dawno nie widzieliśmy go na polskich ringach. Ostatnia walka z jego udziałem odbyła się na setnej Wrestlepaloozie, a więc prawie pięć lat temu. Przeciwnikiem Stabbera będzie Robert Forlani, Włoch który niczego się nie boi, ale do wrestlingu to on się za bardzo nie nadaje. Stabber zachęca Forlaniego by zaatakował go, ale Italianiec tchórzy i próbuje zmienić się z MasterMistrzem. Udaje mu się to, a Maxi wchodzi na ring... i od razu klepie Forlaniego... panowie zamieniają się miejscami... po chwili Forlani znowu zmienia się z MaxiMasteremMistrzem, a już za moment dochodzi do kolejnej zmiany. Stabber chwyta się za głowę.

Tony Hogański – Zawiesili się.

Forlani znowu jest aktywnym zawodnikiem, a Backstabber ma wyraźnie tego dosyć. Dopada do Włocha, chwyta go za plecy i potężnym German Suplexem wyrzuca go na środek ringu. Od razu podchodzi do niego, a gdy Italianiec wstaje, to były współwłaściciel AWF chwyta go za rękę i w wyjątkowo brutalny sposób whipuje oponenta na liny. Forlani wraca do niego i nawet próbuje coś zrobić, stawić jakiś opór, bo rozpędzony fan Fiorentiny atakuje Stabbera za pomocą drop kicka. Jest jednak za wolny, bo ten po prostu się odsuwa i Forlani rozbija się na macie. Włoch od razu wstaje, po czym dobiega do lin i próbuje wykonać jakiś rodzaj Moonsaulta na ciągle stojącego Yakuzę, ale ten po prostu łapie przeciwnika w powietrzu i wykonuje Inverted Facebuster. Po tej akcji Backstabber mówi sędziemu, że fajnie byłoby pojechać do Finlandii i napić się tamtejszej wódki wśród śniegów i postrzelać do łosi. Dark Sędzia to profesjonalista i na takie rozmowy nie ma czasu, radzi Stabberowi walczyć. Ten po prostu podnosi podchodzi do nóg Forlaniego i zakłada mu jedną ze swoich kończących akcji, mianowicie Stab'Shooter [Sharpshooter]! Forlani bardzo cierpi, CyberNinja chce wpaść na ring i to przerwać, ale Mortal grozi mu palcem, że ma czekać na swoją kolej. Posłuszny MaxiMaster rezygnuje więc ze swoich zamierzeń i posłusznie zostaje poza ringiem. W międzyczasie Robert Forlani poddaje się! (Robert Forlani został wyeliminowany!)

Tony Hogański – No proszę. Kto by się spodziewał?

Jan Kowalski – Nie spodziewałeś się tego?

Tony Hogański – Żartuję Janku, jaki ty łatwowierny jesteś. Powtórzę raz jeszcze, dobrze że nie jesteś komisarzem, bo by cię wydymali bez mydła i zniszczyli EWF.

Jan Kowalski – Nie było tak źle. Kilka miesięcy prowadziłem w końcu federację i nie upadła.

Tony Hogański – Trafił się ślepemu Steviemu Wonderowi fortepian.

Robert Forlani zemdlał z wrażenia, więc Stabber podnosi go i po prostu przerzuca ponad linami, wyrzucając go tym samym poza ring! Następnie podchodzi do Mortala i zmienia się z nim. MaxiMasterMistrz w międzyczasie ewakuował się z ringu i zaczyna biec w stronę FeliXtronu. Robi to dość pokracznie, bo wygląda na to, że strój cyber-ninjy, a może egzoszkielet?, jest dość ciężki. Wytrenowany przez Stabbera zawodnik wychodzi poza ring i szybko dopada uciekiniera. Po drodze zaczyna trzaskać jego głową o barierki oddzielające ring od publiczności. Robi to parokrotnie, ot tak, by zapoznać przeciwnika z tym, co go czeka na ring. Przy okazji jednak obiecuje mu, że ból nie będzie trwał długo. Po chwili obaj zawodnicy są już na ringu. Niespodziewanie MaxiMaster przewraca Mortala na ziemię i próbuje założyć mu Half Craba. Kończy się to szybko, można powiedzieć, że nawet błyskawicznie, bo Yakuza's Boy energicznie zrzuca go z siebie. Od razu wstaje, podnosi i brutalnie wrzuca do narożnika. Bierze rozpęd i spada na niego ze Splashem... następnie odsuwa się, kolejny rozpęd... i kolejny Splash! MaxiMasterMistrz widzi chyba gwiazdy przed oczyma, bo słania się na nogach, a najchętniej to siadłby dupą na macie. W narożniku tym jednak nie był w stanie upaść, bo Mortal wyciągnął go na środek ringu, gdzie po prostu kopnął go w brzuch i wykonał Ordinary Bomb [Jacknife Powerbomb]! Pin.....1......2.....3! (Zwycięzcami są: The Backstabber & Ordinary Mortal!)

Jan Kowalski – No i koniec. Sympatyczny przerywnik.

Tony Hogański – Ważne, że dwie pokraki, czyli Maxi i Forlani zostali zwolnieni z EWF.

Jan Kowalski – Można było ich zwolnić normalnie.

Tony Hogański – Będą mieć co wnukom opowiadać.

Mortal i Stabber przybijają sobie piątki, a publiczność jest nawet bardzo zadowolona. Janek Kowalski miał rację, ta walka to był całkiem sympatyczny przerywnik. MaxiMasterMistrz i Forlani leżą nieżywy, ale nikt już nie zwraca na nich uwagi. Ich kariera w EWF jest skończona, miejmy nadzieję, że na dobre. Gra „Throw This Sh*t Away" FlapJacka, czyli theme Mortala i dwójka zasłużonych dla polskiego wrestlingu zawodników opuszcza ring. Miło było ich znowu spotkać.

Jan Kowalski – Dwie walki za nami! A jeszcze tyle atrakcji nas czeka!

Tony Hogański – Co następne w kolejce?

Jan Kowalski – Walka eliminacyjna, którego stawką jest main-event Kwietniowej Anarchii. Tag-team match... ale składów drużyn wciąż nie znamy.

Tony Hogański – Ach to EWF. Mogliby kiedyś wyłożyć kawę na ławę i uczciwie powiedzieć co i jak. Za to cenię polski rząd, polskiego prezydenta i dziennikarzy z Wyborczej i TVNu, że nigdy nie kłamią, zawsze mówią prawdę prosto w oczy.

Jan Kowalski (zdziwiony) – Co takiego?

Tony Hogański – Żartuję. Oni kłamią nawet jak srają.

Jan Kowalski – Mogłeś sobie darować to obrazowe porównanie.


(Znajdujemy się na zapleczu. Jest to jakieś pomieszczenie znajdujące się nieopodal wyjścia z hali. Wszystkie okna zostały zabite deskami, kręcą się tu funkcjonariusze GRU. Jest także Yamato Konoe, który włożył na siebie mundur japońskiej marynarki wojennej z okresu sprzed 1945, nie galowy, ale taki zwykły, roboczy. Dwukrotny EWF FTW Champion instruuje swych podwładnych.)

Yamato Konoe – Musicie być przygotowani na wszystko. To od was zależą losy EWF, tylko od was. Dziś trzeba zapomnieć o historii z Ponurym Grabarzem. Stało się, było, minęło. Wiem jednak, że gdyby Grabarz tu był, to broniłby EWF do ostatniej kropli krwi, do ostatniego uderzenia łopatą. Nie wiemy na co stać naszych wrogów. Jesteśmy GRU, więc nikogo nie lekceważymy, absolutnie nikogo. Nasze pozycje są umocnione, lecz linie zostały rozciągnięte szeroko, zbyt szeroko. Za nami nie ma jednak nikogo, oprócz nielicznych oddziałów odwodowych. To my oddzielamy federację od zła, które czai się za tymi murami. Kto nie jest gotowy by bronić EWF do końca, swojego albo jej, niech teraz opuści swe stanowisko.

Nikt się nie rusza. Wszyscy pozostają na swoich miejscach.

Yamato Konoe – Są nas dziesiątki, a wrogów setki. Nie poddamy się, będziemy bronić EWF, będziemy bronić hali. To walka cywilizacji, walka między porządkiem a barbarzyństwem. Wszyscy na stanowiska! Przygotować się do obrony EWF!

(Funkcjonariusze EWF są bardzo podekscytowani i podniesieni na duchu waleczną przemową księcia Konoe. Wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – Jeden, który rozumie zagrożenie.

Tony Hogański – Panikarz. Straszy ludzi... po co?

Jan Kowalski – Tak dla pewności. Jeśli nic się nie stanie, no to nic, żyjemy dalej. Jeśli jednak coś się wydarzy... to jeszcze mu podziękujesz.

Tony Hogański – Być może. Wierzę w Kravena i jego tok rozumowania.


(Jesteśmy poza halą, chyba na pokładzie jakiegoś helikoptera, być może należącego do WSI24, bo na pewno nie do EWF. Nie pierwszy raz, pewnie przy udziale służb, wrogowie federacji przejmują kontrolę nad transmisją gali. Widać teraz wyraźnie, że wszystkie drogi dojazdowe do hali w promieniu kilkuset metrów, jeśli nie kilometra, zostały zablokowane. Uczestniczy przy tym chyba policja, co jest trochę podejrzane. Czyżby państwo polskie tak otwarcie stało się stroną w konflikcie o władzę w EWF? Dostrzec można też szczelny pierścień islamskich bojowników, którzy blokują dostęp do hali. Robią to przy użyciu swoich murzyńskich ciał, a także prowizorycznych barykad i zdezelowanych ciężarówek. To jednak tylko pierwszy pierścień, bo jest i drugi... ten drugi jest dużo groźniejszy, bo uzbrojony... przechodzi właśnie do ataku i wszelkimi środkami próbuje dostać się do wnętrza hali. Bojownicy z Boko Haram próbują taranować drzwi, wybijać okna, na szczęście te zostały już od wewnątrz zabite deskami, niektórzy wspinają się po ścianach, wykorzystując swoje afrykańskie zdolności. Czas pokaże jak to wszystko się skończy. Na razie wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – Widzisz? Widzisz? To atak! Oni atakują!

Tony Hogański – Spokojnie Janku, nic z tego nie będzie. Nie dadzą rady GRU, nie dadzą rady nam. Zresztą i tak się nie dostaną do hali. Nie dla psa kiełbasa, nie dla małpy banan.

Jan Kowalski – Tony? Czy ty tego nie widzisz? Sprawa jest poważna!

Tony Hogański (ostentacyjnie ziewając) – Tak, tak. Padnij Janku, za chwilę dzidy i banany będą latać nam nad głowami.


(Tymczasem trafiamy znów na zaplecze. Jest to bardzo smutne miejsce, bowiem w tzw. wspólnej szatni grupują się uczestnicy przegranego pojedynku o Puchar Szczęściarza. Przypomnijmy ich imiona, to Jigme Dadrag, Won Wei, Olbrzymi Latif, Szalony Benjamun, Jasser Żelazna Pięść, Kosmaty Fajsal, Alberto Garcia, Francesco Guly, Michel Caviour, Pasierb. Są tu też MaxiMasterMistrz i Robert Forlani, którzy mają kilka minut na spakowanie swoich tobołków, bo w EWF to oni już nie zagoszczą. Odnajdujemy tu też stażystów SR-Crazy'ego, Mister Nalepa, Diego Huareza, Crisa Banito i DanGanera. Nie ma natomiast Franza i Seby. Wszyscy obecni są bardzo zasmuceni, że nie odnieśli zwycięstwa. Nagle w tle zaczyna lecieć jakaś dynamiczna muzyka. Do sali wpada Bidam, a gdy cała brać z dolnej części karty go rozpoznała, to zaczęli się do niego garnąć jak dzieci do Stalina i Bieruta.)

Bidam – Hej bracia, wrestlerzy, za broń, za broń! Niech każdy za broń bierze i ustawia się w szeregu. Hej, bracia, oto budzą się burze: za broń, za broń, za broń. Przyszedł czas, gdy zrywamy obroże, co gardła i ręce nasze więzi i święcimy noże. Śmierć wrogom, tyranom, co nasze kalają trony, co brudem ołtarze ścielą!

Wrestlerzy są podekscytowani tym nagłym objawieniem się EWF FTW Champa.

Bidam – Bóg wziął nas w obronę, śle wam wolność! Czas pomsty za bezprawie, czas pomsty! Za łzy, za urąganie męce. Oto godzina wybija, gnana tęsknotą lat, do broni, Jezus, Maryja! Do broni za Polskę, za EWF, za krew, za lata niewoli i nędz, za widma, upiory jędz, co nasze obsiadły EWF. Spełniajcie przeznaczenie! Czas przyszedł, zwyciężymy dziś!

Wrestlerzy (podekscytowani) – Niech zginą wrogowie EWF!

Bidam – Do walki! Na GRU! Felipe Castro niesie wam wolność! Za mną! Zapamiętajcie ten dzień.

Won Wei – Więc to dziś, to nie do pojęcia!

Bidam – Dziś dzień, wyzwolimy braci! Ja z wami, ja powiodę was sam! Do broni, godzina wybiła, przy nas potęga i siła. Za wstyd, za lata niewoli, za lata, lata łez, wrogom naszym kres! Będziemy tym, co naszą łamali cześć, śmierć nieść, na piersi kolanem sieść i łamać kości.

(Tłum wiwatuje na cześć swojego wodza. Wszyscy podążają za Siergiejewiczem Nowosibirskim jak za wodzem. Wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – Co to? Co to ma znaczyć?

Tony Hogański (roześmiany) – Bunt! Bunt jobberów! Tego jeszcze nie grali!

Jan Kowalski (zasmucony) – Bidam... jak on mógł? On staje po stronie Felipe Castro?

Tony Hogański – Najwidoczniej.

Jan Kowalski – Koń trojański w mieście Boga.

Tony Hogański – Nikomu już w EWF ufać nie można.

Jan Kowalski (chowając twarz w dłoniach) – Bidam... jak on mógł... jak on mógł...


(Znów jesteśmy poza na zewnątrz i oddychamy cudownym krakowskim powietrzem. Znajdujemy się pod ścianą, dosłownie. Jakby nie patrzeć jest to ściana, prosta, ładna, gładka. Takie ściany budują w Krakowie, taka galicyjska siła twórcza. Ściana nie byłaby niczym ciekawym, gdyby nie wspinało się po niej kilka osób. Tak, łatwo rozpoznać, że są to afrykańscy bojownicy z Boko Haram. Czwórka mężczyzn wdrapuje się na dach, gdzie od razu trafiamy z kamerą. Kamery są wszędzie, więc proszę nie zadawać zbędnych pytań. Jak się okazuje grupie bojowej przewodzi Berenika. Przez plecy ma przewieszoną japońską katanę. Otrzepuje niewidzialny pyłek z opinających spodni, po czym wyciąga z kieszeni telefon.)

Berenika – Jestem pierwsza. Bez odbioru...

(Jak bez odbioru to bez odbioru. Wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – Widzisz? Słyszysz? Jest pierwsza! (Potrząsa Tosterem.) Infiltrują nas!

Tony Hogański (potrząsa Jankiem) – Uspokój się!

Jan Kowalski – Czy Kraven to widzi? Czy ma zamiar zareagować?

Tony Hogański – Że niby co? Dziewczę, które udawało amnezję w zeszłym roku i dostawiało się do Franko i Bidama biega po dachu z bandą murzynów. To kabaret, brakuje nam tylko jodłujących Austriaczek z brodami.

Jan Kowalski – Krasnoludy nie istnieją.

Tony Hogański – Mówię o Austriakach.

Jan Kowalski – Obyś niczego nie wykrakał tym gadaniem.


(Jesteśmy na zapleczu, ale dzisiaj aktywna gala!, przenosimy się to tu, to tam, jest dużo akcji, a do tego są nawet jakieś walki. Były już dwie, a zbliża się trzecia. Najprawdopodobniej to właśnie w związku z nią spotykamy znienawidzonego przez wszystkich Vaclava. Ubrany jest po swojemu, w dłoni rzecz jasna dzierży butelkę swojej ulubionej Perły. Mecenas Ekstremy kieruje się w sobie tylko znanym kierunku, aż jego podróż zostaje przerwana przez dzwonek telefonu komórkowego. Były EWF FTW Champion odbiera telefon.)

Vaclav – Halo?

Co ciekawe Vaclav ma ustawiony telefon w opcji głośnomówiącej. Od razu poznajemy głos jego rozmówcy, to Felipe Castro.

Felipe Castro – To ja, gdzie jesteś?

Vaclav – No ja tutaj, a gdzie ty?

Felipe Castro – Kieruję operacją spoza hali.

Vaclav – Jaką znowu operacją Filip?

Felipe Castro – Operacją „Przybywamy w pokoju". Atak już się rozpoczął.

Vaclav – Atak? Jaki znowu atak? Coś ty tam narobił?

Felipe Castro – Nie martw się, masz ode mnie immunitet, list żelazny rzekłbym nawet.

Vaclav – Wolałbym list piwny, który zapewniłby mi piwo... a najlepiej dużo piwa.

Felipe Castro – W każdym razie nic ci nie grozi, ale lepiej nie wchodź chłopakom z Boko Haram w drogę. Nie wiadomo co siedzi w tych ich zamaskowanych łbach.

Vaclav – Nie będę się przed nikim chował. (Spluwa ostentacyjnie.) Ja nikogo się nie boję.

Felipe Castro – Skoro tak, to mógłbyś rzucić okiem czy droga na dach jest czysta? Berenika...

Vaclav – W dupie to mam Filip, podobnie jak twoją bandę i Berenikę, której mogę sprezentować coś innego jeśli ją spotkam, a efekty będą widoczne za dziewięć miesięcy. Taki już jestem. Słuchaj, nie mam na to czasu. Popieram twój powrót do władzy, ale mam ważniejsze rzeczy do roboty. Niedługo czeka mnie walka, a w main-evencie kolejna. Dzisiaj mam zamiar zdobyć wreszcie EWF World title i to mój jedyny cel, na tym się koncentruję, a nie na twoich operacjach. (Popija piwo i głośno przełyka.) Zrozumiałeś?

Felipe Castro – Ale...

Vaclav – Bez odbioru, zadzwoń po gali. (Mecenas Ekstremy rozłącza się.) Co za typ... no dobra, nie mam na to czasu. Walka, piwo, walka, piwo i jeszcze raz walka z piwem. To moja piąta Kwietniowa Anarchia... jak ten czas szybko leci. Jakie piwo piłem w 2005 roku? Ciekawe pytanie...

(Ciekawe pytanie doprawdy. Trzeba by sprawdzić w archiwach. To w końcu nie jest pierwsza Kwietniowa Anarchia w karierze Vaclava. Sprawdźmy co słychać w pięknych i spokojnych okolicach stanowiska komentatorskiego. Tam zawsze można usłyszeć coś interesującego!)


Tony Hogański – Myślałem, że tego parszywca dzisiaj nie zobaczę, ale nie... dlaczego los mnie nie oszczędza?

Jan Kowalski – Przykro mi Tony.

Tony Hogański – Może jednak jest coś pozytywnego w tej inwazji Zulusów.

Jan Kowalski – Co takiego?

Tony Hogański – Wpadną i zgwałcą mojego zdradzieckiego wychowanka. Niektórzy bowiem są w czepku urodzeni, a on w berecie z antenką. Na pewno takie coś go spotka.

Jan Kowalski – Chciałbym dodać, że to piąta Kwietniowa Anarchia na której Vaclav będzie toczyć walkę. Zresztą on to sam chyba powiedział. W ten sposób wyrównuje rekord Toola pod względem ilości gal, na których toczyło się walki.

Tony Hogański – Tego tylko brakowało, żeby ten gwałciciel zapisał się na trwałe w historii EWF. Tool, wróć! Natychmiast!


(Tool nie odpowiada na to wezwanie. Czy on w ogóle istnieje? Znajdujemy się w kwaterze głównej Armii Prus Wschodnich. Szeregowy-rabin Szlomo dekoruje ją pruskimi proporcami, na wielkim stole leży mapa operacyjna, na której stoją różne pionki i takie tam sztabowe pierdoły. Kto by im się przyglądał? Ktoś uderza w bęben i do pomieszczenia wkracza SeBa w swym pruskim stroju, a także Mati z Pucharem Szczęściarza.)

Mati – Ten puchar do nas należy! Puchar jest nasz!

SeBa – Już drugi raz, ziomek! Drugi raz!

Mati – I nasza armia znów jest nasza.

Nagle skądś słychać głos:

Głos – Prusy to wolność, ale trzeba wierzyć w liberalizm. Trzeba o niego walczyć! Trzeba walczyć z socjalizmem!

Mati – Kto to powiedział?

SeBa – To duch Janusza Korwina-Mikke. On nas natchnął do tego zwycięstwa. On wie jak zbudować kapitalizm. Połączymy naszą pruską siłę z jego naukami.

Mati – Co zrobimy z szeregowym rabinem?

SeBa – Wywal go za drzwi. Usuwamy gościa z naszej armii. Chciał nam ją odebrać po żydowsku, pozbawił mnie marzeń, ale na szczęście z pomocą przyszedł Korwin. Teraz wiem, co trzeba robić ziomek.

Mati – Co takiego?

SeBa – Masakrować lewaków.

Mati zgodnie z rozkazem wyrzuca z szatni rabina, tym samym oficjalnie usuwając go z szeregów Armii Prus Wschodnich. Został zdemobilizowany bez prawa do noszenia munduru i broni służbowej.

SeBa – Dobra Mati. Jaki chlejemy browar?

Mati – Mam gdzieś kilka sześciopaków. Jako, że znów mamy armię, a ja znów jestem kwatermistrzem, to zadbałem o to wcześniej.

Kuzyn Feldmarszałka Wszystkich Polaków Także i Twojego znika gdzieś. SeBa zostaje sam i zaczyna dumać nad liberalizmem, masakrowaniem lewaków, Korwinem i swoją armią. Wtem słychać pukanie do drzwi i po chwili w szatni pojawia się Cassandra Tisserant. SeBa od razu poprawia swój feldmarszałkowski mundur i poprawia ułożenie swojego hełmu.

Cassandra Tisserant – Można na momencik? Krótki wywiad po udanej walce dla wszystkich sympatyków odrodzonej Armii Prus Wschodnich.

SeBa – Nie musi być krótki. Ja we wszystkim, co robię jestem długodystansowcem. Ob, taką rzekę, przepłynąłem, Franza pokonałem, armię odzyskałem...

Cassandra Tisserant – To już twój drugi puchar.

SeBa – To prawda, ma się ten talent. Razem z jakimś innym kolesiem jestem rekordzistą teraz. (Feldmarszałka bierze na nostalgię.) Walczyło się kiedyś i chlało. Człowiek już nie pamięta, co robił w 2009 roku. Człowiek był młody, głupi... Zacząłem chlać... chleje pani?

Cassandra Tisserant – Nie, ja bym tego tak nie nazwała. Czasami wypije się do kolacji.

SeBa – A ja, pani, chleję... Tak... Nie, nie mogę powiedzieć, mam przerwy. Wtedy walczę i wygrywam puchary. Pani... jak ja kocham tę naftę... chleje pani?

Cassandra Tisserant – Nie, w tym sensie to nie.

SeBa – Wie pani, dobrze, że jak ja zacząłem chlać to miałem już jakieś wyniki.

Cassandra Tisserant – Ach tak... No to może ja...

Pojawia się Mati z butelkami piwa. Każda jest już otwarta, więc zaczyna nalewać browaru do wnętrza pucharu.

Mati – Dziś chlejemy Piwo Klasztorne Opata. Jakiś małopolski browar z Tyńca, dostaliśmy od sponsorów.

SeBa – Napije się pani?

Cassandra Tisserant – To ja może już pójdę. Dziękuję.

Haitanka o polskim rodowodzie opuszcza kwaterę główną.

SeBa – Leci na mnie, a ty cymbale w złym momencie przyszedłeś. Gdybyś widział jak ona mi jadła z ręki, mamy wiele wspólnych tematów, tak nam się dobrze nawijało ziomuś. (Wskazuje na puchar.) No dawaj tego browca.

Feldmarszałek chwyta puchar, który zrobił się bardzo ciężki i zaczyna nalewać sobie piwo do ust. Trwa to chwilę... dłuższą...

SeBa (ocierając piankę z ust) – Wojak to to nie jest, ale może być.

(Kończymy naszą wizytę w kwaterze głównej Armii Prus Wschodnich. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – No tak... SeBa...

Tony Hogański – EWF byłoby smutniejsze bez niego.

Jan Kowalski – Bardzo dobrze, że odzyskał swoją armię. Bez Prus to jednak nie jest ten sam SeBa.

Tony Hogański – Oj nie, ale teraz ma też Korwina. To będzie wybuchowa mieszanka.


(Znów jesteśmy na zapleczu, ale często tu dzisiaj trafiamy! To korytarz, który charakteryzuje się wielką dozą podłużności. Jest też na tyle szeroki, że ułatwia maszerowanie zgrupowaniom o charakterze militarnym lub paramilitarnym. Tak właśnie dzieje się i tym razem, gdy Bidam prowadzi za sobą drużynę piętnastu wojaków, zrewoltowanych wrestlerów, którzy mają dość porządków panujących w Extreme Wrestling Federation i domagają się szacunku dla siebie. Panuje u nich radosna, ale braterska atmosfera. Są podekscytowani możliwością zemsty na systemie, który ich zniewalał.)

MaxiMasterMistrz – Ja to chcę się zemścić na tym Backstabberze i Mortalu, za to jak nas dzisiaj potraktowali.

Olbrzymi Latif – W imię Nasa, pomścimy go! Utniemy Franko nos!

Robert Forlani – Będą cierpieć! Za to jak nami pogardzali! Jak nas poniewierali!

Po chwili armia bidamowska trafia do pomieszczenia, gdzie toczą się już walkami z Boko Haram! Murzyni ładują się na razie przez powybijane okna, z których udało im się wyrwać zapory, a także przez dziurę w ścianę, którą najwidoczniej wybili. Broni nikt nie używa, GRU walczy z Boko Haram wręcz. Na razie służby specjalne EWF mają przewagę i radzą sobie dzielnie z obroną. Wszystkim dowodzi Yamato Konoe. Bidam powstrzymuje swoją armię.

Bidam – To tutaj.

MaxiMasterMistrz – Ja biorę na siebie tego żółtka z Japonii. To tam mnie skrzywdzili. Zapłaci za to.

Dopiero teraz GRU zauważa atak dywersyjny na ich tyły. Konoe wydaje rozkaz przegrupowania się, ale Bidam jest szybszy, bo błyskawicznie pojawia się obok szefa GRU.

Bidam – Stop! Stop! Przybyły posiłki.

Yamato Konoe (zdziwiony) – Jakie posiłki?

Bidam – No, normalne. Zebrałem ochotników do walki z najeźdźcą... bo co z nimi robić? Na co nam tacy szmaciarze są w EWF w ogóle potrzebni? (Wskazuje ręką na swoich podopiecznych.) W czym EWF taka banda może być przydatna? Przecież to nie są wrestlerzy z prawdziwego zdarzenia, a niedorobieni nieudacznicy.

Yamato Konoe – Oni nie są odpowiednio wyszkoleni. Nie nadają się do walki z wrogiem.

Bidam – Pierdolicie, yamalicie. No bierz ich, zobacz jak rwą się do bitki. Patrz na tego.

Przyciąga do siebie Forlaniego, chwyta go za żuchwę i pokazuje Konoe jego uzębienie.

Bidam – Zobacz jakie ma zęby. Prawdziwy włoski agresor. (Rozgląda się po pomieszczeniu.) To miejsce obrony jest i tak stracone. Lepiej wycofać się na lepsze pozycje, a ich zostawić tutaj. Niech prowadzą rozpoznanie.

Yamato Konoe – Rozpoznanie?

Bidam – Rozpoznanie bojem. Dobra taktyka. No nic, ja będę leciał, bo mnie walka czeka. Zrobiłem co mogłem by pomóc EWF. Aha, oni są antysystemowi. Myślą, że walczą z EWF, więc powiedz im, że ci murzyni... (Tu Nowosibirski kopie w szczękę jakiegoś bojownika z Boko Haram, który samodzielnie przedarł się przez linię GRU i znalazł się w okolicy.) ... to GRU. Coś wymyślisz. No to cześć, ja spadam. (Zwraca się do swoich podopiecznych.) Na co czekacie? Do walki! Naprzód!

(Zrewoltowani wrestlerzy ruszają do rozpoznania bojem i walki z Boko Haram. EWF FTW Champion truchtem umyka, bo ma ważniejsze rzeczy do roboty niż prowadzenie operacji dywersyjno-strategicznych. My też umykamy by zapoznać się z najnowszymi opiniami naszych komentatorów.)


Jan Kowalski – Jednak Bidam nie zdradził.

Tony Hogański – No jasne! Kto przy zdrowych zmysłach przechodziłby na stronę armii murzyńskiej?

Jan Kowalski – Na stronę Felipe Castro jeśli już, ale to bez znaczenia. Po Bidamie można się wszystkiego spodziewać. Trudno go rozgryźć, on ma nieprzewidywalny sposób myślenia.

Tony Hogański – Widzisz Janku? Wszystko dobrze się skończy. GRU radzi sobie z mrocznymi napastnikami.

Jan Kowalski – Pamiętaj, że to tylko jeden z odcinków frontu. W innych częściach hali prawdopodobnie też trwa atak.

Tony Hogański – Trwa intensywny ostrzał artyleryjski z wyrzutni bananowych.


(Tymczasem trafiamy w miejsce znajdujące się tuż w okolicach FeliXtronu. Znajduje się tu Franko z Helenką. Na ramieniu tego pierwszego błyszczy EWF Evolution title, na ustach tej drugiej błyszczy szminka. Zjawia się senator Szakal, gotowy do walki i boju. Zauważa Rzeźnika.)

Szakal – Ja cię kurwa znam. Ty jesteś kumplem Bidama.

Franko – Tak, to prawda.

Szakal – Jakbym zaraz nie walczył to może i zebrałbym się i ci przypierdolił. Będziesz pomagał koledze?

Franko – Ja też biorę udział w tej walce.

Szakal – Patrz pan kurwa ile niespodzianek.

Dialog ten został przerwany przez pojawienie się Tamary Ostrowskiej.

Tamara Ostrowska – Czy wszyscy się już zebrali?

Szakal – Wszyscy kurwa.

Helenka – Jak to? Przecież nie ma Bidama i Vaclava.

Szakal – Jak powiedziałem wszyscy to kurwa wszyscy. (Senator zwraca się do Antonelli.) Mów szybciej kto z kim walczy i idziemy, bo tu straszny kurwa przeciąg i mi kolana marzną.

Tamara Ostrowska – Komisarz Kraven wybrał następujące składy drużyn: Franko i Vaclav kontra Bidam i Szakal.

Szakal – No i dobra kurwa nasza.

Helenka (do Franko) – Musisz walczyć z Bidamem... niedobrze.

Franko – Takie jest życie...

Tamara Ostrowska – Będzie to 2 out 3 falls match.

Łysy już jednak tego nie usłyszał, bo udał się tam gdzie chciał, a gdzie chciał to nie wiadomo.

Franko – To nie będzie prosta walka...

(Życie bywa nieprzewidywalne, a walki na tak wysokim szczeblu nie bywają proste. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Poznaliśmy wreszcie składy drużyn pretendentów. Vaclav i Franko kontra Szakal i Bidam.

Tony Hogański – Marsz Szakala po EWF World Championship uważam za rozpoczęty.

Jan Kowalski – Będzie to 2 out 3 falls match, niecodzienna rzecz trzeba przyznać.

Tony Hogański – Niecodzienny to jest ryj Bronka Komorowskiego.


(Z serii „Wspomnień czar” czyli przypomnienie wcześniejszych Kwietniowych Anarchii organizowanych przez Extreme Wrestling Federation.)

EWF PPV „Kwietniowa Anarchia II”, 27.04.2003, Wrocław, Polska

01. Hellspawn pokonał Cisco Kida w Dark matchu
02. Mysterio i Scythe wygrali Battle Royal i awansowali do finału turnieju o Evolution title
03. Tony Hogański pokonał Władimira Sharanovitza i odzyskał stanowisko komentatora
04. Mysterio pokonał Scythera i został pierwszym w historii EWF Evolution Champem
05. Mind Mower pokonał Rottweilera
06. SR-Crazy i Dark Avenger pokonali Bubbę i Toola oraz El Satanico i D Exela i obronili EWF Tag Team titles
07. Kraven, Szakal i Mind Mower pokonali Sandmana, Tanatosa oraz Marco

Inne ważne wydarzenia z tego PPV:
 
01. Wyłoniono pierwszego EWF Evolution Champa
02. Do federacji powrócił John Hangman
03. Marco przeszedł na stronę Teamu Sierp & Komercja
04. Esmeralda Martinez utraciła kontrolę nad EWF

(Koniec.)


Jan Kowalski – Pamiętam to jak dzisiaj.

Tony Hogański – A jak jak przez mgłę, bo musiałem walczyć.

Jan Kowalski – Stoczyłeś klasyczny pojedynek z Władimirem Sharanovitzem. Kto dziś o nim pamięta?

Tony Hogański – Na szczęście nikt. To była zakała wśród komentatorów.

Jan Kowalski – Był barwny.

Tony Hogański – Flamingi są barwne, a jakoś nie garną się do komentowania. Wszystko w naturze ma swoje miejsce.

Jan Kowalski – Tym sposobem wreszcie nadszedł ten moment. Kolejna walka! Już niedługo dowiemy się, kto będzie walczył w main-evencie Kwietniowej Anarchii VII. Kto stanie w bój z SR-Crazy'm? Kto zyska szansę zdobycia EWF World Championship?

Tony Hogański – Mistrz Szakal oczywiście.

Czas rozpocząć igrzyska! Pierwszy entrance theme to Basil Poledouris i jego „Anvil Of Crom”. Reakcja publiczności jest monumentalnie i pomnikowo wspaniała. Franko jest witany tak jak Kościuszko przed przysięgą na rynku. Widać, że to prawdziwy człowiek z ludu, który jest ceniony przez wszystkich. Franko spokojnie pojawia się na rampie. Jest skupiony, całkowicie skoncentrowany na walce i gotowy by stawić czoła każdemu, dosłownie każdemu.
Kolejna muzyka to Pantera i „Walk". Tym publiczność zachowuje się zupełnie odmiennie. Najpierw przez arenę przemknął pomruk niezadowolenia, który bardzo szybko przerodził się w wielki, wręcz olbrzymi heel heat. Na arenę wszedł Vaclav, a obecnie żaden zawodnik w polskim wrestlingu nie jest tak znienawidzony jak on. Dopija butelkę Perły i spokojnie dociera na ring. Fani wrzeszczą na niego, a on całkowicie ich ignoruje. Na ringu nawet nie spojrzał na Franko.
Gra „London calling" The Clash. Tym razem jest pozytywnie, nawet bardzo pozytywnie. Sympatyczny Bidam wzbudza ciepłe uczucia u większości fanów. Tak jest i tym razem, gdy obecny EWF FTW Champion wychodzi na arenę. Pozdrawia niektórych kibiców, z jakąś fanką nawet zrobił sobie selfie, ale prędzej czy później dzieje się to, co musiało nastąpić. Bidam trafia na ring.
Sam koniec jest zarezerwowany dla senatora Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej. Jego wyjściu towarzyszy tradycyjna muzyka, mianowicie „Self Esteem” The Offspring. Krakowscy fani wiwatują na cześć legendy EWF i polskiego wrestlingu, a obecnie jednego z najbardziej błyskotliwych polityków w Polsce. Szakal dociera na ring i nawet ani razu nie rzucił żadną „kurwą”.

Jan Kowalski – Walkę czas zacząć! Kogo zobaczymy w main-evencie? Franko i Vaclava czy Bidama i Szakala?

Tony Hogański – Szakala, bohatera polskiej polityki.

Jan Kowalski – Czy to prawda, że Szakal jest jednym z najpracowitszych senatorów?

Tony Hogański – To prawda. Jeśli tylko EWF mu w tym nie przeszkadza to jest na każdym posiedzeniu plenarnym, na każdym posiedzeniu swoich komisji, a także często i gęsto przemawia.

Jan Kowalski – Czy używa parlamentarnego języka?

Tony Hogański – Swojego Janku, swojego.

Kwartet egzotyczny znalazł już swoje dojście do ringu, jeszcze chwila i zacznie się druga, epicka walka tego wieczoru. Dwie drużyny i czterech wrestlerów stoczy walkę o szansę na EWF World title. Los chciał, żeby Vaclav i Franko walczyli razem przeciwko Szakalowi oraz Bidamowi. Cóż jest to pewne zaskoczenie, ale czego nie robi się dla podniesienia oglądalności. Gdyby był to main-event, to można by powiedzieć, że będziemy świadkami wojny, która zakończy wszystkie wojny. W tym przypadku mamy do czynienia z wojną, która prowadzić będzie do kolejnych wojen. Na początku na ringu zameldowali się były EWF World Champion i obecny pretendent, Pan Mecenas Ekstremy, który jednocześnie jest prezesem Związku Wrestlerów Polskich. Znawca hardcore’u ruszył z wściekłością na przeciwnika, zadając mu punch za punchem. Szakal chyba jeszcze był myślami przy swojej ukochanej paprotce, bo nawet nie bronił się przed kolejnymi uderzeniami. Wydawało się, że zaraz padnie pod ciosami wielbiciela Perły, lecz wtedy Łysy ruszył głową. Dosłownie uderzył łysą czaszką przeciwnika w nos. Mecenas Ekstremy zachwiał się na nogach, a Szakal szybko poprawił swoje poprzednie uderzenie Clotheslinem!

Tony Hogański – Brawo mistrzu! Piękne wyjście! Rach-ciach-ciach!

Jan Kowalski – No tak, ale to dopiero początek.

Tony Hogański – Dziś będziemy świętować, bo przyszłość EWF ma na imię Szakal.

Jan Kowalski – Dobrze, że nie Felipe.

Tony Hogański – Nie i nigdy nie będzie miała tak na imię.

Vaclav szybko wstaje, lecz Mistrz Szakal częstuje dwoma punchami swojego rywala. Pięknie go poczęstował, jak kucharka w zakładowej stołówce. Dobrze, że nie poszedł Vaclav do szatni po swój płaszcz, bo jego płaszcza już tam nie ma i co on mi zrobi? Łysy nie próżnuje, bo po skutecznych punchach kopie zjadacza miniaturowych świń w brzuch i próbuje wykonać jakąś akcję, jednak wszystko dzieje się przy narożniku Franko, który postanowił zainterweniować, uderzając Szakala w łysy czerp! Szakal bardziej zszokowany, niż zraniony rusza w stronę Franko, który udaje, że nic nie zrobił. Sędzia natomiast również pokazuje, że nie widział dobrze akcji. Szakal wdaje się w pyskówkę, nie wiadomo do końca, czy z sędzią, czy z Franko, czy z samym sobą. Sytuacje wykorzystuje Mecenas Ekstremy który ładuje Szakalowi serie punchy po czym mocny whipin na liny, a następnie wykańcza akcje starym dobrym Clotheslinem. Szakal szybko się podnosi, ale Vavlav jednak odpowiednio się ustawia i atakuje go German Suplex! Senator rozbija się na macie rozcierając łysinę, a Vaclav postanowił podejść do Bidama, który stał przy linach, jednak Bidamczyk nie był zainteresowany „rozmową”, pewnie rozmyślał o kurczakach. Vaclav wobec tego ruszył i zaatakował Senator z Running Bulldog! Szakal chwilę dochodzi do siebie, Mecenas Ekstremy dobija go jednak German Suplexem! Szkoda, że państwo tego nie widzą! A może widzą? Przecież to walka, nie ma co się wdawać w dyskusję, bo właśnie następuje bardzo szybki, energiczny i pełen nadziei w końcowy sukces pin...1....2....oczywiście Senator wybił.

Tony Hogański – Oczywiście, że tak!

Jan Kowalski – Cieszysz się?

Tony Hogański – Każdy drobny sukces mistrza Szakala mnie cieszy. Ma dobrego partnera dzisiaj, będzie dobrze.

Jan Kowalski – Przeciwnicy też nie byle jacy. Franko i Vaclav.

Tony Hogański – Tego drugiego imienia nawet nie wymawiaj w mojej obecności.

Vaclav nie byłby sobą, gdyby nie zaczął narzekać na sędziego, pokrzykiwał również przy okazji coś do Franko i do Bidama. Arogancko kłóci się z człowiekiem, który dopiero niedawno otrzymał nazwisko. Nawet nie rozumie jak ciężko jest żyć człowiekowi bez nazwiska. Powinni mu zabrać jego, wtedy każdy owoc jego gwałtu miałby ojca nieznanego. Bo jakże znać ojca, który nie ma nazwiska? Z drugiej jednak strony, niektóre dynastie europejskie też nie mają nazwisk, a żyją, mnożą się i mają się nieźle. Wróćmy jednak do Vaclava, który właśnie nie zauważył, że Senator i jego Duma podniosły się i szybko zaatakowały go z low blowa. To musiało boleć! To nie miało prawa nie boleć! Vaclav padł na matę, Szakal w sumie też. Jednak ten drugi szybko się pozbierał i dopadł do swojego partnera by dać mu szansę. Bidam dość leniwie wszedł na ring, jednak, gdy zauważył, że Vaclav próbuje się podnieść rzucił się na niego ze wściekłością lisa. Kolejne kopniaki spadały na twarz Vavlava, a ten mógł tylko nieporadnie się bronić. W końcu Bidam postanawia podnieść swojego przeciwnika i powala go Lariatem! Następnie tauntuje po swojemu, bo tak w wrestlingu wypada, biegnie w stronę lin i uderza Big Leg Drop! Dlaczego akurat ten nazywa się Big? Trzeba spytać gości, którzy wymyślają te wszystkie niedorzeczne nazwy. Wracajmy do akcji, która dzieje się na ringu. Bidam pinuje...1.....2... kick out.

Tony Hogański – Szkoda. Prawie byłoby zwycięstwo.

Jan Kowalski – Nie zwycięstwo, a jeden punkt.

Tony Hogański – No tak. Zapomniałem o tej niedorzecznej stypulacji.

Bidam robi lekko zdziwioną minę, jednak raczej nie spodziewał się sukcesu w swojej akcji. Franko obserwuje całą sytuację zniecierpliwiony. Bidam widząc, że Vaclav postanawia wstać uznał, że trochę jeszcze się nad nim poznęca i uderza go kolejnymi kopniakami. Następnie pomaga rywalowi wstać, whipuje go na liny i powala rywala Shoulder Blockiem. Ta akcja zawsze zapewnia maksymalną skuteczność i ochronę niczym podpaski Always ze skrzydełkami. Mecenas znowu pada oszołomiony, jednak chce wstać i walczyć dalej. Tytułu hardcore’a roku, a tak konkretniej to najbardziej hardcorowego zawodnika roku, nie dostaje się za darmo. Bidamczyk spokojnie czeka na rywala i uderza z Belly to Back Suplex! Dobrze uderzył i dobrze wymierzył. Bidam chyba jest znudzony już walką, gdyż postanawia założyć swojemu rywalowi The Sands of Karakorum [Indian Deathlock]! Vaclav wyraźnie cierpi, Bidam więc nie zwalnia uścisku, miejsce w main-evencie nie chodzi piechotą. Cierpienie Vaclava się wydłuża, jednak w tej chwili na pomoc przychodzi Franko, który odpycha Bidamczyka! Franko szybko pokazuje, że to nic osobistego, Bidam spogląda jednak na niego spod łebka. Sędzia natomiast wygania Franko do swojego narożnika. Bidam podąża za nimi, natomiast rozjemca próbuje choć na chwile pogodzić zwaśnione strony. Bidamczyk po chwili uspokaja się i próbuje skończyć interes z Vaclavem, jednak Mecenas Ekstremy wycofuje się na z góry upatrzone pozycje, to znaczy wyturlał się z ringu!

Tony Hogański – Widzisz? Jaki to tchórz! Spierdala, po prostu spierdala!

Jan Kowalski – Nie tak wulgarnie Tony, proszę cię.

Tony Hogański (zdziwiony) – No to jak? Wypierdala?

Bidam patrzy na swojego przeciwnika zaszokowany, jednak postanawia podjąć wyzwanie i powoli opuszcza ring udając się w stronę Vaclava. Mecenas jednak nie jest głupi i w momencie, gdy Bidam zeskakuje na drugą stronę ringu, ten na niego wraca i szybko leci zmienić się z partnerem. Na ring wkarcza niezmęczony Franko i postanawia się dziś trochę zabawić. Widać takie gry nie interesują Mongoła, bo ten wracając na ring, robi zmianę. Szakal niechętnie rusza w bój z Clotheslinem na ustach, jednak Franko odsuwa się i Szakal uderza w narożnik. Franko szybko kontruje z German Suplexem i oszołomiony Szakal pada na matę. Jak można mniemać poczciwy Franek chce szybko zakończyć walkę i wskakuje na narożnik i skacze na Szakala z Frog Splash! Rywal trafiony, Franko lekko ucierpiał przy tym, ale jego nienaruszona kondycja pozwala mu szybko wstać i pin....1....2... kick out! Franko generalnie zgadza się z werdyktem sędziego i przyjmuje go po prostu do wiadomości. Senator nadal leży jak nieżywy, więc Franko postanowił nas zaskoczyć i jeszcze raz wskoczyć na narożnik! Rzeźnik miał już skoczyć, jednak w ostatniej chwili jego trajektorię lotu zmienił Bidam, który chwycił go za nogę! Franko trafia w Szakala, jednak robi to bardzo nieczysto i przez to krzywdzi też sam siebie. Bidamczyk głupio się uśmiecha, a Vaclav wygląda już na całkiem zdrowego i chętnego do bójki. Fani ogólnie zareagowali nijako na tę poprzednią akcje. Wrestlerzy natomiast wykorzystują swój czas na odpoczynek.

Tony Hogański – Ciekawe czy po tej walce przyjaźń Bidama i Franko skończy się.

Jan Kowalski – Myślę, że nie. Już nieraz udowodnili, że potrafią współpracować w zgodzie.

Tony Hogański – Och, ich miłość zwycięży wszystko.

Szakal tymczasem budzi się i doprowadza do zmiany z Bidamem. Koreańczyk z mongolskim paszportem nie będzie się już dłużej głupio uśmiechał. Franko the Butcher w międzyczasie przebudził się... i panowie stanęli ze sobą twarzą w twarz. Jeden jest EWF Evolution Champem, a drugi EWF FTW Champem. Razem są EWF Tag Team Champami, ale w tej walce muszą stanąć do bratobójczego pojedynku i stoczyć pojedynek sami ze sobą. Mogliby spróbować dokonać zmiany, ale to nie leży w ich charakteru, to nie jest ich styl. Nie uciekną przed tą konfrontacją, nie wycofają się, bo są odważni i po męsku stawiają czoła wszystkim przeciwnościom losu. W końcu dochodzi między nimi do zwarcia. Trwa szamotanina, bo to się zawsze dzieje w takich sytuacjach. Przewagę uzyskuje potężniejszy Franko. Wymierza Bidamowi kilka potężnych uderzeń pięścią, zasypuje nimi wręcz całe ciało EWF FTW Champion. Kolejna akcja tej operacji to kopnięcia. Franko serwuje Bidamowi kilka kopnięć, podnosi go i próbuje German Suplexa... prawie mu się udało, lecz Bidam ląduje na nogach, wciska głowę przeciwnika pod pachę uderza dawno niewidziane na ringach EWF, Twist of Fate. W sumie to nie wiadomo, czy widziane albo niewidziane, ale w tej walce na pewno nie. Jeśli ktoś jest w stanie sprawdzić, kiedy ostatnio na gali EWF użyto tej akcji, to prosimy o kontakt ze sztabem wyborczym Unii Polityki Realnej, ale nie wiadomo, której odmiany. Bidam podnosi Franko, rzuca go o liny... a ten wpada na sędziego Antoniego Bryndzę! Tak go szturchnął, że poczciwy Bryndzol aż się przewrócił. Widząc to Szakal wychodzi poza ring i krzyczy coś w stronę publiczności. To chyba w stylu jego dawnego kolegi Wolfa, bo ktoś rzuca mu krzesło.

Tony Hogański – Mistrz i krzesło to kombinacja, która na pewno zostałaby zaakceptowana przez Trybunał Konstytucyjny.

Jan Kowalski – Pamiętasz Wolfa?

Tony Hogański – No jasne. To był zawodnik, zawsze prosił fanów o krzesła...

Jan Kowalski – Tak, rzucali mu je z ochotą.

Tony Hogański – Najczęściej dostawał z nich w głowę. (Wzrusza ramionami) EWF było kiedyś komiczne.

Dwukrotny EWF World Champion nie podzielił losu swojego dawnego kolegi z tag-teamu, bo z krzesła w głowę nie oberwał, lecz z gracją chwycił je w swoje łyse i pełne majestatu dłonie. Widać wyraźnie, że jest w gazie, bo działa doprawdy błyskawicznie. Na ringu nawet nie zauważono jego nadzwyczajnej aktywności, a to błąd, to wielki błąd. Nigdy nie lekceważcie człowieka, który obalił komunizm w EWF. Nigdy! Szakal wpada na ring z krzesłem. Vaclav niewiele się namyślając wpada na ring z pusta butelką piwa. Chciał chyba osiągnąć podobny efekt. Który z zawodników miał lepsze wejście? Wysyłajcie smsy na numer podany na ekranie, a dwóch losowo wybranych fanów, którzy takowe smsy wysłali, otrzymają uścisk dłoni Szakala, a ich siostry zostaną zgwałcone przez Wroga Ludu. No chyba, że nie będą się opierały, wtedy gwałtem tego nazwać nie będzie można. Vaclav rzuca butelką w Szakala... ten odskakuje na bok... i butelka trafia Bidama w głowę i powala na ziemię. Szakal w międzyczasie jest w takim gazie, ma włączoną opcję wielozadaniowości, to prawdziwy multi-Szakal, bo potężnym chair-shotem uderza Franko, który próbował odskoczyć, ale nie zdążył - opisy bywają przydługie, ale akcje na ringu są dynamiczne - a następnie niewiernego Vaclava, który też nie zdążył zareagować! Cóż za sukces senatora Najjaśniejszej Rzeczypospolitej! Szakal od razu chwyta Bidama i umieszcza go na zwłokach Franko. Kilkoma kopniakami wykopuje Vaclava poza ring, a następnie dobudza Antoniego Bryndzę. No tak, standardowa sytuacja. Bryndzol od razu zauważa, co się dzieje. Rzuca się w wir swoich obowiązków! Pin......1........2......3! (1-0 dla Szakala i Bidama! Bidam zostaje nowym EWF Evolution Champem!)

Tony Hogański – Świetnie to mistrz pomyślał! Cóż on ma za zmysł! Popatrz na te jego łyse żyłki na czole. Ile tam musi być genialnych idei!

Jan Kowalski – Z pewnością. Czy on gra na skłócenie Franko i Bidama?

Tony Hogański – Mistrz gra we wszystko.

Jan Kowalski – Tak....

Bidam leży, Franko też leży, a Vaclav poza ringiem dochodzi do siebie. Szakal wchodzi na ring i zaczyna kopać raz to Franko, a czasem też Bidama, bądź co bądź swojego tag partnera, by przyśpieszyć ich przebudzenie. Antoni Bryndza pokazuje mu, że to nielegalne i wyprasza poza liny. Franko i Bidam po krótkiej chwili powstają. Nie wiedzą chyba, co zaszło, ale ten stan nie trwa długo. Szakal z triumfem oznajmia im, że Bidam jest nowym EWF Evolution Champem, co potwierdza Antoni Bryndza. Franko w żaden sposób nie zareagował, zachował pełny spokój, a Bidam tylko wzruszył ramionami. Nowosibirski podchodzi do Szakala i dokonuje z nim zmiany. Łysy nie ma nic przeciwko temu i od razu rusza na Franko z Clotheslinem. Ten teraz, w przeciwieństwie do zamachu krzesłowego, był dużo lepiej przygotowany. Uniknął ciosu Szakala, sam odbił się o liny i po chwili to on niszczy rywala Clotheslinem! Szakal pada na ziemię, a Franko pada za nim, choć przy pomocy Elbow Dropa. To ważne, bo przy gabarytach jakie tu wchodzą w grę, takie ciosy bywają potężnie bolesne. Przekonał się o tym Szakal, który w przeciągu minuty oberwał już trzy takie Elbow Dropy. Z Franko nie warto zadzierać, to twardy zawodnik, który potrafi zlikwidować każdego i o każdej porze dnia i nocy. Dajcie mu się rozkręcić, to potrafi tak zdominować rywala jak banda arabów dominuje nad stadem kóz. Butcher podnosi Szakala, po czym rzuca go do narożnika, a gdy senator tam ląduje, Franko bierze szybki, ale dość, krótki rozbieg i spada na rywala ze Splashem. Skutecznym Splashem co trzeba podkreślić!

Jan Kowalski – Czyżby dobra passa twojego mistrza się skończyła?

Tony Hogański – To nieprawda! Mistrz po prostu śpi.

Jan Kowalski – Śpi? Przecież się rusza.

Tony Hogański – On jest trochę jak lunatyk. Potrafi regenerować siły ruszając się.

Teoria Tostera jest bardzo interesująca, ale nie jesteśmy pewni czy prawdziwa. Franko wyrzuca Szakala na środek ringu, po czym wchodzi na narożnik, obok którego stoi przebudzony Vaclav... i Mecenas Ekstremy, wbrew woli swojego partnera, klepie go doprowadzając tym samym do zmiany. Franko jednak ignoruje to, bo skoro jest już na narożniku, to głupio z niego tak po prostu złazić. Decyduje się więc na skok i to jakże skuteczny. Tradycyjne Elbow Dropy zadziałały wcześniej, a tym razem Rzeźnik postawił na Flying Elbow! Trafił! Franko Girls aż zapiszczały na trybunach, podniecane udaną akcją ich idola. Rzeźnik chce pinować... no ale racja.. Vaclav podstępnie dokonał zmiany i Antoni Bryndza pokazuje mu, że to nie będzie możliwe. EWF Tag Team Champion usuwa się więc poza obręb lin. Vaclav wkracza do akcji! Od razu doskakuje do Szakala i zaczyna wściekle go okopywać. Podnosi go i wykonuje mu ładnego Suplexa. Następnie podnosi senatora, kopie go w brzuch i wynosi w górę do Vertical Suplexa! Szakal jednak w ostatniej chwili wyrywa się lądując przed przeciwnikiem i uderza z niespodziewanym DDT! Jak widać senator potrafi bardzo wiele! Za wcześnie go skreślać, bo mimo tylu lat na ringu, wciąż potrafi zaskoczyć fanów wrestlingu. Obaj panowie chwilę leżą. Pierwszy podnosi się Szakal, po czym pomaga rywalowi wstać i rzuca go na liny... ten nie odbija się od nich, nie zawisa na nich, tylko po prostu przelatuje ponad linami! Szakal wychodzi do niego... i dostaje od razu Low Blowa! Nieczyste zagranie ze strony Vaclava, który zdolny jest do każdej niegodziwości. Tak jak Szakal prosił o krzesło, tak teraz Vaclav prosi o piwo.

Tony Hogański – Tak, na pewno coś dostanie. Przecież on jest powszechnie znienawidzony.

Jan Kowalski – Tu akurat masz rację.

O dziwo jednak zdarzył się cud! Ktoś rzuca Vaclavowi puszkę piwa! Nie jest to wprawdzie Perła, tylko VIP z Biedronki, ale ideowy przeciwnik Patriarchatu Moskiewskiego nie pogardzi żadnym napojem chmielowym. Vaclav otwiera puszkę i popija piwo. Trudno wyrokować czy mu smakuje czy też nie. Podchodzi do leżącego Szakala i zaczyna go okopywać. Następnie pomaga mu wstać i nadal pijąc piwo, zmierza w stronę stanowiska komentatorskiego. Tam spogląda wyzywająco na Hogańskiego i zaczyna trzaskać twarzą Szakala o blat stolika komentatorskiego. Wymierza mu w ten sposób jeden cios, drugi, trzeci, czwarty, piąty... Toster jest wyraźnie wściekły. Nie podoba mu się to, co ten wielbiciel Pussy Riot wyprawia z jego mistrzem. Oblężenie twarzy Szakala trwa, bo w jej istnieniu zaczynają występować kolejne bliskie spotkania ze stołem komentatorskim. Znów jeden cios, drugi, trzeci, czwarty, piąty... w sumie było więc już ich dziesięć. Vaclav jest wyraźnie zadowolony z siebie i uśmiecha się paskudnie, co tylko generuje wyraźną wściekłość Tostera i heel heat publiczności. W ręku nadal trzyma puszkę piwa, bierze łyk... i opluwa Tony'ego Hogańskiego!

Tony Hogański – Oż ta kurwa!

Toster jest wyraźnie wzbudzony, ale nic nie może zrobić. Vaclav śmieje mu się w twarz, po czym chwyta Szakala i wrzuca go na ring. Dopija piwo, choć nie wiadomo czy przez ten czas opróżnił całą puszkę i wraca na ring. Bidam i Franko byli już tym wszystkim znudzeni. Wróg Ludu podnosi Szakala i od razu wykonuje mu Sidewalk Slama. Momentalnie, bo po co tracić czas, schodzi do pinu... 1.... 2.... na nieszczęście dla wielbiciela płodów i kobiecych układów rozrodczych, senator Najjaśniejszej Rzeczypostpolitej kładzie nogę na linę, więc sędzia Antoni Bryndza nie ma innego wyjścia i przerywa liczenie! Vaclav jest zdecydowanie niezadowolony z tego, że sędzia nie doliczył do trzech. Ten moment wykorzystuje Szakal, który znów odpalił opcję wielozadaniowości albo przynajmniej przebudził się, bo wprawiając w ruch swoje łyse kolana wstaje i gdy Mecenas Ekstremy się obraca, rusza z potężnym Clotheslinem.... który nie trafia! Vaclav z gracją typowego piwosza, tzn. bujając się niestabilnie na lewo i prawo, uniknął tego ataku! Szakal jest zaskoczony obrotem spraw... i przyjmuje Speara! Takie akcje działy się na piwnych dożynkach na Kresach Wschodnich! Pińsk z tego słynął! Vaclav odbija się o liny i chce spaść na niego jeszcze z Elbow Dropem... ale nie! On to tylko zamarkował, bo tak naprawdę poleciał dalej i wbił się teraz Spearem w stojącego za linami Bidama!! Aktualny EWF FTW Champion pod wpływem tego ciosu wylatuje z ringu! Vaclav szybko wraca do Szakala i tym razem jest... ale nie Elbow Drop, tylko Knee Drop! Od razu po nim pin....1.......2......3! (1-1! Czas na finałowe starcie!)

Tony Hogański (wściekły) – No kurwa mać!

Jan Kowalski – Tony, panuj nad sobą.

Tony Hogański (wskazuje na ring) – Jak mogę jak tam takie niegodziwości się dzieją? Świniojeb czyni najgorsze kurestwa!

Vaclav triumfuje, widać to w jego pełnych chmielu oczach. On ma czas, więc czeka spokojnie aż senator się podniesie. To jednak może trochę potrwać. Leżenie na ringu to podstawa regeneracji sił. Po kilku chwilach Szakal zaczyna wreszcie wstawać... i dopada do do Vaclava! Skąd on ma na to siłę? Mecenas Ekstremy jest zaskoczony tym wszystkim. Zawodnicy przeszli do zwarcia, a już po chwili zaczynają wymieniać punche! Ostra wymiana, cios za cios, w końcu przewagę zdobywa Vaclav, blokując kilka ciosów rywala, zaś sam swoimi ciosami spychając Szakala pod liny! Senator opiera się o liny, a w tym czasie Rozpędza rozpędza się próbując ataku... pechowo dla niego Szakal robi przypadkowy unik przy okazji obniżając górną linę w taki sposób iż płodojad wypada z ringu! Trudno nie uznać, że Szakal raczej padł ze zmęczenia, niż zrobił unik. Liczy się jednak efekt, a był on taki, że Vaclav leżał nieżywy poza ringiem, a Szakal oparł się jednym kolanem o matę. Senator w końcu zebrał siły, by po chwili zejść na dół do swojego przeciwnika. Dwukrotny EWF World Champion próbuje podnieść swojego rywala, który jednak nie pozwala na to, uderzając go mocno w brzuch! Senator puszcza chwyt, lecz udaje mu się jeszcze wrzucić wstającego rywala w stalowe schodki! Szakal łapie kolejne kilka oddechów, by podejść do rywala, podnieść go i wrzucić go tym razem w słupek narożnika! Vaclav pada na ziemię, a zbliżenie kamery ukazuje rozbite czoło Wroga Ludu, z którego płynie krew! Szakal stara się podnieść swojego przeciwnika i wrzucić go na stół komentatorski. Z trudem ale w końcu udaje się! Szakal zastanawiał się co zrobić, jednak wtedy zaatakował go Franko uderzając Spearem! Popularna akcja dzisiaj! Szakal pada koło stolika komentatorskiego! Skąd ten Rzeźnik się tu pojawił? Dlaczego?

Tony Hogański – No nie! Szło tak dobrze, a ten musiał wszystko zepsuć.

Poza ringiem pojawia się też Bidam, który chyba uznał, że stawka tej walki jest tak wysoka, że warto by sprawdzić swoje umiejętności w starciu z Franko. Rozpoczyna się brawl między dwoma zawodnikami z tag teamu. Tymczasem Szakal wstaje, chwyta Vaclava i wrzuca go na ring. Pin.....1.....2.....kick out! Senator nie jest zadowolony. Poza ringiem skończyła się zabawa Franko i Bidama i wrócili oni już na swoje miejsca. Szakal zmienia się więc z Nowosibirskim. Ten od razu wkracza do akcji. Mimo, że Vavlav szybko wstaje, jednak już widzi czającego się przy nimi Bidama. Temu nie spodobało się chyba to przebudzenie rywala, uznał więc, że uciszy Mecenasa. Bidam zasypuje rywala gradem punchów! Vaclav się wyraźnie chwieje, widać, że wydarzenia z ostatnich minut wywarły na niego wpływ. Kolejne ciosy spadają na Vaclava, aż w końcu postanawia go uciszyć Seonggol [Hangman's Facebuster]! Pin.....1.......2......przerywa Franko! Bidam nie jest zadowolony, ale nie odzywa się ani słowem do swojego kolegi. Chwyta Vaclava za szmaty i rzuca go pod nogi Franko. Ten zmienia się z nim. Panowie mierzą się wzrokiem... i dochodzi między nimi do ostrego brawlu! Tarmoszą się po całym ringu! Rzucają się sobą na lewo i prawo! Franko rzuca Bidama na liny... a ten zostaje klepnięty przez stojącego obok Szakala. Senator chce wrócić do gry! Tymczasem przebudził się Vaclav. Wpadł na ring, wziął niesamowity rozbieg i jak nie wypierdolił w powietrze z niesamowitym Dropkickiem! Przeleciał obok Szakala i Franko, a jak by to było zwolnione tempo to by im jeszcze pomachał! Przeleciał i trafił prosto w stojącego za linami Bidama, który dopiero co się tam znalazł!!! Zarówno jeden jak i drugi wylecieli poza ring!! (EWF! EWF! EWF! EWF!)

Jan Kowalski – Co za akcja!

Tony Hogański – Głupi człowiek, głupia akcja. Tyle mam do powiedzenia.

Bidam leży roztrzaskany poza ringiem. Nie wygląda na to by miał się pozbierać. Uderzenie jakie otrzymał od Vaclava było mocne, ostre i potężne. Po takich akcjach nie wstaje się ot tak sobie, to musi trwać. Vaclav leży obok niego i też zbiera siły. W ten sposób dzielą braterstwo przelanej krwi, napastnik i ofiara, nie trzeba dodawać, że przelewają swoją krew nawzajem, więc jest to bardzo specyficzne braterstwo. Mecenas Ekstremy ciężko oddycha, trudno stwierdzić natomiast czy Bidam w ogóle oddycha. Niektórzy fani twierdzą, że widzą ruchy jego prawej dłoni, więc chyba mongolska biedaczyna żyje. Na ringu trwa natomiast zażarty bój Szakala i Franko. To niesamowicie stiffowy brawl między dwoma potężnymi rywalami. Okładają się na wszystkie możliwe sposoby. W ruch idą kopniaki, chopsy, uderzenia pięścią... cały możliwy arsenał środków do wykorzystania. Szakal uzyskuje przewagę. Chwyta Rzeźnika za dłoń i z rozmachem godnym senatora rzuca go w stronę narożnika. Od razu rozpędza się i rzuca się w pogoń za nim. Franko decyduje się na interesujące rozwiązanie, szuka bowiem wyjścia z niekorzystnej sytuacji, będąc przy narożniku chwyta się rękoma za górne liny i wskakuje na narożnik. Nie była to może akcja szybka, zważywszy na gabaryty jeszcze niedawnego EWF Evolution Champa, ale skuteczna, bo Szakal z ogromnym impetem wpada prosto w narożnik! Franko momentalnie korzysta ze świetnej okazji, chwyta głowę swego rywala od tyłu i wykonuje mu Inverted DDT! Zadziałało, bo Szakal jest zupełnie oszołomiony. Franko podnosi go, rzuca o liny, Szakal wraca do niego i ostatkiem sił próbuje Clothesline'a! Franko unika ciosu! Zamiast oberwać Clothesline'a to on znów zyskuje inicjatywę, dopada do rywala i od razu wykonuje mu swój kończący Death Valley Driver!! Pin....1.........2........3!!! (2-1! Zwycięzcami są Franko & Vaclav!)

Tony Hogański – ......

Jan Kowalski – Tony?

Tony Hogański – .....

Jan Kowalski – Jesteś w szoku?

Tony Hogański – Tak.

Franko pada na kolana i zaciskając dłonie świętuje swe zwycięstwo. Uczynił pierwszy krok na drodze po EWF World Championship, a przy okazji zabrał pasażera na gapę, mianowicie Vaclava. Ten poza ringiem doszedł do siebie i dotarło do niego, że walka skończona. Mecenas Ekstremy uśmiecha się pod nosem i rusza w stronę FeliXtronu. Rzeźnik natomiast wychodzi poza ring i sprawdza stan życia Bidama. Ten też czuje się już lepiej i zrozumiał, że przegrał. Nie przejął się tym za bardzo, a przynajmniej nie dał po sobie tego poznać. Franko pomaga mu wstać i panowie ruszają w drogę za kulisy. Na ringu został tylko Szakal, który powoli zaczyna odzyskiwać świadomość.

Jan Kowalski – Znamy więc dzisiejszy main-event. SR-Crazy vs Vaclav vs Franko. W walce pocieszenia, Barbakan matchu, udział wezmą Szakal i Bidam.

Tony Hogański – To nie tak miało wyglądać.

Jan Kowalski – Przykro mi Tony. Taki jest wrestling, takie jest EWF.

Tony Hogański – Idę zmienić marynarkę i koszulę. Widziałeś, co ta świnia mi zrobiła? Jak mnie potraktowała?


(Czas na raport z placu boju. Znajdujemy się w pomieszczeniu, w którym Yamato Konoe koordynował pierwszą linię obrony. Jak widać starania GRU zawiodły. Wszystkie okna zostały wybite, także deski, którymi je zabito zostały wyrwane. W niektórych miejscach walają się nieprzytomni funkcjonariusze GRU, a także jednostki obwodowe, które przyprowadził Bidam. Miejsce to jest całkowicie opanowane przez bojowników Boko Haram. Główne wejście, a więc ciężkie, potężne, metalowe drzwi zostały wyrwane. Widzimy tu szejka Jasina, głównodowodzącego Boko Haram. W ręku trzyma on telefon komórkowy.)

Szejk Jasin – Panie Castro, zdobyłem przyczółek, skąd rozpoczniemy dalszą operację. Wszystko jest w jak najlepszym porządku. Wieczorem rzucę martwe ciała do twych stóp. Bez odbioru.

(Koniec materiału filmowego.)


Jan Kowalski – Tony! Mówiłem! Mówiłem! Oni są już wewnątrz hali!

Tony Hogański – Nie słyszałeś Bidama? Przecież on mówił, że to miejsce trzeba porzucić, bo się słabo nadaje do obrony. GRU się wycofało i murzyński atak nie przejdzie. ¡No pasarán!

Jan Kowalski – Myślę, że nie wolno dłużej lekceważyć całej tej sytuacji. Kraven musi wydać oświadczenie, przerwać Kwietniową Anarchię i zapewnić nam wszystkim bezpieczeństwo.

Tony Hogański – Przerwać Kwietniową Anarchię? Czyś ty oszalał?

Jan Kowalski – To tylko gala, będą kolejne...

Tony Hogański – To Kwietniowa Anarchia!


(Z serii „Wspomnień czar” czyli przypomnienie wcześniejszych Kwietniowych Anarchii organizowanych przez Extreme Wrestling Federation.)

EWF PPV „Kwietniowa Anarchia III”, 17.04.2005, Thimphu, Bhutan

01. Grim Reaper pokonał Shamana, Buddę, Butchera i Itchytude’a i zdobył Evolution title shot
02. Vaclav pokonał The Luke’a i Abrahama Reavena i zdobył EWF Evolution title
03. Mind Mower & Jupiter pokonali Psycho & Johna Hangmana
04. Psycho pokonał Mowera i Jupitera i zdobył EWF FTW title
05. Jupiter pokonał Mowera i zdobył EWF FTW title
06. Tool pokonał Bubbę oraz Sandmana i został nowym EWF World Champem
07. Sandman, Kraven i Game pokonali Toola i zostali zbiorowym EWF World Champem

Inne ważne wydarzenia z tego PPV:
 
01. Tony Hogański pełnił funkcję ekstraordynaryjnego komisarza
02. Nie wyłoniono zwycięzcy drugiej edycji Pucharu Szczęściarza
03. Esmeralda Martinez została uprowadzona w niejasnych do dziś okolicznościach
04. EWF przeszło w stan nieaktywności po zakończeniu tej gali

(Koniec.)


Tony Hogański – Pierwsza gala w Bhutanie. Cóż to były za czasy!

Jan Kowalski – To była twoja sprawka.

Tony Hogański – Chciałem uratować EWF.

Jan Kowalski – W sumie to udało ci się.

Tony Hogański – Dziękuję. Moje zasługi dla polskiego wrestlingu są po prostu niesamowite.


(Czas na wycieczkę na zaplecze. Robimy to i będziemy nadal robić to bardzo często dzisiaj. Na zapleczu zastajemy Żubra w towarzystwie swoich wiernych druhów Michała i Andrzeja. Obok nich stoi Vesna Obrenowić, reporterka EWF. Uwagę zwrócić należy na połyskujący EWF Daemusin title.)

Vesna Obrenowić – Jest tu ze mną Żubr, EWF Daemusin Champion...

Michał & Andrzej – ... i my! My też tu jesteśmy!

Vesna Obrenowić – No tak, panowie Michał i Andrzej także tu są. Dobry wieczór, jak nastroje przed walką?

Żubr – Wyśmienite, dziękuję. Każda obrona EWF Daemusin title jest dla mnie bardzo ważna. Wszystko, co robię, robię dla EWF i dla Polski. Czas budować narodowy wrestling, a jego budowniczym będę ja. Ojczyzna nasza nigdy nie miała silnej reprezentacji w EWF. Jasne, walczyli i walczą tu Polacy, ale czy oni tak naprawdę kochają Polskę? Czy oni walczą dla Polski? Co oni robią by rozwijać polski wrestling? Twierdzę, że niewiele. Interesują ich tylko pieniądze i to wszystko. Mój program jest natomiast szeroki. Ja inwestuję swoje zarobki w budowę szkółek narodowego wrestlingu. Pierwsza zostanie uruchomiona już niedługo. To taki skromny projekt, taki wrestlingowy orlik.

Andrzej – Nasze orliki nazywamy żubrzykami.

Vesna Obrenowić – Zawsze mnie to ciekawiło. Czy lubisz żubrówkę?

Żubr – Wspieram każde narodowe trunki.

Vesna Obrenowić – Twoimi rywalami będą Artur Grot i The Chickasaw. Pierwszy dopiero rozpoczyna swoją karierę, a drugiego znasz już całkiem nieźle.

Żubr – Rywale są znani i godni. Nie mam im nic do zarzucenia. Mam jednak coś, co sprawia, że moje szanse na zwycięstwo są większe.

Vesna Obrenowić – Co takiego?

Żubr – Ideę. Artur Grot walczy dla siebie, no i może dla jakiejś obłąkańczej wizji czystego wrestlingu. Chickasaw ma problemy z własną indiańskością, walczy by być akceptowanym. Ja natomiast świetnie czuję się w swoim żubrzym futrze. Nie mam problemów emocjonalnych, a walczę dla Polski. Dziękuję bardzo.

(Wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – Ta walka czeka nas już niedługo. Artur Grot, The Chickasaw i Żubr, a jej stawką będzie EWF Daemusin title.

Tony Hogański – Uwielbiam walki o pas króla Daemusina.

Jan Kowalski – Wiemy to.


(Przenosimy się do biura komisarza Extreme Wrestling Federation. Z czasów rządów Jana Kowalskiego pozostała prostota i skromność w umeblowaniu, choć biurko jest ładne i masywne, a na ścianie wiszą portrety Władimira Putina i Mikołaja II Romanowa. Gabinet ten już od roku zajmowany jest przez Kravena. Rosjanin siedzi za biurkiem i przegląda dokumenty, w tle na jednym z telewizorów leci transmisja na żywo z gali, bo pan komisarz ma zawsze wszystko pod kontrolą. Do pomieszczenia wkracza Yamato Konoe.)

Kraven (podnosi wzrok znad biurka) – Masz minę w stylu „a nie mówiłem"...

Yamato Konoe – Bo tak jest.

Kraven – No dobrze. Być może trochę zbagatelizowaliśmy wybryki Felipe Castro. Chciał zyskać moją uwagę, to ją ma. On jest jak takie rozkapryszone dziecko, któremu zabrano zabawki. Ty natomiast chciałeś bym potraktował sprawę serio... to tak ją potraktuję. (Komisarz wstaje zza biurka i zaczyna krążyć po gabinecie.) Jak wygląda sytuacja?

Yamato Konoe – Nie najgorzej, ale też nie najlepiej.

Kraven – To nie jest odpowiedź jakiej oczekuję. Konkrety poproszę.

Yamato Konoe – W dwóch miejscach przerwano nasze linie obrony, ale one i tak były mało ważne ze strategicznego punktu widzenia. Mam tu mapę... (Wyciąga spod pachy jakiś rulon i rozkłada go na biurku. By mapa się nie zwijała stosuje obciążenie z butelki po wódce i kieliszków.) Tutaj... i tutaj... (Wskazuje na jakieś punkty na mapie.) Tu musieliśmy się wycofać. Bronimy się dzielnie na wszystkich odcinkach, ale oni są już w hali. Do tego podobno doszło do infiltracji od strony dachu. Wydałem już pewne dyspozycje.

Kraven (zdecydowanym głosem) – Przejmuję dowodzenie. Natychmiast.

Yamato Konoe – Proszę bardzo. Na to właśnie czekałem.

Kraven – Na biurku leży rozkaz o wprowadzeniu stanu nadzwyczajnego w EWF. Podpisałem go ja jako komisarz, Esmeralda jako prezydent i Szakal jako przewodniczący rady nadzorczej. Tworzymy jeden sztab dowodzenia, centrum antykryzysowe, które przejmuje całkowitą kontrolę nad EWF.

Yamato Konoe – Słusznie. To jak wojna, więc potrzeba nam kwatery głównej.

Kraven – Zgodnie z rosyjsko-radziecką tradycją nadzwyczajny organ koordynujący, który nazwałem stawką. Na czele Stawki EWF Corporation staję ja.

Yamato Konoe – Nazwa nie jest istotna, to szczegół. Ważny jest skoordynowany plan działania. Oby nie było za późno.

Kraven – Nie jest za późno. Stawimy opór najeźdźcy, nie przegramy, ja nigdy nie przegrywam.

(Komisarz uśmiecha się, po czym spogląda na butelkę wódki. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Proszę bardzo Janku, masz czego chciałeś. Kraven wziął sprawy w swoje ręce.

Jan Kowalski – Może być już za późno.

Tony Hogański – Słyszałeś przecież, że sytuacja jest pod kontrolą. GRU radzi sobie. Czy ja całą galę będę musiał cię uspokajać? Mamy tu inne rzeczy do roboty.

Jan Kowalski – Masz rację. Skupmy się na Kwietniowej Anarchii.


(Pierwszy raz dzisiaj odwiedzamy kafeterię! To wspaniałe miejsce zasługuje by stanowić ważny punkt w czasie trwania Kwietniowej Anarchii VII. Słyszymy „Cambio dolor” Natalii Oreiro, a to oznacza tylko jedno! Za chwilę rozpocznie się kolejny odcinek wspaniałego programu „Wpadnij na gula do Ghula”. Gospodarz programu siedzi przy barze i nalewa sobie kufel piwa z Nursji.)

Ghul – Witam w kolejnym odcinku mojego programu! Uwierzycie, że to mój debiut na Kwietniowej Anarchii? Nieprawdopodobne, a jednak! Dzisiaj mamy wydanie specjalne, bardzo poważne, bo sprawa jest poważna. Po odejściu Nasa Jazzowskiego nasza kafeteria opustoszała. Nas jako mnich modli się za nas w Nursji, gdzie wziął grzechy świata na siebie i prosi Boga by wybaczył ludzkości. Bardzo to szlachetne, ale na pewno znalazłby się ktoś inny do tej roboty. (Uderza dramatycznie kuflem o blat baru.) My potrzebujemy Nasa! Tu i teraz! Potrzebujemy mesjasza polskiego wrestlingu! Potrzebujemy księcia z rodu Dawida, Nasa Machabeusza, Nowego Lwa Judy ujeżdżającego rakietę typu Topol, pogromcę Syrii, niszczyciela Iranu. Nas jest nam potrzebny! Dlatego moim gościem będzie dzisiaj jego małżonka, pani Weronika Anna Miley Passent, czyli popularna WAMP!

Gra jakże durna piosenka w wykonaniu Nataszy Urbańskiej pod tytułem „Rolowanie". Pojawia się Weronika Passent, która zajmuje miejsce.

Ghul – Witaj!

Weronika Passent – Wow, to prawie jak u Kuby.

Ghul – Nawet lepiej.

Weronika Passent – Okejka. O czym gadamy?

Ghul – O Nasie. Co z nim?

Weronika Passent – Nas przepadł, znowu! To totalny YAFUD, wiesz? Najpierw go w Syrii porywają, a teraz jacyś mnisi trzymają we Włoszech.

Ghul – To było porwanie?

Weronika Passent – No a jak? Czy Nas by mnie tak po prostu olał i zostawił? Do klasztoru wstąpił? Nie, nie, nie. Brodacze go tam zaciągnęli. Myślisz, że on chciał być zabrany na jakąś wieżę i śpiewać wraz z Sarumanem „Trolololo”? Myślisz, że mu się te mnisie zwyczaje podobają? Nie sądzę!

Ghul (zwraca się do kamery) – Czyli Nas został porwany przez mnichów z Nursji. To pewne, właśnie potwierdziła to Weronika Passent.

Weronika Passent – Bankowo. Byłam tam i sama checkłam to out. Nie czaję tego, bo oni tam sobie niezłą bekę z niego robią.

Ghul – Co robisz bez Nasa?

Weronika Passent – Nie no, mam robotę, nie? Gram w filmach i telewizji. Ostatnio często chodzę do szpitala, bo wuja Wojtek chory. (WAMP robi bardzo zatroskaną minę do kamery.) Jaki smuteczek.

Ghul – Przykro mi.

Weronika Passent – Tata mówił, że jest słabo. No, jak umrze to będzie żal.pl. Chciałabym, żeby Nas się ogarnął albo ci mnisi się ogarnęli i wypuścili Nasa. Jak będzie pogrzeb, to musimy tam być razem, bo fotki trzeba będzie na insta wrzucić, nie? A jeszcze co ludzie powiedzą? Co w internecie napiszą? Słabe komenty będą. Może będą pisać, że mamy kryzys małżeński.

Ghul – A macie?

Weronika Passent – Lol, gościu. Oczywiście, że nie.

Ghul – Czy wiesz coś na temat losów Ponurego Grabarza?

Weronika Passent – Smutna sprawa z tym Grabarzem nie? Zrobił dzieciaka i uciekł.

Ghul – Jak to?

Weronika Passent – No, jego żona zaciążyła, a Grabiego nie ma. Nie ładnie tak. Jak my z Nasem będziemy mieć dzidzię to będzie inaczej.

Ghul – No tak... wszystko jasne. Życzę szybkiego rozwiązania i dziękuję za przybycie.

Weronika Passent – Spoko.

Ghul – Oglądajcie kolejny odcinek mojego programu! Wielkie brawa!

(Prowadzący program żegna się z WAMP, a równocześnie zaczyna grać  „Cambio dolor” Natalii Oreiro. Koniec materiału filmowego.)


Jan Kowalski – Zawsze miło spotkać Ghula.

Tony Hogański – Myślisz, że Nas faktycznie został uprowadzony przez mnichów?

Jan Kowalski – To byłby w takim razie najbardziej pechowy safanduła w historii EWF. Najpierw porywają go rebelianci w Syrii, a teraz mnisi z Italii.

Tony Hogański – Grabarz natomiast się rozmnożył!

Jan Kowalski – Szkoda tylko, że twój mistrz zatopił go torpedą.

Tony Hogański – To nie jest pewne! To ci mnisi! Oni zawsze konspirują. Nie znasz Kościoła? Chce położyć łapę na wszystkim, nawet na ponurej łopacie Grabarza. Nic nie zaspokoi ich pogoni za dobrami materialnymi. Chcą wszystko zagarnąć dla siebie i trzymać w swoich katedralnych i klasztornych skarbach.

Jan Kowalski – Tak, z pewnością tak było.


(Kolejna wycieczka na zaplecze i kolejny raport z frontu. Znajdujemy się na jednym z korytarzy. Słychać odgłosy walki i różnorakie wrzaski. Można przypuszczać, że meble i inne elementy wyposażenia latają we wszystkie strony. Co to za atak terrorystyczny bez broni palnej swoją drogą? Cóż, Felipe Castro tego nie chciał, to niech teraz ma. Pewnie nigdy tej hali nie zdobędzie ze swoim wojskiem. Oto jednak na korytarzu pojawiają się funkcjonariusze GRU. Ich krok jest szybki, wręcz przeradza się w bieg. Cali są poobijani.)

Funkcjonariusz GRU#1 – Wycofujemy się! Na pozycję B3. Szybko!

Funkcjonariusz GRU#2 – Nie możemy się wycofać! Jesteśmy ostatnią linią oporu w tej części hali.

Funkcjonariusz GRU#1 – Zawiadomię Stawkę, że potrzebujemy natychmiastowego wsparcia.

Funkcjonariusz GRU#3 – Są tu! Już tu są! Te czarne diabły!

(GRU wycofuje się w nieładzie, a na korytarz wpadają dzicy i żądni krwi przedstawiciele Boko Haram. Koniec materiału filmowego.)


Tony Hogański – Widziałeś jacy oni śmieszni?

Jan Kowalski – Kto? GRU?

Tony Hogański – Nie no, GRU jest w porządku. Mówię o tych śmiesznych terrorystach. Zielone ludziki z Ukrainy, tylko że nasi są czarni jak węgiel. Czarne ludziki. Może to górnicy?

Jan Kowalski – Ty sobie żartujesz, a my chyba przegrywamy.

Tony Hogański – EWF nie przegrywa. Nie ugniemy karku przed nikim.


(Znów jesteśmy na zapleczu, a konkretniej w szatni bliskiej sercu każdego dekadenta. SR-Crazy leży na rzymskiej sofie, a członkinie Korpusu Ochrony imienia Feliksa Dzierżyńskiego dzielnie go wachlują. W pomieszczeniu znajdują się także Smela oraz Miszka.)

Smela – Mentorze, trwa wojna.

SR-Crazy – Tak, main-event będzie prawdziwą wojną. Wszędzie ostatnio mamy wojny, na Ukrainie, w Polsce trwa polsko-polska. Wiele wojen, tak wiele bólu, a ja chcę żyć spokojnie. (Do jednej pani z korpusu.) Wachluj mnie intensywniej i pod innym kątem. Ten mnie znudził.

Smela – Wygląda na to, że Felipe Castro dokonał inwazji na EWF.

SR-Crazy – Naprawdę? Myślałem, że on nie ma jajec by cokolwiek zrobić. Wiesz, taki osiedlowy pieniacz, chuderlawy, co każdemu podskakuje, ale nic z tego nie ma.

Smela – Są ofiary i zaginieni.

SR-Crazy – No proszę, kto by się spodziewał. (Drapie się po głowie.) Wiesz, zawsze zastanawiałem się dlaczego mówi się „spokojnie jak na wojnie”?

Smela – Te ofiary to między innymi nasi stażyści.

SR-Crazy – Wszyscy?

Smela – Wszyscy.

SR-Crazy – A ilu ich miałem?

Smela – No czwórkę.

SR-Crazy – Wszyscy zaginęli? Nawet gościu od fabryki?

Smela – Nawet on.

SR-Crazy – Kto jak kto, ale sądziłem, że on będzie jak karaluch. Wszystko przeżyje, a tu taka niespodzianka.

Smela – Mentorze, sprawa wygląda na poważną. Kraven powołuje jakieś nadzwyczajne ciała do zarządzania EWF. GRU walczy, broni się dzielnie, ale nie wiadomo czy dotrwa do końca gali.

SR-Crazy – Ja zajmę się walką, a wy z Miszką zajmijcie się sprawami bezpieczeństwa. Jeśli można jakoś pomóc moim fanom, jeśli będą oni zagrożeni, to też im pomóżcie. Moglibyśmy im robić paczki z ciepłą odzieżą, suchym chlebem dla konia, figurką Yoshiego na wózku. To taki luźny przykład.

Smela – Mentorze! Jakie paczki! Nie ma na to czasu! Będzie okazja sprawdzić korpus w akcji. Mentor spokojnie się przygotuje do main-eventu i będzie dobrze.

SR-Crazy – No dobra. A łączność z kafeterią nie została przerwana?

Miszka – Nie.

SR-Crazy – Podobno dają dzisiaj wyborną zupę. Będzie akurat na obiad.

Miszka – Mentor jadł już przecież obiad.

SR-Crazy (smutnym głosem) – Nie było pierwszego dania.

(W tych okolicznościach przyrody powracamy na ring.)


Jan Kowalski – Widzisz? Nawet Crazy nie bagatelizuje zagrożenia.

Tony Hogański – Jak on będzie tyle jadł to murzyni uprowadzą go do Afryki na żer dla swoich murzyniątek.

Jan Kowalski – Zupa faktycznie jest podobno dzisiaj doskonała.

Tony Hogański – Obyśmy mogli jej skosztować nim murzyni wychłepcą wszystkie garnki.


(Kolejny rzut okiem na zaplecze przyniesie nam kolejne emocje. Tym razem odwiedzamy jeden z korytarzy, bo korytarze w czasie trwania tej gali będą kluczowe. Dostrzegamy tu dwóch uzbrojonych bojowników o islam z ugrupowania Boko Haram. Przemierzają korytarz z bronią w ręku i rozmawiają ze sobą w jakimś lokalnym narzeczu, najprawdopodobniej jest to język hausa lub joruba. Ciężko stwierdzić, bo w EWF nie ma na etacie specjalisty od języków afrykańskich.)

Bojownik Boko Haram#1 – Ef'okan bale,Ile lewa, EWF!

Bojownik Boko Haram#2 – Mon padabo!

Drugi z terrorystów oddala się i zagląda za róg by sprawdzić, co się tam dzieje. Tam spotyka Vaclava, który pije piwo, bo to jest to, co lubi najlepiej. Od razu podbiega go niego i zaczyna mierzyć z kałasznikowa.

Bojownik Boko Haram#2 – Kini oruko e?

Vaclav (zdziwiony) – He?

Bojownik Boko Haram#2 – Kini oruko e?!!

Vaclav – Spierdalaj.

Bojownik Boko Haram#2 – S'onsiere ni?

Vaclav – Mo fe kajo jade fun ounje ale.

Bojownik bardzo się zdziwił, bo nie wie jak zareagować.

Vaclav (kończąc piwo) – Co powiedziałem?

Wtedy pojawia się terrorysta numer jeden.

Bojownik Boko Haram#1 – Vaclav! Vaclav! Vaclav!

Potrząsa chyba głową na znak, że Mecenasa Ekstremy ruszać nie należy. Jest już jednak za późno. Vaclav rozbija pustą butelkę po piwie na głowie drugiego bojownika, od razu wyrywa mu kałasznikowa z rąk, doskakuje do bojownika numer jeden i trzaska go kolbą karabinu prosto w szczękę. Murzyn pada na ziemię, a zza kominiarki sączy się krew, a także wypada kilka zębów.

Vaclav – Nie jesteśmy na „ty", skurwysynie.

Po tych słowach wymierza jeszcze kilka celnych kopniaków w brzuchy islamskich napastników.

Vaclav – Człowiek walczy w main-evencie, a jeszcze spokoju nie ma. Jakieś bandy grasują po hali, w 2004 roku takich rzeczy tu nie było. Jak na ten burdel, którym jest EWF, to panował tu większy porządek. Niech Felipe jak najszybciej dojdzie do władzy. On będzie prezesem, ja będę World Champem, a polski wrestling nigdy nie będzie miał się lepiej. Nic, trzeba poszukać piwa.

(Na tym kończymy spotkanie z Wrogiem Ludu. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Terroryści przenikają w sposób bardziej zdecydowany do wnętrza hali. Sytuacja robi się niebezpieczna.

Tony Hogański – Jacy terroryści jak nawet wiecznie pijany Vacdupa potrafi im wpierdolić? To jakieś popierdółki są te czarne ludziki, a nie jak profesjonalne zielone ludziki jak na Ukrainie.

Jan Kowalski – Ciekawe czym Vaclav tak zaskoczył tego bojownika. Nie wiedziałem, że on mówi w afrykańskich narzeczach.

Tony Hogański – Wszystko da się sprawdzić na naszym komputerze pokładowym. Czekaj chwilę. (Toster zaczyna coś wklepywać do swojego podręcznego komputera.) Hm, oni mówili w nigeryjskim języku joruba... a ten gwałciciel nietoperzy... pewnie w sposób niezamierzony... zaprosił tego murzaja na obiad.

Jan Kowalski – No to wszystko jasne.


(Znajdujemy się w centrum dowodzenia EWF Corporation, decyzją Kravena nazwanym Stawką. Mieści się ono w biurze komisarza, wniesiono tu wielki stół, na którym rozłożono mapę hali. Pod ścianą czuwają telefonistki, które mają kontakt ze wszystkimi frontami na których walczy GRU. W pomieszczeniu widzimy Kravena, Yamato Konoe oraz Esmeraldę Martinez. Agnieszka „Alienor" Sorel służy jako główna asystentka i gotowa jest w każdym momencie robić notatki oraz projekty rozkazów.)

Kraven – Trzeba przerzucić część sił w północny rejon hali. Wycofać GRU z pierwszej linii i zbudować pierścień wokół areny głównej. Zabarykadować kolejne korytarze i nie dopuścić by terroryści dostali się do wnętrza hali.

Yamato Konoe – Nie mamy kogo tam przerzucić. Wszystkie siły mamy skoncentrowane... o... (Wskazuje na punkt na mapie.) ... tutaj.

Kraven – Jak kibice? Nie chcą uciekać?

Esmeralda Martinez – Czuwam nad tym. Rozdajemy ulotki, nadajemy komunikaty i zapewniamy ich o całkowitym bezpieczeństwie. Zresztą, to my jesteśmy celem Felipe Castro, a nie oni. Są spokojni, gala interesuje ich bardziej niż jakieś zagrożenie.

Kraven – No to dobrze. Trzeba zmienić zasady pojedynku Szakala z Bidamem. Barbakan match nie dojdzie do skutku, bo nie ma jak się wydostać z hali. Niech to będzie zwykła walka na normalnych zasadach.

Wtem słychać jakąś szamotaninę za drzwiami i po chwili do biura wpada Dagmara Zielińska. Dwóch funkcjonariuszy GRU nie było w stanie jej powstrzymać.

Dagmara Zielińska – Panienko!

Esmeralda Martinez (z radością) – Petruello! (Szybko uspokaja się.) Znaczy się, zdrajczyni! Czego tu szukasz?

Dagmara Zielińska – Nikogo nie zdradziłam panienko!

Esmeralda Martinez – Przeszłaś na stronę Felipe Castro, przekazałaś mu jakieś tajne akta, wspierałaś go przez cały rok. Jeśli to nie zdrada to co? Na pewno nie głupota. Zdrada, zdrada, zdrada. Nie chcę cię więcej widzieć. Zraniłaś moje serce.

Kraven – Ona nikogo nie zdradziła.

Esmeralda Martinez – Naprawdę?

Kraven – Była naszym tajnym współpracownikiem o pseudonimie „Landryna 2”. To była ściśle tajna operacja, chcieliśmy mieć kogoś w otoczeniu Felipe Castro i Dagmara sama się zgłosiła. Nigdy nie zdradziła EWF. Nikt nie mógł o tym wiedzieć by rzecz wypadła przekonująco.

Esmeralda Martinez – Petruello! Ja nie wiedziałam! Wybaczam ci, chodź tu do mnie.

Dagmara Zielińska rzuca się w ramiona Esmeraldzie.

Yamato Konoe – Piękna scena, ale my mamy walkę z wrogiem na głowie.

Dagmara Zielińska – Sprawa jest poważna. Felipe Castro ma na swych usługach setki bojowników z Boko Haram, wszyscy szturmują halę. Z Franciszkiem Rokossowskim działa jakaś grupa starych komunistów, pamiętam te mordy z roku 2002. Halę infiltruje też mała grupa do zadań specjalnych pod dowództwem Bereniki.

Kraven – Czego chcą?

Dagmara Zielińska – Przejąć kontrolę nad EWF. Macie tu całą radę nadzorczą, prawda?

Kraven – Prawda.

Dagmara Zielińska – No to jak im się uda to jeszcze dzisiaj Rada Nadzorcza EWF Corporation na wniosek mniejszościowego udziałowca, Felipe Castro, otrzyma wniosek o odwołanie całego zarządu. Pod bagnetami i karabinami Boko Haram z pewnością się ugną. Felipe Castro przejmie władzę.

Kraven – To... odważny pomysł... ale co ludzie powiedzą? Co świat powie?

Dagmara Zielińska – Mają po swojej stronie media i rząd. Włączymy WSI24 i zobaczymy jaka jest obowiązująca narracja.

Kraven – Felipe Castro... (Rosjanin uderza pięścią w stół, po czym otwiera szufladę biurka i wyciąga stamtąd rosyjski pistolet PJa.) Zastrzelę swołocz, zastrzelę sukę jak psa.

Esmeralda Martinez – Nie mówisz poważnie?

Kraven (nalewając sobie wódki) – Jak najbardziej poważnie.

(Wyraz twarzy trzykrotnego EWF World Champa jest pewny siebie, a spojrzenie zdecydowane. Wracamy na arenę.)


Jan Kowalski – No proszę... Dagmara jednak nie zdradziła.

Tony Hogański – Cóż za lojalność wobec EWF.

Jan Kowalski – Trzeba docenić jej powrót. Przedarła się do nas, a przecież mogła siedzieć razem z Felipe Castro. Jeśli dostanie się w ręce wroga, wtedy jej los będzie nie do zazdroszczenia.

Tony Hogański – Ty znowu gadasz jakbyśmy mieli to przegrać. Słyszałeś Kravena? Jak przyjdzie co do czego, to on Felipe zastrzeli. Stracą wodza, to stracą głowę.

Jan Kowalski – Kwietniowa Anarchia VII to chyba jedna z najdramatyczniejszych gal w historii EWF.

Tony Hogański – Nie przebija tych bhutańskich, ale z pewnością jest ciekawa.

Jan Kowalski – Tak oto dotarliśmy do kolejnej walki.

Tony Hogański – Czy to już? Czy to już?

Jan Kowalski – Pojedynek o EWF Daemusin Championship czas zacząć!

Uderza „Boa” Pawła Kukiza i na rampie pojawia się Żubr. Wymachującego wspaniałą polską flagą zawodnika wita co prawda mieszana, ale za to bardzo głośna reakcja. W zasadzie trzeba przyznać, że Kraków kupuje sarmacki patriotyzm i przeważa zdecydowanie pozytywna reakcja. Jest jednak pewien sektor, który ma chyba dość lewackie poglądy i wygwizduje Daemusin Champa przy okazji wyzywając go od nacjonalisty, antysemity i homofoba. Ostatni Patriota pozdrawia swoich fanów i rozpoczyna tradycyjny obchód ringu. Trzeba przypomnieć, że towarzyszą mu jak zawsze Michał i Andrzej. Flaga trafia w ręce Tony’ego Hogańskiego, a Żubr wkracza pomiędzy liny. Przez chwilę prezentuje posiadany przez siebie pas, po czym przekazuje go sędziemu i spokojnie czeka na przeciwników.
Rozbrzmiewa „Tom Sawyer” w wykonaniu Rush, co oznacza pojawienie się pierwszego Indianina EWF. Towarzyszy mu jego wierna asystentka - Julia Mianale Merle, znana szerszej publiczności jako Mia. Sympatyczną parę wita duży cheer i okrzyki: „Wooooo!!!”, które wyraźnie radują zainteresowanych. Wejście na ring trwa dłuższą chwilę, ale nikomu to nie przeszkadza. Chickas rozdaje kilka piątek, a Mia śle buziaki swoim licznym fanom. Sympatycznie jest. Dopiero w momencie wkroczenia pomiędzy liny robi się poważnie – Chickasaw i Żubr wymieniają przeciągłe i pozbawione cieplejszych uczuć spojrzenia.
Przyszedł czas na ostatniego zawodnika. Gra „Gimli” – Luxtorpeda – oto zapowiedź pojawienia się kolejnego pretendenta do EWF Daemusin title. Artur Grot jest w pełni skoncentrowany na czekającym go starciu, więc nie wdaje się w interakcje z fanami. Tych w zasadzie zbyt wiele nie ma, bo Grot, mimo całkiem interesującego i udanego początku w federacji, walczy na ringach EWF zbyt krótko by być szeroko rozpoznawanym. Jemu to chyba jednak wszystko jedno, bo po prostu wkracza na ring i wymienia spojrzenia ze swoimi oponentami.

Tony Hogański (wymachując flagą) – To, co lubię najbardziej. Wspaniały pojedynek o jeszcze wspanialsze trofeum króla Daemusina przed nami.

Jan Kowalski – To może na początek garść statystyk, tak jak przed walką o Puchar Szczęściarza.

Tony Hogański – To może. Cholera, zapaliłbym patriotyczne cygaro. (Nie wiadomo skąd, ale towarzysz Żubra Andrzej, który usłyszał te słowa podał Tosterowi cygaro z polskim herbem.) O, dziękuję. (Tony zabiera się do dzieła.) No dalej, mówże.

Jan Kowalski – Historia Kwietniowej Anarchii i EWF Daemusin title jest dość krótka. Pas ten zadebiutował w EWF w 2009 roku, ale na PPV się nie załapał. Pierwszą Anarchią była więc ta z roku 2010. W No DQ matchu spotkali się Aero, Jimmy Hendrixon i Wasilij Gromow. Zwyciężył Aero, który tym samym obronił swój tytuł. Kolejna gala to już zeszły rok. Była to wspaniała walka, EWF Daemusin Champion Bane kontra EWF Evolution Champion Franko. Zwycięzca miał wziąć Evolution, a przegrany Daemusina, ale walka zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym.

Tony Hogański – No i dobrze, bo to obrażało wielkiego króla. Takie fuzje, on tego nie lubi, jego to obraża, chciałby mieć swój pas.

Jan Kowalski – On nie żyje od dwóch tysięcy lat!

Tony Hogański – Ty też kiedyś umrzesz, i co? Chciałbyś by cię obrażano po śmieci? Na pewno nie, król Daemusin też by tego nie chciał.

Cała trójka zawodników stoi skupiona na środku ringu. Żubr przyzywa w myślach Lwów, Nowogródek, Wilno i Kresy by te dodały mu sił w zdławieniu oporu swych rywali. Artur Grot nie robi nic, a The Chickasaw cały się kotłuje. Walkę sędziować będzie Shaman, bo on też musi mieć coś z życia. Atmosfera się zagęszcza, więc sędzia nie traci czasu. Warto dodać, że jest on szamanem! Rozbrzmiewa gong i zaczyna się walka. Wszyscy na to czekali! Wielki król Daemusin na pewno będzie obserwował ten pojedynek z zaświatów. Zawodnicy rozpoczynają pełen animuszu brawl. Chickasaw unika kopnięcia Grota, nadziewając się jednocześnie na Big Boota w wykonaniu Żubra. Indianin pada, a Sarmata od razu rusza na drugiego ze swoich rywali. Oznacza to brutalną wymianę ciosów w której potężne „cepy” Patrioty przeciwstawione zostają precyzyjnym kontrom Artura. Kilka silnych ciosów ląduje na szczęce Żubra, który w zauważalny sposób słabnie... czy zbroje naszej husarii też by się tak zachowywały? Michał i Andrzej na pewno zadają sobie to pytanie. W tym samym czasie Chickas otrząsnął się z oszołomienia, wziął się w garść, zwinnie wskoczył na górną linę i właśnie spada na rywali z efektownym Moonsaultem, który zamienia się w podwójne DDT!

Jan Kowalski – Prawdziwie indiańska akcja!

Tony Hogański – Co w niej było indiańskiego? Tak pytam, bo nie znam się na indiańskim wrestlingu.

Jan Kowalski – Ja też nie.

Tony Hogański – Znowu próbujesz budować napięcie? Szkoła Szpakowskiego wiecznie żywa. Pogadajmy sobie o fanach na trybunach, jak płaczą, w jakie kolory się pomalowali i czy przyszli w tych głupich czapkach z dzwoneczkami.

Zachęcani przez szalejącą poza ringiem Mię fani gromko oklaskują rdzennego Amerykanina. Niesiony ich dopingiem Chickasaw odbija się od lin i uderza w Grota Dropkickiem. Chwilę później wstaje, ponownie odbija się od lin… i pada po Spinning Spinebusterze w wykonaniu Żubra! Mia jest zrozpaczona takim obrotem sprawy, ale Ostatniemu Patriocie nie wydaje się to przeszkadzać. Spokojnie chwyta próbującego wstać Grotnickiego i wbija go w matę pełnym niezaprzeczalnego impetu Powerslamem! „Leżeć!” – wrzeszczy Żubr okopując Chickasa serią Angry Stompów. Jakież to było polskie! Prawie słychać było w tym komendy pierwszych Piastów rzucane do orszaku wojów. Kochanek Katriny i tak próbuje wstać, ale w obecnej sytuacji sprawia mu to niejakie trudności. Sarmata podnosi rywala i daje się zaskoczyć wykonaną „z niczego” Hurricanraną! Akcja jest połączona z próbą pinu....1..... nic z tego! Rozzłoszczony Patriota rusza do ataku, zasypując przeciwnika serią punchów. Jednak w Sawyerze drzemią jeszcze wielkie pokłady sił, co udowadnia powalając rywala nagłym Jumping Knee Strike! Chwilę później do Indianina dopada Artur Grot, który po krótkiej acz intensywnej wymianie ciosów wynosi rywala do Military Press Slam! Pięknie go podniósł, naprawdę! Akcja zostaje wykonana, więc Chickasaw cierpi. Artur spogląda w stronę drugiego z rywali... i z impetem spotyka się z matą po Spinebusterze w wykonaniu Żubra!

Jan Kowalski – Kogo wspierasz w tej walce?

Tony Hogański – Wiem kogo nie wspieram.

Jan Kowalski – Kogo?

Tony Hogański – Kurwy i złodziei.

Jan Kowalski – Są tu jakieś?

Tony Hogański – Nie, wszystkie w Platformie Obywatelskiej.

Sarmata podchodzi do Chickasa i aplikuje mu Sidewalk Slam. Później podnosi Grota... i po prostu pociąga mu „z bańki”! Ale takiej prawdziwie polskiej, patriotycznej i sarmackiej! Headbutt wyraźnie oszołomił fightera, więc Żubr odbija się od lin i masakruje go dodatkowo potwornie skiffowym Running Knee Strike! Łuk brwiowy Artura nie wytrzymał takiego traktowania – krew młodego zawodnika zaczyna barwić matę na czerwono! Tymczasem Ostatni Patriota jest wyraźnie na fali – chwyta Chickasawa, odbija się od lin i aplikuje potworny Running Powerslam! Widać, że Roman Dmowski wspiera go, bo Żubr jest naprawdę w wybornej formie, przynajmniej na tym etapie walki. Po tej akcji przechodzi do pinu....1......2.....kick out! Artur Grot wraca do gry atakując Żubra, jednak ostatecznie nie kończy się to dla niego zbyt dobrze – Daemusin Champion przypierdala mu kolejnym Headbuttem! Widać, że zetknięcie z twardą czaszką Króla Puszczy nie jest niczym przyjemnym, ale takie już jest ryzyko wiążące się z wkraczaniem w ring EWF. A Sarmata wyraźnie chce się popisać swoją siłą – podnosi przeciwnika i wykonuje Gorilla Press Slam! Nie opiera się przy tym pokusie próby pinu....1......2..... Chickasaw przerywa efektownym Running Sentonem! Nie tracąc rytmu dobiega do lin, odbija się od nich, skacze na głowę próbującego wstać Żubra – powodując bolesny kontakt jego twarzy z podłożem - nie tracąc szybkości dopada do kolejnych lin, wskakuje na nie i wykonuje przepięknego Moonsaulta prosto na leżącego ciągle na macie Grota! (EWF! EWF! EWF!) Szybkie przejście do pinu.....1.......2......kick out!

Jan Kowalski – Ale szybko przeszedł do pinu!

Tony Hogański – Co ty nie powiesz.

Jan Kowalski – Jesteś jakoś mało kreatywny w tej walce.

Tony Hogański – Naczytałem się Hegla przed galą i teraz mi się odbija.

Żubr próbuje coś zdziałać, pada jednak po Superkicku Chickasa. Chwilę później uaktywnia się Grot, który po prostu chwyta Indianina za głowę i przypierdala mu Jumping Knee Strikiem! Próbuje nawet pinu....1....2.... shoulder up! Próbował, próbował i na próbach się skończyło. Artur nie ma czasu na rozpamiętywanie swojego niepowodzenia, w sumie to chyba nawet nie planował, to nie ten typ osobowości, ale ważne jest to, że Żubr zachodzi go od tyłu aplikując German Suplex z natychmiastową próbą pinu.....1.....2..... przerywa Chickasaw! Sarmata rzuca się, by ukarać natręta – po krótkiej wymianie ciosów udaje mu się wykonać Snap Suplex. Plecy Indianina solidnie ucierpiały, ale to nie koniec jego cierpień. Potężnie zbudowany rywal unosi go, trzyma przez dłuższą chwilę wyprostowanego do góry nogami, a później wykańcza Vertical Suplex! Chickasaw znowu boleśnie zetknął się z matą, ale Żubrowi to nie wystarczy: kolejny jest Exploder Suplex! Na szczęście dla Chickasa Żubr zauważa dochodzącego do siebie Grota, którego wbija w narożnik pełnym impetu Spearem! Niedługo później piewca MMA jest już w połowie drogi do piekła – pada ofiarą Patria Bomb [Ricola Bomb]! Zawodnik znany niegdyś jako Prinse odlicza....1....2.... 2,88.... odliczanie zostaje przerwane! Chickasaw jednak ocknął się na czas i w ostatniej chwili zapobiegł nieszczęściu!

Jan Kowalski – Mógł być już koniec.

Tony Hogański – To w zasadzie powinien być koniec. Żubr był bardzo bliski zakończenia tej walki.

Jan Kowalski – Czy Roman Dmowski rozegrałby to inaczej?

Tony Hogański – Tu nie ma co sobie takich żartów urządzać. Roman Dmowski był patriotą i wybitnym politykiem. Ze świecą szukać teraz takich.

Indianin odbija się od lin i skacze na wstającego Sarmatę z pełnym ekspresji Crossbody! Żubr pomimo oszołomienia przechwytuje tą akcję i kontruje morderczym Back Suplexem! Chickasaw wygląda na potężnie rozpierdolonego o matę, a to jeszcze nie koniec: Ostatni Patriota dobija go wykonując Dreamer DDT! Od razu przechodzi do pinu....1....2....2,49... Artur Grot przerywa próbę! Obecny Daemusin Champion obrywa kopniaka w głowę, a później pada ofiarą Fisherman Suplex. Artur kontynuuje ofensywę wykonując DDT, a później spada na rywala z Jumping Knee Strike. Sarmata wyraźnie wypadł z rytmu i jest poobijany, a Grot podchodzi do Chickasawa. Indianin dostaje zastrzyku energii i powala oponenta Dropkickiem! MMA Fighter szybko zrywa się na równe nogi i... pada po piorunującym Enziguiri! Kolejną akcją wykonaną przez Chickasa jest Standing Moonsault, który od razu przechodzi w próbę pinu....1... 2.... 2,56.... kick out! Żubr próbuje zaskoczyć swojego indiańskiego oponenta, sam jednak pada ofiarą Hurricanrany. Nie dopuszcza do próby pinu, wstaje… i pada po High Kick Grota! Zawodnik MMA natychmiast wyprowadza kolejne kopnięcie – tym razem w Chickasawa – jednak Indianin unika ciosu i rusza do ofensywy przy pomocy serii Knife Hand Chops! Okrzyki: „Woooo! Woooo!” rozlegają się w hali, jednak szybko cichną – to Grot powala rywala na ziemię przy pomocy doskonale wymierzonego Low Kicka.

Jan Kowalski – Pomówmy lepiej o szansach zawodników. Żubr dwoi się troi, Chickasaw także jest aktywny, a Grot jakiś taki pasywny. Dobrze zaczął w EWF, a teraz? Czyżby spalił się ważną walką na Kwietniowej Anarchii? Przerosło go to?

Tony Hogański – Tak, walka o Daemusin title może kogoś przerosnąć. Janku, to nie studio w przerwie meczu. Widzisz gdzieś Piechniczka, Engela i Strejlaua? Dobrze się czujesz?

Jan Kowalski – Stawiam na fachowy komentarz.

Tony Hogański – Stawiam piwo, żebyś przestał.

Artur Grot wyraźnie wkroczył do gry i być może będzie teraz próbował rozstrzygnąć walkę na swoją korzyść. Czas pokaże czy jego plany zostaną zrealizowane. Po wyrazie twarzy trudno stwierdzić jakie ma zamiary i czy w ogóle ma jakiekolwiek. Nie każdy jest jak Franko, który planuje swoje walki na sto wariantów już miesiąc przed galą. Nie ma co się rozwodzić na ten temat, bo nie dotyczy on tego pojedynku. Walka trwa, bo już chwile po wykonaniu Low Kicka, Artur Grot dopada rozpaczliwie broniącego się Chickasa i stara się założyć mu Rear Naked Choke! Sawyer broni się desperacko i, co ważne, całkiem umiejętnie. Nie wiadomo jednak, jak to wszystko by się rozwinęło, gdyby do akcji nie wkroczył Żubr, który po prostu chwyta Fightera i z impetem grzmoci nim o matę wykonując Powerbomb! Chwilę później wdaje się we wściekłą wymianę ciosów z Chickasem: owocuje to kilkoma soczystymi Chopami lądującymi na klatkach piersiowych zawodników. W końcu Kochanek Katriny trafia dwoma klasycznymi Punchami, które docierają do twarzy rywala oszałamiając go. Stanowi to dla Sawyera doskonały pretekst do wyskoczenia na krawędź ringu i wykonania efektownego Slingshot Sentona! Żubr pada, a Native Lucha Man dokłada jeszcze Slingshot Double Knee Drop – tym razem w leżącego przeciwnika! Wszystko wskazuje na to, że to nie koniec lotniczych popisów Chickasa! Indiański luchador wskakuje na szczyt narożnika i skacze na ciągle nieruchomego Grota z ciosem znanym jako Mia Pozdrawia [High Angle Senton Bomb]! Trafia! Ładnie to wyglądało! (EWF! EWF! EWF!)

Jan Kowalski – Chickasaw prezentuje się godnie.

Tony Hogański – Godnie? Co to znaczy godnie? Dobrze walczy? Jest szarmancki? Postępuje moralnie?

Jan Kowalski – Wyrasta na faworyta tej walki.

Tony Hogański – Tu nie ma faworytów. To taki rodzaj walki, w której na ring może wpaść Grabarz, odliczyć, wygrać i nikogo to nie zdziwi.

Jan Kowalski – Grabarz zaginął. To może być sprawka twojego senatora.

Tony Hogański – Mistrz Szakal jest niewinny niczym łysa lilija!

Po odniesieniu tego niewątpliwego sukcesu nie traci czasu na świętowanie: po prostu podnosi Artura i aplikuje mu Chickasaw Piledriver [Package Piledriver]! Indiański gaz na ulicach Krakowa! Czy Kwietniowa Anarchia będzie sukcesem wszystkich umęczonych ludów indiańskich? Jimmy natychmiast przechodzi do pinu....1..... 2.... 2,79.... Żubr jeszcze nie powiedział ostatniego słowa! Bo polski naród jest jeszcze bardziej umęczony! Polska martyrologia jest najważniejsza na świecie! Żubr właśnie to udowodnił. Kimże są Indianie wobec obrońców Westerplatte, Poczty Gdańskiej, powstańców warszawskich, żołnierzy wyklętych, kosynierów, konfederatów barskich. Kimże oni są? Jak się z nimi mierzyć? Tak się nie da! Żubr właśnie udowodnia, że Polska góra, zawsze i wszędzie! Dosłownie chwilę po pokrzyżowaniu Indianinowi szyków wręcz zmiata go potężnym Spearem! Cóż to był za Spear! Jakby sam Roman Dmowski pchał go! Jest chyba bardzo zmęczony, bo próbuje pinu....1.... 2....shoulder up! Sarmata chwyta luchadora i Irish Whipem posyła go w narożnik. Następnie z rozpędu przypierdala mu Body Pressem, a później jeszcze Big Bootem. Wygląda to brzydko i pewnie jest bolesne. Chickas bezwładnie zawisnął na linach, Żubr ponownie bierze rozpęd... i pada ofiarą desperackiej próby Schoolboy Pin w wykonaniu drugiego ze swoich przeciwników.....1..... 2.... kick out!

Jan Kowalski – Dwa bratnie, martyrologiczne narody ścierają się w tej walce. The Chickasaw reprezentuje wszystkie ciemiężone rdzenne ludy obu Ameryk, a Żubr wszystkich ciemiężonych Polaków.

Tony Hogański – Polacy jak są głupi to się sami ciemiężą. Sami sobie zgotowali ten los, Tuska wybrali, to niech płaczu nie ma, że kraj się rozpada.

Jan Kowalski – Czujesz napięcie w tej walce? Czujesz jak w zawodnikach się gotuje?

Tony Hogański – Skoro to patriotyczna walka, to na pewno jest to bigos.

Artur Grot próbuje przejść do dalszego ataku, jednak Ostatni Patriota po prostu na to nie pozwala. Jakże on mógłby na to zezwolić, gdy tu o sprawy polskie się rozchodzi? Zadaje kilka brutalnych ciosów i przechodzi do regularnego Ground & Pound! MMA fighter jakoś tam broni się przed tą nawałnicą, a w tym samym czasie Chickasaw odzyskuje przytomność. Zrobił to iście po indiańsku, podniósł głowę jakby ujrzał gdzieś w oddali dym, dochodzący z jego wigwamu. Czy to plemiona Czikasów wzywają go na wojnę? Czy odpowie na zew przodków? Jimmy szybko orientuje się w sytuacji, z wysiłkiem wspina na szczyt narożnika, a trzeba jednak dodać, że wdrapał się na niego profesjonalnie, niczym na prawdziwego mustanga... walka między Grotem a Żubrem trwa. Tymczasem The Chickasaw stoi wyprostowany na narożniku. On jest w Górach Skalistych i robi to, co jego przodkowie. Wody ognistej nie ma, ale ma swoją niesamowitą moc. Jimmy od razu wykonuje Missille Dropkick prosto w zajętego obijaniem rywala Żubra! Wszyscy uczestnicy walki wyglądają na potężnie zmęczonych i przez chwilę po prostu leżą na macie, ciężko dysząc. Każdy próbuje wstać, ale to Chickas jest najszybszy – wykorzystuje ten fakt do wykonania Tornado DDT na Żubrze! Chwilę później wdaje się w zaciętą wymianę ciosów z Grotem, trwa to dość długą chwilę, obaj walczący słaniają się na nogach... dopada do nich przebudzony Żubr. Chwyta obu za gardło i wykorzystując swe gabaryty chce ich załatwić za jednym zamachem, Double Chokeslamem. Nie udaje mu się to, bo Chickasaw kopie go w brzuch, uwalnia się, dynamicznie dopada do rywala, chwyta go by wykonać Saito Suplex! Od razu wstaje i daje Arturowi Grotowi Chickasaw Piledriver [Package piledriver]! Pin.......1.........2.........3! (Zwycięzcą i nowym EWF Daemusin Champem jest: The Chickasaw!)

Tony Hogański – Wooooo!!

Jan Kowalski – Spodziewałeś się tego?

The Chickasaw nie może uwierzyć. Chyba nawet nie ma na to czasu, bo na ring wpada Mia, który zaczyna obściskiwać go i gratulować. Publiczność w sumie jest zadowolona, bo Indianin to sympatyczny gość. Shaman wręcza mu EWF Daemusin title, a ten całuje go nabożnie. Następnie bierze Mię na tzw. barana, po czym razem wchodzą na narożnik i świętują. To wielki sukces dla nich, największych w ich dotychczasowej karierze. Gra „Tom Sawyer” Rusha, a The Chickasaw wciąż świętując powoli opuszcza ring.

Jan Kowalski – Kolejna walka za nami.

Tony Hogański – Całkiem zgrabna. Wierzę, że król Daemusin jest z niej zadowolony.


(My także w to wierzymy. Dlatego udajemy się w długą podróż na zaplecze. Trafiamy do wspaniałego gabinetu senatora Szakala. Jest tu wszystko, co najlepsze. Przede wszystkim miękkie i puszyste dywany bez których senator nie może się obejść. W specjalnej gablocie, zabezpieczonej przez izraelskie systemy antywłamaniowe znajduje się PCW Polish title, legendarne trofeum równie legendarnej federacji, już od prawie dziesięciu lat znajdujące się pod opieką Łysego. Jest tu także legitymacja partyjna z okresu komunistycznego EWF o numerze 001, skóry antylop upolowane na afrykańskim safari, metalowy kij produkcji koreańskiej, pamiątki z Iranu i innych wojaży, własnoręczny autograf ajatollaha Chomeiniego i wiele innych ciekawych memorabiliów. Szakal siedzi za swoim biurkiem i regeneruje siły jedząc zupę. Obok niego stoi paprotka, która to zupy akurat nie je, ale wygląda dostojnie.)

Szakal – Dobra ta zupa kurwa. Dzisiejsza specjalność dnia. Wszyscy polecają.

Sufit zaczyna się trząść i jakieś odłamki tynku spadają na biurko. Żaden nie trafia do zupy.

Szakal – To chyba halnym kurwa spod samiuśkich Tatr zaciąga.

Dwukrotny EWF World Champion chce dodać soli do zupy, ale zamiast niej ląduje w talerzu lampa, która spadła z sufitu. Szakal robi zdegustowaną twarz, a w gabinecie pojawią się Mumin z Mladenovem. Zupa rozlała się na wszystkie strony, ale na szczęście nie na Szakala. Widać lampa spadła pod odpowiednim kątem by było to możliwe. Jakim? Pytajcie ekspertów.

Mumin – Panie senatorze! To inwazja! Są już tutaj!

Szakal – Kto? Dzieci Vaclava zrobiły najazd by upomnieć się o alimenty?

Mladenov – Felipe Castro i jego hordy. Biegają piętro wyżej i walczą z GRU.

Szakal – Hondy?

Mladenov – Islamscy bojownicy!

Szakal – To oni wrzucili mi kurwa lampę do zupy? Dlaczego to zrobili i ilu ich jest?

Mladenov – Setki.

Szakal – To tu kurwa nawet Domestos nie pomoże. Dla bezpieczeństwa spakujcie moje pamiątki i zamknijcie paprotkę w jej kapsule ochronnej. Ja idę na senatorski zwiad, bo i tak walka niedługo.

Mumin – Podobno po gali ma się rozpocząć natychmiastowa ewakuacja całego personelu.

Szakal – Utoniemy kurwa na tym Titaniku.

W biurze pojawia się trzech islamskich bojowników z Boko Haram, którzy zaglądają tu zaciekawieni.

Szakal – Wypierdalać! Nie mam czasu!

Islamiście nie zrozumieli.

Szakal – Po polsku nie rozumiecie? W Polsce jesteśmy, a ja senatorem jestem! Ustawy o języku polskim nie znacie? Wypierdalać mi stąd w podskokach!

Bojownicy z Boko Haram spoglądają na siebie, po czym kiwają głowami i wychodzą.

Szakal (z dumą) – Siła perswazji kurwa. (Spogląda na swoje biurko.) A za zupę i lampę nie przeprosili. Już ja im przypierdolę. Wychodzę, pilnujcie dobytku.

Mumin & Mladenov (chórem) – Tak, jest!

(Senator Najjaśniejszej Rzeczypospolitej opuszcza swoje biuro, a my wraz z nim. Nie będziemy mu jednak towarzyszyć w jego wojażach po krakowskiej hali, lecz po prostu powrócimy w piękne okolice jeszcze piękniejszego stanowiska komentatorskiego.)


Tony Hogański – Widziałeś? Mistrz jest wspaniałym. Zaledwie kilkoma słowami pokonał trzech islamskich fanatyków.

Jan Kowalski – Może to dlatego, że ma immunitet? Może Felipe Castro nie chce naruszać nietykalności cielesnej polskiego senatora?

Tony Hogański – Dupa, a nie nietykalność. Mówimy o kumplu Vacdupy, który narusza wszystko, co się rusza, a nawet wpadł kiedyś do kurnika z misją wydupczenia wszystkich kur na stanowiskach pracy. Wyobrażasz to sobie jak on te kury tak jedna po drugiej chwytał?

Jan Kowalski – Nie, nie chcę sobie tego wyobrażać i nie sądzę by do tego w ogóle doszło.

Tony Hogański – No co ty? Pisali o tym w internecie.

Jan Kowalski – Tak... w internecie. To wiele wyjaśnia.

Tony Hogański – Tam piszą, że jestem zajebisty.


(Znajdujemy się w jakimś pomieszczeniu dla personelu EWF. Dostrzegamy tu takie osoby jak Shaman, Antoni Bryndza, Lech Grudziński, Dark Sędzia, Cassandra Tisserant, Vesna Obrenowić, Mariusz Max Kolanko, Panna Zosieńka z bufetu, Ghul, Szczęściarz, Pan Wojtek, Mexicano, Starrcade i wielu innych, z reguły bezimiennych techników. GRU nie ma, bo walczy z islamsko-castrowskim najeźdźcą. Jest natomiast Agnieszka Sorel, która zorganizowała krótki briefing dla pracowników.)

Agnieszka Sorel – Jak wiecie EWF jest w tej chwili oblężoną twierdzą. Po korytarzach grasują bandy islamskich bojowników z Boko Haram, a to oznacza jedno - kłopoty. GRU walczy z nimi, ale główne siły zostały przerzucone by ochraniać dostęp na arenę. Nie chcemy by naszym fanom coś się stało, to zniszczyłoby reputację EWF na wieki.

Antoni Bryndza – Być może Felipe Castro też tego nie chce?

Agnieszka Sorel – Stawka EWF Corporation nie zna zamiarów Felipe Castro. Wiemy jedno, po zakończeniu gali GRU rozpocznie proces ewakuacji wszystkich fanów, a także personelu. Punkt zbiorczy został zorganizowany na dolnej platformie, w piwnicach hali, skąd specjalnymi tunelami możemy wydostać się poza obręb hali. Wszyscy oprócz Lecha Grudzińskiego, który sędziuje następną walkę i techników związanych z bezpośrednią obsługą walk, mogą powoli kierować się w tamtą stronę. Póki co droga ewakuacyjna jest zabezpieczona przez GRU i nic wam nie grozi. Nie wiemy jednak jak długo.

Mariusz Max Kolanko (dygocząc) – Guziki, zostaną po nas tylko guziki.

Ghul – Piwa! Piwa dla mnie! Napijmy się piwa!

Agnieszka Sorel – Nie panikować. Wróg karmi się naszym strachem. Zwartą grupą rozpocząć proces ewakuacji. Po zakończeniu gali odpowiednie komunikaty dźwiękowe w różnych językach będą informować was o dalszych krokach. To tyle, dziękuję.

(Koniec materiału filmowego.)


Jan Kowalski – Widzisz Tony? Skoro zaplanowali już ewakuację, to sprawa jest poważna.

Tony Hogański – Nie, Janku, nie jest. Jakby była poważna to gala zostałaby przerwana, a ewakuacja byłaby natychmiastowa. Kończymy Kwietniową Anarchię i opuszczamy halę, tyle. Murzyni biegają po hali, a jaki z tego efekt? Żaden.

Jan Kowalski – Być może masz rację... a być może nie.

Tony Hogański – Jakby istniało jakieś zagrożenie to ja zostałbym ewakuowany na pierwszym miejscu. Jestem wszak największym skarbem EWF.


(Z serii „Wspomnień czar” czyli przypomnienie wcześniejszych Kwietniowych Anarchii organizowanych przez Extreme Wrestling Federation.)

EWF PPV „Kwietniowa Anarchia IV”, 30.04.2009, Kraków, Polska

01. Reebok pokonał Samuela Akrę w Dark matchu
02. Ponury Grabarz pokonał Curtisa Heysela i @ w Dark matchu
03. Jimmy Hendrixon pokonał Flying Mana i wygrał V Edycję Pucharu Szczęściarza
04. Y2J pokonał Izzy’ego Nilsena
05. Scotty Whiped pokonał Nasa Jazzowskiego i zdobył EWF Evolution title
06. Psycho pokonał Chrisa „More” Attitude’a i obronił EWF FTW title
07. Mind Mower pokonał Shamblera i Vaclava w No DQ matchu
08. Scyther pokonał Toola w EWF eXtreme Match V i obronił EWF World title

Inne ważne wydarzenia z tego PPV:
 
01. Szakal był aktywnym i zabieganym komisarzem
02. Poszukiwania Dark Division trwały w najlepsze
03. Odbył się pierwszy w historii EWF i jak dotąd jedyny Snowboard vs Surfboard match
04. Vaclav cierpiał z rąk swych prześladowców, w EWF zadebiutował Hae Baeguk, twórca Vacleaux

(Koniec.)


Jan Kowalski – Ładna to była gala.

Tony Hogański – Każda Kwietniowa Anarchia jest ładna, choć najbardziej te bhutańskie.

Jan Kowalski – Tak, już o tym mówiłeś.


(Realizator pokazuje nam mapę krakowskiej hali, na którą po chwili nakłada czerwone punkty, gdzie toczą się najcięższe walki pomiędzy GRU a Boko Haram. Ekran dzieli się na kilka mniejszych i na każdym z nich obserwujemy zmagania się służb ochrony EWF z bojownikami o zwycięstwo islamu na świecie. Są to brutalne i zaciekłe walki. Punktów na mapie jest coraz więcej, widać też że kilka dróg do serca organizmu EWF jest już otwartych, a oddziały GRU muszą wycofywać się. Wojna na zapleczu trwa.)


Jan Kowalski – Nie wygląda to dobrze.

Tony Hogański – Na litość boską! Janku! Zaknebluję cie chyba! Skończ wreszcie marudzić! Od pierwszego segmentu smęcisz i płaczesz. My nie chcemy tego słuchać, zaśpiewaj nam lepiej coś wesołego.

Jan Kowalski (śpiewając) – My pierwsza brygada, strzelecka gromada. Na stos rzuciliśmy nasz życia los, na stos, na stos!

Tony Hogański – Zwyciężymy!

Jan Kowalski (wyjąc) – Rozkwitały pąki białych róż! Wróć Jasieńku, z tej wojenki wróć!


(Jesteśmy na zapleczu, bo niby gdzie indziej być możemy? Korytarzem idzie Bidam i najprawdopodobniej zmierza w stronę wejścia na arenę, bo wszak już za kilkanaście minut powinna rozpocząć się jego walka z Szakalem. Wtem jego drogę zastępuje trójka bojowników z Boko Haram. Uzbrojeni w kałasznikowy i maczety tarasują drogę aktualnego EWF FTW Champa.)

Bojownik Boko Haram#1 (śmieszną polszczyzną) – Stop! Ręce do góry! Pójdziesz z nami!

Bidam – Lubicie kurczaki? Możecie jeść w islamie mięso kurczaków?

Bojownik Boko Haram#2 – Co?

Bidam – Czy kurczak to zwierzę nieczyste? Bo ja nie wiem, pytam was, bo walczycie o zwycięstwo islamu na świecie, prawda? Ja na przykład walczę o swoje zwycięstwa, ale dzisiaj mi kiepsko idzie. Przerżnąłem z kretesem być może jedną z najważniejszych walk w mojej karierze, a wy przeszkadzacie mi w drugiej.

Bojownik Boko Haram#1 (śmieszną polszczyzną) – Jesteście zatrzymani.

Bidam (uśmiechając się) – Nie sądzę.

Siergiejewicz Nowosibirski bez słowa dopada do trójki muzułmańskich bojowników. Największego traktuje potężnym Spearem, wpierdalając go prosto na ścianę. Od razu podnosi się, błyskawicznie kopie jednego terrorystę w krocze, drugiemu wyrywa karabin, tylko po to by trzasnąć nim nachylonego pierwszego w kark. Gdy ten upada EWF FTW Champion zwraca swoją uwagę na drugiego, trzaskając go karabinem w nos. Vaclav wybijał zęby przy pomocy kałasznikowa, a Bidam postanowił złamać nos. Teraz dla zabawy zaczyna okopywać trójkę leżących terrorystów. Nie trwa to długo, bo za jego plecami pojawia się cień, a następnie ktoś przykłada mu ostrze do karku. Delikatnie przebija ono skórę Bidamczyka i pojawia się kropelka krwi.

Bidam – Japońska stal i znajomy zapach perfum. Berenika, dawno się nie widzieliśmy.

Faktycznie, za plecami Bidama stoi Berenika.

Berenika – Bidam. Humor jak zawsze dopisuje?

Bidam – Nie narzekam.

EWF FTW Champion błyskawicznie odwraca się, co sprawia że katana dokonuje większego nacięcia na jego karku, ale ten nie zwraca na to uwagi i ignorując ból stoi już twarzą w twarz do duchownej następczyni czekistów. Ta odskakuje w tył, ale Bidam wybija się w powietrze i kopniakiem w katanę wytrąca ją z dłoni Bereniki. Tak jak się okazuje ma szeroki wachlarz arsenału ofensywnego, bo zza pasa wyciąga sztylet znany jako handżar i przystawia go Bidamowi do brzucha.

Berenika – Ani kroku w tył ani kroku w przód. Jesteś mój.

Bidam (zdziwiony) – Co? Przegrałem?

Berenika – Jakże się cieszę, że się spotykamy. Szkoda, że nie później, bo byłbyś idealnym trofeum po dzisiejszej gali Bidam, naprawdę. Tak przy okazji, co u Franko?

Bidam – Spasł się.

Berenika – Naprawdę?

Bidam – Nie.

Berenika – Helenka zdrowa?

Bidam – Zapytaj sama. Stoi za tobą.

Berenika – Nie nabiorę się na to, wybacz.

To nie był jednak żart, bo za plecami Bereniki naprawdę pojawia się Helenka! Wskakuje dziewczynie z amnezją (a może ona wcale nie miała amnezji?) na plecy! Obie panie padają na ziemię i zaczynają się tarmosić. Berenika szybko uzyskuje przewagę, ale widząc, że sytuacja jest raczej niekorzystna zeskakuje z niej, po drodze chwyta za swoją katanę i ucieka.

Berenika (z uśmiechem) – Jeszcze się spotkamy! Pa!

Bidamczyk tymczasem pomaga wstać Helence, nadciąga także Franko.

Helenka – Wszystko w porządku?

Bidam – Tak. Dzięki.

Helenka – Miałeś wszystko pod kontrolą, prawda?

Bidam – W sumie to nie. (Zwraca się do Franko.) Wybacz za tą historię z Evolution title. To Szakal, nie ja.

Franko – Cóż... widać taka była cena udziału w main-evencie.

Bidam – To śmieszne, na pięć możliwych pasów w EWF, ja mam trzy. Jakbym przypadkiem zgarnął jeszcze Daemusina i World title to dopiero byłaby heca, nie?

Franko (beznamiętnie) – Tak.

Bidam – Spotkaliście jakichś terrorystów?

Franko – Nie. W ten rejon hali mieli się nie zapuszczać. (Spogląda na pobitych bojowników Boko Haram.) To musiał być jakiś zwiad.

Bidam – Tak... no nic. Ja mam walkę, ty main-event. Trzymajcie się i spotkamy się po gali. Mam nadzieję, że nie skończę z kulą w tyle głowy, wrzucony do dołu śmierci i przysypany wapnem.

Zapada cisza.

Bidam – To był żart.

Franko – To twoje poczucie humoru.

(Koniec przygód na zapleczu. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Bidam sobie ładnie poradził.

Tony Hogański – Ładnie? Nie dziwota, że przegrał już jedną walkę, jak daje się obezwładnić jakiemuś dziewczęciu z mieczem. Dla mistrza Szakala to doskonała wiadomość. On ćwiczy dzisiaj szkołę perswazji, więc może po prostu przekona Bidama by ten się poddał.

Jan Kowalski (kpiąco) – Tak, to bardzo prawdopodobny scenariusz.

Tony Hogański – Ty kpisz, a mistrz Szakal ma wiele talentów. Dziś kilkoma słowami i ruchem swych łysych brwi wyprosił terrorystów ze swojego biura.


(Przenosimy się poza obręb hali. Na stanowisku dowodzenia sił zła stoją niezłomnie Felipe Castro, Aleksandr Nazaretian i Bronisław Myszkiewicz. Towarzyszą im zwolennicy partii rządzącej, a także drobne grupki Boko Haram, bo przecież większość zajmuje się zdobywaniem hali. Felipe Castro rozmawia przez telefon.)

Felipe Castro (przez telefon) – Co masz towarzyszu Rokossowski do powiedzenia?

Głos Franciszka Rokossowskiego – To był genialny pomysł. Nie byłem wewnątrz hali EWF od 2002 roku i znów tu jestem. Moje socjalistyczne bojówki radzą sobie świetnie, choć to Boko Haram wykonuje czarną...

Tu wszyscy śmieją się rubasznie i bronkoidalnie.

Głos Franciszka Rokossowskiego – ... robotę.

Felipe Castro (przez telefon) – Rozumiem, bez odbioru. (Koniec rozmowy.) Panowie, same dobre wiadomości. Kontrolujemy już jakieś 20% hali.

Aleksandr Nazaretian – Ale wiesz, że to nie są punkty o strategicznym znaczeniu? GRU trzyma się dzielnie, tam gdzie chce się trzymać. Nie mamy jeszcze żadnych kluczowych jeńców, gala nie została przerwana, a dużo czasu nam już nie zostało.

Bronisław Myszkiewicz – To prawda. Jeśli uda im się ewakuować radę nadzorczą na czas, to z naszego planu nic nie zostanie.

Felipe Castro – Panowie, po co ten defetyzm? Mamy miażdżącą przewagę, z tej hali prawie nie ma wyjścia. Do końca Kwietniowej Anarchii będziemy kontrolować 90% hali, a pozostałe 10% to będą jakieś szatnie bez znaczenia. Wszystko idzie po naszej myśli. Szejk Jasin i Berenika są wewnątrz, a ich raporty są pomyślne. Także Rokossowski pozostaje optymistą. Będziemy dzisiaj świętować.

Aleksandr Nazaretian – Co zrobimy z Dagmarą?

Felipe Castro – Niech ją sobie Boko Haram bierze w jasyr. Do Afryki ze zdrajcami. Każdy nasz wróg tam skończy...

(Koniec materiału filmowego.)


Jan Kowalski – Słyszałeś? Oddadzą nas w jasyr islamistom! Wywiozą nas do Afryki i utną nam głowy!

Tony Hogański – Janku, ty się jakoś prześlizgniesz. Gorzej ze mną, Kravenem, mistrzem Szakalem i innymi. Na szczęście GRU sobie radzi. Atakują nas od samego początku gali i co z tego mają? Kontrolują 20% hali. To tyle, co nic!

Jan Kowalski – Jeśli główne linie oporu zostały przełamane, to teraz będzie to już tylko efekt lawiny.

Tony Hogański – Miałeś nie panikować.

Jan Kowalski – Przepraszam.


(Dobrze, że Kowalski przeprosił, bo jego panikarstwo zaczynało już wszystkich denerwować. Jesteśmy na zapleczu, gdzie czasem bywa spokojnie, a czasami nie. Tym razem spotykamy Mariusza Maksa Kolanko w towarzystwie Pana Wojtka. W zasadzie to nie wiadomo czy Pan Wojtek kiedykolwiek gadał, czy odezwie się dzisiaj? Nagle ich oczom ukazuje się komando Boko Haram. Pan Wojtek spierdala na lewo, a Mariusz Max na prawo, otwiera jakieś drzwi i wpada przestraszony do szatni. Ta jak się okazuje była już zajęta. Na drewnianym, składanym leżaku siedzi albo leży Vaclav, który popija sobie piwo. Jak zawsze jest to Perła, ulubiony browar Wroga Ludu.)

Vaclav – Wywiad? Nie, nie, nie mam czasu. Koncentruję się... (Wskazuje na swoją butelkę piwa.) ... przed walką.

Mariusz Max Kolanko – Tak, rozumiem. (Rozgląda się w panice.) A może jednak? To dobra promocja przed main-eventem, nie?

Vaclav – Ja nie potrzebuję wywiadów by się promować. Nie mam czasu Max. Wypierdalaj!

Mariusz Max Kolanko – Mogę tu chociaż chwilę zostać?

Vaclav – Max, jakiś dziwny jesteś. Po dobroci mówię, wypierdalaj, jak do człowieka, przyjaciela nawet, a ty nic.

Mariusz Max Kolanko – Bo... oni tam są!

Vaclav – Kto?

Mariusz Max Kolanko – Terroryści.

Vaclav – Za drzwiami?

Mariusz Max Kolanko – Tak... (Spogląda błagalnie na Vaclava.) Proszę... mogę tu przeczekać aż droga będzie wolna?

Vaclav – Na kolana psie. Błagaj mnie o to.

Siostrzeniec Pana Józefa nie ma innego wyjścia. Pada na kolana przed Vaclavem.

Mariusz Max Kolanko – Proszę...

Vaclav – Staraj się bardziej.

Mariusz Max Kolanko – Błagam cię... pozwól mi tu zostać.

Vaclav – Wstawaj, Max. Nie róbmy cyrku.

Max wstaje z kolan. Vaclav wstaje z leżaka, podchodzi do Kolanki i klepie go po ramieniu.

Vaclav – No już, już. Wszystko będzie dobrze.

Mariusz Max Kolanko (szczęśliwy) – Dziękuję. Naprawdę dziękuję.

Vaclav – Wypierdalaj.

Oczy Maksa są pełne najpierw niedowierzania, a następnie absolutnego przerażenia. Vaclav brutalnie chwyta go za szmaty, otwiera drzwi i wyrzuca na korytarz. Tam od razu zauważają go bojownicy Boko Haram, którzy rzucają się na niego, obezwładniają i biorą do niewoli. Kamera wraca do znienawidzonego przez cały naród. Mecenas Ekstremy.

Vaclav – Jak prawdziwy mężczyzna musisz mierzyć się z przeciwnościami losu. Dołączysz do Józefa i innych. Będzie ci tam dobrze.

(Wracamy na ring.)


Tony Hogański – A to niegodziwa gnida!

Jan Kowalski – Perfidne i paskudne zachowanie Vaclava.

Tony Hogański – Powinien zostać dyscyplinarnie usunięty z EWF.

Jan Kowalski – Tak się po prostu nie postępuje.

Tony Hogański – Ten gnój nie ma honoru.


(Kolejna wizyta na zapleczu to kolejne emocje. Znajdujemy się w kwaterze głównej Armii Prus Wschodnich. Trwa tu ostra libacja, a piwo z Pucharu Szczęściarza leje się wręcz strumieniami. SeBa leży do góry brzuchem i pochrapuje. Mati zasnął pod stołem. Wtem drzwi się otwierają i do kwatery wkracza bojownik Boko Haram. Z obrzydzeniem spogląda na zastaną sytuację. Przeładowuje karabin i celuje w SeBę. Ten momentalnie otwiera oczy, chyba to wyczuł.)

SeBa – Do boju kuce! Masakrować islamistów! Armia Prus Wschodnich!

Mati niczym gepard, śmiesznie kręcąc kończynami dolnymi, wyskakuje spod stołu zatapia zęby w nodze bojownika o islamizację świata. SeBa momentalnie poprawia ułożenie hełmu na swojej głowie, wybija się ze stołu i trafia napastnika swym pruskim hełmem, a tym samym rogiem prosto w brzuch! Terrorysta traci kontrolę nad własnym ciałem i posyła serię z karabinu w sufit. Trafia w lampy i światło gaśnie.

SeBa – Ej ziomki? Kto zgasił światło?

Słychać wrzaski islamisty.

SeBa – Gryź go, Mati, siekaczami go! Za naszą armię! Walcz z wrogiem! Bierz go!

(Pełne bólu wrzaski afrykańskiego bojownika milkną. Jako, że w szatni jest ciemno, to my nie mamy tutaj niczego do roboty. Wracamy na arenę.)


Tony Hogański – Brawo Armia Prus Wschodnich!

Jan Kowalski – Tak się walczy z islamskim najeźdźcą!

Tony Hogański – SeBa jest jak Karol Młot! Jak Sobieski pod Wiedniem! Obrońca Europy!


(Znów jesteśmy backstage. No ile można? Tym razem trafiamy znów do dekadenckiej szatni EWF World Champa. SR-Crazy z EWF World title na brzuchu przysypia na rzymskiej sofie. Smeli i Miszki nie ma w pobliżu, ale są zhańbione panie, które w złej sławie trafiły z izraelskiego wojska do Korpusu Ochrony imienia Feliksa Dzierżyńskiego. Szaleniec jest intensywnie wachlowany, gdy otwierają się drzwi i w szatni melduje się czterech murzyńskich bojowników z Boko Haram. Korpus Ochrony od razu staje gotowy do działania. Crazy otwiera jedno oko i powstrzymuje je.)

SR-Crazy – O! Są stażyści! Jednak przeżyliście! Moja szkoła, nie? Wiele was nauczyłem, ale ucieczki z opresji zawsze mieliście opanowane do perfekcji.

Islamiści są zdziwieni. Crazy wstaje podchodzi do nich i ściąga ich chusty z twarzy, objawiając całemu światu ich murzyńskie lica.

SR-Crazy – No nie! Oni używali gazów bojowych, że tacy sini się zrobiliście? Nalep, mów co z tobą. (Potrząsa dramatycznie jednym z murzynów.) Albo nie... ty, gościu od fabryk. (Zaczyna potrząsać innym murzynem. Robi to równie dramatycznie.) Od razu cię poznałem, bo najbardziej osmolony jesteś. Przeżyłeś wybuch w tej swojej fabryce, więc masz doświadczenie. Co oni wam tam zrobili? Zamknęli w solarium?

Murzyni chcą zareagować, ale Crazy odbiera im kałasznikowy.

SR-Crazy – To nie zabawki. Trzeba to później oddać GRU. No już, już! (Klaszcze w dłonie.) Do roboty! Banito i Nalep przejmują wachlowanie. Gościu od fabryki zrobi mi koktajl, a Huarez będzie polerował pas. Zrozumiano?

Bojownicy z Boko Haram kiwają głowami.

SR-Crazy – Nie mówiłem wam tego nigdy, ale fajni z was stażyści. Cieszę się, że robicie ten bezpłatny staż właśnie u mnie. Inni by wami pomiatali, ale u mnie zawsze sprawiedliwie, nie?

Znów kiwają głowami.

SR-Crazy – Jak mi main-event dzisiaj dobrze pójdzie to Miszka zabierze was do Maka na frytki i szejka.

Bojownik Boko Haram#01 (przerażony) – Szejk Jasin?

SR-Crazy – Co? Szejk z brzoskwiń? No nie wiem, truskawkowy mieli kiedyś, czekoladowy i chyba śmietankowy. A może waniliowy? Spytajcie Miszkę, ale koniec tego gadania. Do roboty!

(Islamiści biorą się do pracy. Nic tu po nas, więc wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Najpierw Szakal przekonał islamistów siłą perswazji by wynieśli się z jego szatni, a teraz Crazy zrobił z innych stażystów.

Tony Hogański – Od razu widać, kto jest legendą polskiego wrestlingu. Bidam i Vaclav walczą wręcz z terrorystami, a Crazy i Szakal robią to siłą woli, mocą samego słowa.

Jan Kowalski – To ciekawe, prawda?

Tony Hogański – EWF jest bardzo ciekawe.

Jan Kowalski – Z drugiej strony, to smutne, że Crazy pierwszy raz pochwalił swoich stażystów jak ich już tu nie było. Chłopaki na pewno by się ucieszyli.


(Z serii „Wspomnień czar” czyli przypomnienie wcześniejszych Kwietniowych Anarchii organizowanych przez Extreme Wrestling Federation.)

EWF PPV „Kwietniowa Anarchia V”, 25.04.2010, Wrocław, Polska

01. Vitor Hernandez pokonał Maniaka, Lunaticka, Dastina Tornado i Nigela Morona i wygrał VII edycję Pucharu Szczęściarza
02. Yoshihito Nabeshima pokonał Vaclava
03. Walka pomiędzy Nasem Jazzowskim a Toolem zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym
04. Bidam pokonał Ieshige i Gabriela Iwanowa
05. Aero pokonał Jimmy'ego Hendrixona i Wasilija Gromowa i obronił EWF Daemusin title
06. Crash pokonał Vegarda Jacobsena i zdobył EWF Evolution title
07. Sandman pokonał SR-Crazy'ego i zdobył EWF FTW title
08. Tool pokonał Nasa Jazzowskiego i Psycho
09. Psycho pokonał Toola i Nasa Jazzowskiego i obronił EWF World title

Inne ważne wydarzenia z tego PPV:
 
01. Szakal zaginął
02. Esmeralda Martinez zainicjowała Rewolucję Kulturalną
03. Yoshihito Nabeshima zrzekł się EWF World title shotu
04. Scyther wspomógł Psycho w obronie EWF World title

(Koniec.)


Tony Hogański – Mistrz był taki aktywny na tej gali.

Jan Kowalski – To na poprzedniej. Na tej zaginął i go nie było.

Tony Hogański – Faktycznie, pomyliło mi się coś.

Jan Kowalski – Czy przyszedł czas na main-event?


(Przenosimy się jeszcze raz na zaplecze. Jesteśmy w pomieszczeniu realizatorów, do którego wtargnęli bojownicy Boko Haram. Dwóch murzynów siedzi przy komputerach i oglądają śmieszne filmiki z innymi murzynami na popularnej stronie o ogólnoświatowym zasięgu. Na razie w niczym nie przeszkadzają, więc miejscowi technicy zaakceptowali tę nienormalną sytuację. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – No tak...

Jan Kowalski – Ucieszy cię pewnie wiadomość, że czas na kolejną walkę.

Tony Hogański – Yeah! Mistrz Szakal znowu w akcji! Oby tym razem poszło mu lepiej.

Jan Kowalski – Na szalę w tej walce zostanie rzucone EWF FTW Championship. Tak zadecydowało kierownictwo EWF.

Tony Hogański – Skoro doszło do nadzwyczajnych przekształceń na szczycie. To czy Kraven zadecydował o tym jako komisarz EWF czy jako przewodniczący Stawki?

Jan Kowalski – Nie mam pojęcia.

Zaczyna grać „London calling” The Clash, kultowa to pieśń, mogliby ją czasem puścić z dodatkiem The Pogues, ale nie tym razem. Spod FeliXtronu wychodzi Bidam, EWF FTW Champion. Ignoruje zupełnie publiczność, chociaż ta pozdrawia go gorąco. Jest skupiony i zmotywowany. Nie wytrąciła go z uwagi nawet drobna wpadka realizatora, który w pewnym momencie zmienił jego theme na jakąś piosenkę Shakiry, która to ma niby promować mistrzostwa świata w piłce nożnej. Bidam dociera na ring, gdzie wita się z Lechem Grudzińskim.
Następnie rozbrzmiewa The Offspring i „Self Esteem”, publiczność się raduje, bo senator Szakal dobrym człowiekiem jest, skurwielem, ale dobrym i pozytywnym skurwielem. Kiedyś nie był popularny, ale teraz spotyka się z dowodami sympatii na całym świecie. Może chciałby w przyszłym roku zostać prezydentem? Znów doszło do jakiejś awarii, bo w pewnym momencie theme wyłącza się, a następnie zmienia się w KSU i „Kto cię obroni Polsko.” Teraz widzimy, że to bojownicy Boko Haram, którzy siedzą w realizatorce i odpalają sobie taką muzykę, jaka im się spodoba. Szakal miał szczęście, Bidam trochę mniej.

Tony Hogański – Dlaczego ta walka nie jest o EWF Evolution title?

Jan Kowalski – Bo tak postanowił Kraven.

Tony Hogański – Mistrz Szakal z radością dorzuciłby ten pas do swojej kolekcji.

Jan Kowalski – Naprawdę chciałbyś, żeby Szakal miał ten pas na liście swoich sukcesów?

Tony Hogański – On niczym nie gardzi. Masz zresztą jakiś problem? Ja byłem przecież EWF Evolution Champem, a nawet mistrzem Konstantynopola!

Kiedyś mieliśmy galę w Konstantynopolu, który obecnie nosi jakieś odrażającą nazwę. Być może kiedyś jeszcze tam wrócimy, ale bez Sandmana będzie to raczej trudne, a nad Konstantynopolem zawiśnie jeszcze kiedyś chrześcijańska flaga. Na ringu tymczasem jest Lech Grudziński, są też Szakal i Bidam. Gotowi do walki, zmotywowani, a do tego od kilku miesięcy znajdujący się w drobnym a czasem bardziej poważnym konflikcie. Czas rozwiązać spór między nimi. Czas na walkę! Arbiter daje sygnał do jej rozpoczęcia, słychać gong i jest! Ruszyli! Zaczyna się! Dochodzi do pierwszego zwarcia, obaj wrestlerzy próbują zdobyć przewagę siłową... mocno się tarmoszą, oj mocno! Pojedynek początkowo jest wyrównany, bo na początku walki tak z reguły jest. No chyba, że walczy jakaś ostatnia oferma z uznanej klasy zawodnikiem. Ten pojedynek to jednak starcie na szczycie, obaj wrestlerzy są klasą samą w sobie, nie ma co do tego wątpliwości. Szamotanina między nimi trwa, jest bardzo dynamiczne, obaj energicznie starają się osiągnąć przewagę. Wydaje się, że Szakal jest bliski... ale nie! Jednak to Bidamowi się to udaje, bo spycha przeciwnika do narożnika, gdzie zaczyna go dusić. Nie ma DQ, więc Lech Grudziński nie ma niczego przeciwko. Bidam po mongolsku, brutalnie uderza Szakala w twarz. Ten reaguje nad wyraz spokojnie, wracając na środek ringu. No dobra, rzucił jakąś kurwę, ale był spokojy. Dochodzi do drugiego zwarcia, znów widzimy chwilową równowagę po której Bidam drugi raz zdobywa lekką przewagę, kolejny raz spychając rywala do narożnika. Bidam bierze rozpęd i chce skoczyć na rywala, ale ten odskakuje w ostatniej chwili... Nowosibirski rozbija się w narożniku... nie! Jednak nie! W ostatniej chwili wyhamował. Szakal dopada do niego, chwyta za kark i odciąga na środek ringu.

Jan Kowalski – Jak na razie walka pełna pasji, ale bez większych ataków.

Tony Hogański – To początek. Mistrz się dopiero rozgrzewa.

Jan Kowalski – A Bidam?

Tony Hogański – Osobiście nic do niego nie mam, ale w tej walce jest on cwelem i mendą.

Panowie znajdują się na środku ringu i znów doszło do zwarcia. Szakal chwyta Bidama w headlocka, ale Nowosibirski wyswobadza się z niego. Tarmoszą się znowu i tym razem Bidam ze zwarcia przeszedł płynnie do Hammer Locka. W całej tej akcji Szakal poradził sobie całkiem sprytnie i sprawnie, to znaczy uderzając pięścią w twarz senatora. Kilka takich strzałów wystarczyło, by dwukrotny EWF World Champion zwolnił chwyt. Aktualny EWF FTW Champion od razu przechodzi do ofensywy, rozpędza się i odbija od lin, by następnie wyjść z Clotheslinem powalającym swojego przeciwnika. Bidam podnosi momentalnie go i atakuje chopsem na środku ringu. Następnie wykonuje Irish Whip, po czym schyla się aby wykonać Back Dody Drop, jednakże Szakal pięknie kontruje! Cóż za styl! Senator agresywnie kopnął przeciwnika w klatkę piersiową. Taka to była kontra. Bidam nawet nie wie za bardzo co się stało, natychmiast doskakuje do niego senator, który dobija go potężnym European Uppercutem. Nowosibirski z łoskotem pada, a Szakal przechodzi do pinu.....1.....kick out! Szakal wstaje, natychmiast podnosi przeciwnika, po czym zaczyna uderzać go pięściami oponenta, na dokładkę natomiast serwuje mu Side Suplexa. Kolejna akcja to odbicie się od lin i próba wykonania Knne Dropa. Tym razem jednak Bidamczyk odsuwa się, przez co Szakal pada kolanem na matę. Bidam od razu wstaje, zakłada dźwignię na jedną z rąk łysego senatora po czym agresywnie podciąga rywala ku sobie atakując barkiem. Czyni tak dwukrotnie, po czym Szakal uderza go łokciem i wyswobadza się z bolesnej opresji. Bidam od razu jednak chwyta rywala za głowę i wykonuje mu DDT!

Jan Kowalski – Nie zapominajmy, że panowie już walczyli.

Tony Hogański – W swoich karierach? Odkryłeś Budę Ruską tym stwierdzeniem albo inną Amerykę. Oczywiście, że walczyli, przecież to nie debiutanci.

Jan Kowalski – Chodziło mi o pierwszą walkę.

Tony Hogański – Wiem, szydzę z ciebie.

Bidam wstaje, po czym od razu odbija się o liny. Szakal niespodziewanie jest jednak szybki. Też wstał, też odbił się o liny... panowie już po chwili spotkali się w połowie drogi. Bidam spróbował Clothesline'a, ale Szakal nie, on to przewidział, on prostu uniknął ciosu. Znalazł się za plecami Bidama, szybko wyhamował, wybił się i trafił go w plecy Dropkickiem. Dwójka zawodników pada na matę. Szakal momentalnie wstaje i rozpoczyna senatorską akcję ofensywną, a tym razem wiążę się to z wykonaniem Running Knee lIft. Okazał się to manewr bardzo słuszny, godny i sprawiedliwy, gdyż Bidam, co to ledwo powstał, znów padł jak rażony piorunem albo przejechany kombajnem. Łysy od razu przechodzi do pinu.....1......2..kick out! Walk nie wygrywa się łatwo, a już szczególnie nie na Kwietniowej Anarchii. Szakal spada więc na niego z Elbow Dropem, jednym, drugim, trzecim, czwartym. Następnie podnosi go.. i w tym momencie Bidamczyk chwyta go, po czym wykonuje mu Power Slama. Natychmiast podnosi Szakala, wykonuje irish whip do narożnika, po czym rozpędzony chce zaatakować z Clotheslinem, jednakże wspaniały Szakal w ostatniej chwili odsuwa się. Chwiejnym krokiem Bidam kieruje się na środek ringu, gdzie zostaje powalony przez potężny Clothesline z senatorskiej ręki Jaśnie Pana Szakala.  Kilkaset lat tradycji polskiego senatu czuwa nad nim. Szakal zawsze będzie przeciwnikiem likwidacji senatu, bo w Rzeczpospolitej na takie haniebne likwidacje miejsca nie ma i być nie może. Tymczasem Bidam powoli się podnosi, ale za jego plecami już czai się Łysy, który zakłada mu Full Nelsona.

Tony Hogański – Zobacz w jakiej mistrz jest cudownej formie.

Jan Kowalski – Faktycznie, nie jest źle.

Tony Hogański – Nie jest źle? On to wygra Janku, on to wygra.

Jan Kowalski – Jeszcze kilka godzin temu widziałeś Szakala jako nowego EWF World Champa.

Tony Hogański (obrażony) – Oszukali go.

Oszukać może i oszukali, Toster zawsze będzie trzymał stronę Szakala, my jednak powinniśmy być obiektywni jak polskie media głównego nurtu, bo przecież nie pobocznego. Tymczasem dominacja senatorska trwa, bo trzyma on Siergiejewicza Nowosibirskiego w morderczym i bardzo bolesnym uścisku przez kilka chwil. Nie wygląda to najlepiej dla poczciwego Mongoła. Nie ma on zamiaru się poddawać, z pewnością nie należy do tego ludzi. Walczy, och jak walczy! Aktualny EWF FTW Champion desperacko i z werwą stara się wydostać. Już po chwili uwalnia jedną z rąk. Obaj wrestlerzy szamoczą się na środku ringu. Tak wygląda ta walka, to jej symbol, jedna wielka szamotanina. Zwolennicy latających albo pijanych małp nie będą zadowoleni. Bidam już odzyskał siły i próbuje kontratakować. Nie tylko uwolnił jedną z rąk, ale bardzo szybko zaczyna dynamicznie uderzać oswobodzonym łokciem w twarz Szakala. Jak on będzie przemawiał na najbliższej debacie w senacie? Z taką pokiereszowaną twarzą? Gdzie majestat polskiego parlamentarzysty? Dobry żart, bo wszyscy dobrze wiedzą, że przecież większość parlamentarzystów, oprócz Szakala rzecz jasna, nie ma żadnego majestatu, to kurwy bez honoru. Bidam tymczasem walczy o wolność. Swym skutecznym uporem uwalnia się, błyskawicznie chwyta Łysego w pól po czym wykonuje Belly to Belly Suplex. Szakala nie jest łatwo zlikwidować, bo powoli wstaje ale zostaje powalony natychmiast Clothesline'a w wykonaniu Nowosibirskiego. Szakal znów, kolejny raz, wstaje po czym znów pada po drugim z kolei ataku ręką Bidama. Teraz to aktualny EWF FTW Champion podnosi Szakala, wykonuje irish whip do narożnika. Szakal potężnie i z łoskotem uderza plecami o narożnik. Tymczasem Bidam rozpędza się w stronę rywala, próbuje na niego skoczyć, ale senator łatwo kontruje uderzając rywala łokciem w twarz.

Tony Hogański – To jest senator! Prawdziwy! Widziałeś jaki ma łokieć? Jak cudnie ułożony?

Jan Kowalski – Od 2001 roku łokieć Szakala jest topowym łokciem w Polsce.

Tony Hogański – A przecież nie było jeszcze Elbow Hit!

Jan Kowalski – Czekamy i na to.

Elbow Hit faktycznie nie było, ale może jeszcze będzie. To nie jedyne uderzenie łokciem w twarz, bo już po chwili Bidamczyk obrywa drugi, identyczny cios. Znów w użyciu był identyczny łokieć i trafił on w identyczne miejsce, czyli twarz Siergiejewicza Nowosibirskiego. Szakal chwyta rywala, po czym mocnym irish whipem posyła go wprost w narożnik. Nie tracąc ani chwili sam bierze lekki rozpęd, wyskakuje lekko w górę i chwytając głowę Bidamczyka przywala nią o najwyższy narożnik. Impet uderzenia był na tyle duży, że Bidam odbił się tak mocno, by paść na matę jak zabity. Prawdziwe zwłoki! Generalnie cała ta akcja rozegrana została w dynamicznym tempie i publiczność okazuje swoje zadowolenie. Szakal w sposób żwawy od razu przechodzi do pinu.....1....2....kick out!! Tym razem nie wyszło, ale może następnym razem będzie lepiej. Senator podnosi swojego mongolskiego przeciwnika.... i w tym momencie dostaje kopniaka w brzuch i DDT! Łysy pada. Bidam od razu dopada do rywala, podnosi go i Samoan Drop! Szakal jest zupełnie zamroczony, co wykorzystuje aktualny EWF FTW Champion. Pomaga rywalowi wstać, natychmiast chwyta go za głowę i uderza jego twarzą o słupek pobliskiego narożnika... następnie odwraca go i wykonuje mu Chestbreakera. Łysy pada.... a Bidam natychmiast dobija go Elbow Dropem... wstaje, odbija się o liny i kolejny raz uderza na nim Elbow Drop. Czy to wystarczy by zdominować Szakala? Chyba nie, bo ten jednak tak łatwo nie zamierza rezygnować i prawie od razu próbuje wstać. Na nic jego zamiary, bo Bidam nie pozwala mu na to i natychmiast zaczyna go okopywać. Sam nie był w stanie, ale Bidam udzieli mu wsparcia, bo ważne jest to by takie rzeczy odbywały się na jego warunkach. Pomaga mu więc wstać... i w tym momencie dostaje kopniaka w brzuch i Tornado DDT! Szakal zaszalał! Jednak Bidam natychmiast próbuje wstać, ale owłosiony inaczej wrestler od razu chwyta go za rękę, rzuca go o liny, a gdy rywal wraca do niego nagradza go Northern Lights Suplexem! Pin......1.......2.....kick out!

Tony Hogański – Widzisz jak mistrz czadu daje?

Jan Kowalski – Moglibyśmy zrobić kiedyś galę w Czadzie.

Tony Hogański – Po co? Mamy dzisiaj Afrykę na gali. Nie trzeba do nich jeździć, sami przypływają do Europy na tych swoich tratwach.

Jan Kowalski – Lubimy jednak odwiedzać egzotyczne miejsca.

Tony Hogański – Gala w Radomiu już była.

Szakal szybko podnosi Bidamczyka i zaczyna sprzedawać mu chopsy. Widać w nich prawdziwie starą szkołę! Chopsów jest wiele, ale ich seria nie trwa długo, bo obecny EWF FTW Champion zupełnie niespodziewanie, bo przecież w EWF wszystko dzieje się niespodziewanie, blokuje uderzenia i kontratakuje dynamicznymi punchami w swoim wykonaniu. Szakal po dresiarsku zdziwiony i jednocześnie oszołomiony niespodziewanym kontratakiem już przestaje się nawet bronić tylko przyjmuje kolejne uderzenia. Nagle Bidam kopie swego przeciwnika prosto w brzuch po czym wykonuje na nim Single Arm DDT. Lepsze byłoby Single Malt Whisky, ale nie można mieć wszystkiego. Żywa legenda polskiego wrestlingu zwija się z bólu, a Bidam wymierza mu kopniaka prosto w twarz. Następnie zaczyna zasypywać plecy senatora Najjaśniejszej Rzeczypospolitej całą serią kopniaków. Trwa to chwilę i wydaje się być całkiem skuteczne. Po jakimś czasie Bidamczyk podnosi rywala.... po czym wrzuca go wprost w narożnik. Podchodzi do niego i zaczyna znów zasypywać go gradem kopniaków.  Pięknie harmonizują mongolskie buty Bidama z dostojną posturą Szakala. Koniec ery kopniaków, bo Bidamczyk wchodzi z senatorem na najwyższą linę narożnika. Szakal nie ma zamiaru tak po prostu przyjmować wyroku na siebie i jnie chce tak łatwo się poddawać. Ostro walczy z agresorem jak Tommy Lee Jones w „Ściganym”. Była już szamotanina na środku ringu, i to nie jedna!, mamy teraz szamotaninę na słupku narożnika. Dla Szakala ważne, że jest ona skuteczna, bo w ten sposób nie pozwala wykonać rywalowi żadnej konkretnej akcji.

Jan Kowalski – Zobacz jak się tam siłują na tym narożniku.

Tony Hogański – To piękna walka. Może nie idealna technicznie, ale pełna wspaniałej psychologii ringowej.

Jan Kowalski – To jak reklama ligi włoskiej. Może nie idealna w ofensywie, ale świetna taktycznie i w defensywie. Dlatego mało kto ją ogląda.

Tony Hogański – Jesteś wredny.

Akcja w narożniku trwa i nic nie wskazuje na to by miała się skończyć. Szakal stawia bardzo skuteczny opór. Bidam jest wyraźnie zaskoczony obrotem sytuacji, bo zdołał mu tylko wymierzyć kilka ciosów pięścią. Podejmuje kolejną próbę zdominowania swojego utytułowanego przeciwnika. Chwyta dwukrotnego EWF World Champa za jego świecącą się i łysawą głowę.... i wykonuje mu w końcu SuperPlexa!! Obaj zawodnicy leżą na środku ringu i odpoczywają. Nie trwa to długo. Pierwszy wstaje Bidam, który ma zamiar kontynuować swą dotychczasową działalność, mianowicie niszczyć Szakala aż ku zwycięstwu. Stoi na równych nogach, ale Szakal też w miarę szybko dochodzi do siebie. Siergiejewicz Nowosibirski pomaga swemu przeciwnikowi wstać, po czym z wielkim impetem wrzuca go prosto w narożnik! Następnie bierze rozpęd i przygniata przewodniczącego rady nadzorczej potężnym Splashem. Łatwo jest sobie wyobrazić co musi w tej chwili czuć Szakal... a w zasadzie to nie wiadomo, bo nie można przewidzieć, co kryje się wewnątrz umysłu Szakala. Możemy jednak wczuć się w role jego ciała. To nie czuje się chyba najlepiej, bo jego właściciel pada nieżywy na matę. Obecny EWF FTW Champion, a zarazem EWF Evolution Champion, a na dokładkę jeszcze EWF Tag Team Champion podchodzi do niego, pomaga mu wstać, a następnie ustawia go znów w narożniku. Wydaje się, że za chwilę Szakal oberwie kolejnego Splasha, bo Bidam znów bierze rozpęd w mongolskim stylu... ale nie! Nie tym razem! Szakal energicznie zastawia się nogami, a Nowosibirski uderza w te senatorskie kończyny! Zmusza go to do wykonania kilku kroków w tył, a w tym czasie w Szakala jakby wstąpił demon szybkości. Od razu wskakuje na narożnik, po czym skacze na rywala, może nie z najpiękniejszym, ale jakże skutecznym Dropkickiem! Trafiony, zatopiony!

Tony Hogański – Ha! Zobacz! Jak pięknie! Jak cudownie!

Jan Kowalski – Bosko.

Tony Hogański – Był taki święty.

Jan Kowalski – Wiem.

Tony Hogański – Ale może nasi widzowie nie wiedzą.

Jan Kowalski – To teraz już wiedzą.

Obaj zawodnicy leżą. To już ich druga walka dzisiaj, więc zmęczenie to rzecz normalna. Pierwszy podnosi się Szakal, bo ma więcej energii. Poczuł się chyba jednak samotny, bo nie chce zostawać jedynym wrestlerem w pozycji pionowej. Od razu przeciwnika, wykonuje irish whip, po czym dokłada drop toe hold, sam odbija się od lin, a następnie atakuje Elbow Dropem. Na nieszczęście dla senatora Bidamczyk odsuwa się. Walka trwa juz długo, ale baj wrestlerzy podnoszą się w dość równym tempie. To pokazuje tylko jak wyrównany jest to pojedynek. Zaczyna się ostry szczecińsko-mongolski brawl. Po krótkiej chwili równowagi, dominować zaczyna w nim Szakal. Już po chwili Łysy whipuje Bidama o liny, ten nabiera rozpędu, wraca do niego, a Szakal przypierdala potężnego Big Boota na twarz Bidama! Sprawia to, że EWF FTW Champion przelatuje ponad linami i wypada poza ring! Szakal nie traci czasu i także schodzi z ringu. Dlaczego miałby zostawić rywala samego? To przecież niekoleżeńskie! Tam natomiast Siergiejewicz Nowosibirski podnosi się. Nie robi tego zbyt szybko, ale od czego ma się pomoc, gdyż obywatel Mongolii wstaje, opierając się o barierki oddzielające ring od publiczności. Szakal jest jednak już przy nim, od razu chwyta go za rękę i z impetem wrzuca go prosto na metalowe schodki znajdujące się nieopodal. Jest to zawsze bolesne spotkanie! Bidamczyk ma chyba w sobie jakieś nadludzkie siły, bo znów w miarę szybko dochodzi do siebie i podnosi się. Szakal od razu wymierza mu kopniaka. Efekt jest łatwy do przewidzenia, Bidam znów pada na posadzkę. Szakal pomaga mu wstać... chwyta go za głowę i zaczyna trzaskać nią o barierki oddzielające ring od publiczności. Wymierza mu w ten sposób jeden cios.... drugi..... trzeci..... czwarty..... piąty....

Tony Hogański – Mistrzu! Jesteś wspaniały! Wykończ go! Wykończ!

Jan Kowalski – Nie jest łatwo rozprawić się z Bidamem.

Bidam tymczasem zaczyna obrażać majestat i godność senatu. Insynuuje, że każdy senator to zdrajca, a senat sprzedał Polskę i doprowadził do rozbiorów. Teraz ma robić to samo, w czym Szakal wyraźnie pomaga. Łysy denerwuje się i wrzeszczy, że to nieprawda, że on broni honoru Polski. Wystarczyło to by przestał uderzać twarzą Bidama o barierki. Ulżyło Mongołowi wyraźnie. Szakal chwyta go... i dostaje cios łokciem w brzuch. Nowosibirski wyślizguje mu się i wpada pod ring. Szakal goni za nim i też tam włazi! Panowie zniknęli na chwilę... słychać jakieś odgłosy dobiegające spod ringu, niektórzy wręcz czują zapach walki. W końcu spod ringu wyskakuje wręcz... Bidam z krzesłem! Zaraz za nim goni Szakal... również z krzesłem! Panowie dopadają do siebie, każdy chce strzelić sobie po sweet foci, znaczy się po chair-shocie... i trafiają! Obaj! Wszystko dlatego, że trzasnęli się tak z ukosa, jeden z lewej, a drugi z prawej!! (EWF! EWF! EWF!) Obaj padają poza ringiem... i leżą... w końcu podnosi się Bidam... który trzaska wstającego Szakala krzesłem w twarz! Łysy znów pada na posadzkę, a Siergiejewicz Nowosibirski triumfuje. Chce mu przypierdolić jeszcze raz z krzesła... ale sam dostaje uderzenie kantem krzesełka prosto w swe mongolsko-koreańskie krocze!! Sędzia Lech Grudziński ma na ringu wyraźnie dość takiego łamania reguł. Dał zawodnikom trochę czasu na uspokojenie się, nawet ich ostrzegał... ale wszystko na nic. Sędzia nakazuje uderzyć w gong, co oznacza koniec walki. To nie miało tak wyglądać. To nie miało tak się skończyć, nie tak, och nie tak. (Walka kończy się wynikiem nierozstrzygniętym!)

Tony Hogański – No nie... Lechu, co robisz?

Jan Kowalski – To wszystko przez te krzaczaste brwi Grudzińskiego.

Tony Hogański – Tak? W sumie ja też sądzę, że naciskają mu one na mózg i utrudniają logiczne myślenie.

Szakal i Bidam nic sobie nie robią z decyzji Lecha Grudzińskiego i nadal chcą napierdalać się krzesłami. Widać w Stawce EWF Corporation przewidziano to i Kraven nie chciał by w obliczu zagrożenia terrorystycznego, kluczowi zawodnicy zrobili sobie krzywdę. Dlatego też wyjątkowo na arenie pojawiło się kilku funkcjonariuszy GRU, którzy zaczęli rozdzielać walczących. Poza ring wyszedł też Lech Grudziński, który objaśnił im co i dlaczego zaszło, a także dlaczego podjął taką, a nie inną decyzję. Szakal i Bidam nie ukrywają swojego niezadowolenia. Rozdzieleni przez ochronę pohukują na siebie niczym na wiecu politycznym. Szakal czuje się w tym jak ryba w wodzie, ale Bidam też daje radę. Chcąc nie chcąc muszą jednak opuścić arenę.

Tony Hogański – Popsuto nam zawody. Popsuto święto polskiego wrestlingu.

Jan Kowalski – Przecież jakby nie patrzeć Grudziński podjął słuszną decyzję.

Tony Hogański – Służbista i aptekarz. Nie czuje ducha gry.

Jan Kowalski – Święto mogą nam popsuć terroryści.

Tony Hogański – Tak, z Donbasu.


(Tymczasem jesteśmy na zapleczu, tym cudownym miejscu, do którego zawsze warto wracać. Trwa tu chyba ewakuacja, bo różni technicy biegają w panice tu i tam. Zupełnie zapomnieli jak to powinno rzeczowo przebiegać i po prostu robią, co się każdemu podoba. Później proszę się nie dziwić, że powpadają w murzyńskie łapy. W tym całym szaleństwie dostrzegamy Franza.)

Franz – Co tu się wyrabia? Co to ma znaczyć?

Na korytarzu pojawia się jakiś bojownik z Boko Haram. W ręku trzyma maczetę, więc każdy mógłby pomyśleć, że to normalny mieszkaniec Krakowa. Ale nie, to murzyn z Afryki, a do tego terrorysta. Murzyn chce mu pokazać, żeby się poddał, ale Franz nie rozumie.

Franz – Gadaj po polsku albo po belgijsku.

Islamista z Boko Haram naciera jednak na niego, więc Franz szybko spogląda w górę, wyobraża sobie, że nie ma sufitu, nie ma dachu hali i nawiązuje kontakt wzrokowy z niebem, gdzie według jego mniemania przebywa jego Tragicznie Zmarły Brat. Ten od razu podpowiada mu co czynić. Franz odskakuje na bok, a murzyn wpada prosto do stojącego za nim śmietnika. Były żużlowiec chwyta następnie donicę z jakimś krzakiem iglastym i wkłada ją do śmietnika. W ten brawurowy sposób zakorkował go i sprawił, że bojownik za Mahometa został uwięziony w środku. Oto jednak nadciągają kolejni muzułmanie z maczetami. Franz zaczyna więc uciekać.

Franz – To jak w Brukseli przed żydami, gdy wybijaliśmy okna w synagogach.

Mr. Speedway pędzi korytarzem, kamera co rusz zmienia się - raz jest za jego plecami, a drugi raz tuż przed nim. Franz biegnie wytrwale, to już kolejny korytarz. Nagle z przeciwnego kierunku nadbiega SeBa z Matim.

SeBa – Patrz Mati, to ten ziomek!

Mati – Ten lewak!

SeBa – Masakrujemy go?

Za Feldmarszałkiem Prus Wschodnich także biegnie grupa radykalnych bojowników. Czyżby panowie byli w pułapce?

Franz – Musimy współpracować.

SeBa – Co? Liberalizm socjalistyczny chcesz budować? Król by mnie potępił, ja wierzę w wolność koleś.

Franz – Wolność? Jesteś tak uparty i tak się przy tej wolności trzymasz, że skończymy w łapach tych marokanów. Oni wywiozą nas do Afryki.

SeBa – Tak? Jak cię tam wywiozą to z twoimi lewackimi poglądami gospodarczymi wkrótce zabraknie tam piasku!

Franz – Panowie! Ja spieprzam na prawo! Tam droga czysta!

(Faktycznie był jeszcze jeden korytarz, który przeoczyliśmy. Mati, SeBa i Franz rzucają się w tamtą stronę. Połączone grupy islamskich radykałów wkrótce pojawiają się, węszą trop i ruszają w pogoń. Tego nie będziemy już obserwować, bo wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Widzisz Tony? Nasi zawodnicy muszą już uciekać przed intruzami. To już nie jest wróg u bram, murzyni ante portas, ale są u nas, wewnątrz hali, w naszym domu i to w liczbach zmasowanych.

Tony Hogański – Co robi GRU?

Jan Kowalski – Też chciałbym to wiedzieć.


(Z serii „Wspomnień czar” czyli przypomnienie wcześniejszych Kwietniowych Anarchii organizowanych przez Extreme Wrestling Federation.)

EWF PPV „Kwietniowa Anarchia VI”, 28.04.2013, Thimphu, Bhutan

01. Prinse pokonał MN Ratera i DanGanera w Dark matchu
02. SeBa pokonał Batemana, Skippera, Maxa G. Gravesa, Chickasawa, Franza i wygrał VIII edycję Pucharu Szczęściarza
03. Walka pomiędzy Banem a Franko zakończyła się wynikiem nierozstrzygniętym
04. Bubba pokonał Bidama
05. Szakal pokonał Vaclava i obronił EWF FTW title
06. Nas Jazzowski pokonał Scythera
07. SR-Crazy pokonał Toola i został nowym EWF World Champem

Inne ważne wydarzenia z tego PPV:
 
01. Odbyła się pierwsza edycja Pucharu Srebrnego Smoka
02. Scyther został zmuszony do zakończenia kariery
03. Odbył się podwójny, buddyjski ślub: Nasa Jazzowskiego z WAMP i Ponurego Grabarza z Kesang

(Koniec.)


Jan Kowalski – Niby rok temu, a wydaje się jakby to było wczoraj.

Tony Hogański – Nie możemy tyle Kwietniowych Anarchii urządzać, bo zabraknie nam miejsca na wspominkowe materiały filmowe.

Jan Kowalski – Na razie nie jest źle. Zobaczymy jak będzie za rok. Choć być może za rok rządzić tu będzie Felipe Castro i jego murzyńskie zastępy.

Tony Hogański – Przynudzasz. Chciałbym zauważyć, że Kwietniowa Anarchia VI odbyła się we wspaniałym Bhutanie. Według kalendarza kolejną taką galą będzie Kwietniowa Anarchia IX.


(Jesteśmy na zapleczu. To powoli jest opanowywane przez bojówkarzy z Boko Haram. Ile procent hali już kontrolują? Kilkadziesiąt minut temu było to 20%, teraz może to być już 40% albo nawet 50%. Sytuacja dla władz EWF nie przedstawia się zbyt kolorowo, aluzja do ich koloru skóry była niezamierzona. Jest jednak ktoś, kto nie przejmuje się tym wszystkim. To Weronika Anna Miley Passent, żona Nasa Jazzowskiego. W zwiewnej i kuszącej sukience przemierza ona korytarz hali, rozmawiając intensywnie przez telefon.)

Weronika Passent (przez telefon) – No mówię ci Wera, że nie jest tak źle. Myślałam, że w tym wrestlingu to same bazyle, ale jest z kim się pokazać na mieście. Kumasz? No, jacha, będę tam.

Na korytarzu pojawia się kilku terrorystów z Boko Haram. Widząc białą kobietą, ubraną jeszcze wbrew prawu szariatu, przystają zaciekawieni. Takich widoków w Nigerii nie uświadczą. WAMP próbuje się przepychać między nimi, zupełnie ignorując fakt, że są zamaskowani i uzbrojeni.

Weronika Passent – No sorka! Przepraszam! Próbuję tędy przejść! (Do telefonu.) Nie Wera, to nie do ciebie. Straszny tu tłum się zrobił, jak w subwayu w New Yorku. Ty nic nie wiesz, nie chodzi o taką knajpę tylko o metro takie, jak w Warszawie. Tata mówił, że nasza pani prezydent stolicy mówiła, że jak niedługo otworzy drugą linię, to będzie u nas jak tam. (Znowu próbuje się przepychać.) Sorka, sorka. O, nadepnęłam komuś na nogę. No brechtam tu nieźle. (Do bojowników.) Ale z was krejzole!

Jeden z murzynów wyrywa telefon z ręki WAMP i rzuca go do śmietnika.

Weronika Passent – Ej koleś! To mój ajfon!

Dopiero teraz zauważa, że sytuacja przedstawia się dość groźnie.

Weronika Passent – To ja już pójdę, okej? Nie strzelajcie na mnie focha.

WAMP chce się wycofać, ale drogę zastępuje jej inny bojownik z Boko Haram. Na jej szczęście albo nieszczęścia zjawia się też główny przywódca tej bandy, szejk Jasin.

Szejk Jasin – Pani wybaczy. To drobne nieporozumienie.

Weronika Passent – No koleś, wreszcie ktoś, kto nawija po naszemu. A ci to co? (Wskazuje na innych.) Niemowy?

Szejk Jasin – Wstydzą się. Ci panowie odprowadzą panią w bezpieczne miejsce. Najlepiej poza obręb hali, prosto do hotelu.

Weronika Passent – No dzienksy. Bez Nasa trudno mi się tu odnaleźć, ale Ghul zaprosił do programu, to wpadłam, nie?

Szejk Jasin – Tak. Przyjaciół należy wspierać. Pani jest zamężna?

Weronika Passent – No jasne. (WAMP robi smutną minę.) Tylko mój Nas się zgubił. Smuteczek...

Szejk Jasin – Ja też jestem żonaty. No nic, porozmawiamy kiedy indziej. Jestem pani wielkim fanem.

Przywódca Boko Haram pstryka palcami i nakazuje by jego podwładni odprowadzili WAMP w tzw. bezpieczne miejsce. Czy faktycznie będzie ono bezpieczne, to już kwestia sporna. Szejk Jasin zatrzymuje jednego z bojowników i zwraca się do niego w jakimś obcym języku. Mamy napisy! Tym razem mamy napisy!

Szejk Jasin – Żeby jej włos z głowy nie spadł. Ona jest moja, to będzie perła w koronie mojego haremu.

Bojownik Boko Haram#01 – Tak jest, mój panie.

(Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – O nie!

Tony Hogański – Biedna Weronika Passent. Wpadła w łapy ich szefa.

Jan Kowalski – Trzeba jej pomóc! Niech GRU coś zrobi!

Tony Hogański – GRU ma ważniejsze rzeczy do roboty. Nic nie można zrobić, nic nie można poradzić.


(Jesteśmy znów na zapleczu, gdzie warto bywać, bo tak po prostu wypada. W tej części korytarza sytuacja wygląda dość spokojnie, nigdzie nie dostrzegamy bojowników z Boko Haram. Widać nie dotarli w ten rejon hali. Jest tu natomiast SR-Crazy, który powoli zmierza w stronę areny. Towarzyszy mu Korpus Ochrony imienia Feliksa Dzierżyńskiego, a także czterej islamiści, których wziął on za swoich stażystów. Posłusznie wykonują oni polecenia EWF World Champa. W zasadzie to nie robią zbyt wiele, po prostu idą za nim. Jeden niesie kosz w owocami, drugi książkę, trzeci buławę, a czwarty butelkę wody mineralnej z Mandżurii.)

SR-Crazy (wyraźnie zadowolony) – Bardzo dobrze dzisiaj moi stażyści pracują. Tacy posłuszni.

Pojawiają się Smela i Miszka, którzy przybyli na ostatnią naradę ze swoim mentorem.

Smela – EWF rozpoczęło powolną ewakuację. Będziemy ci towarzyszyć...

SR-Crazy (przerywa mu) – Nie, nie, nie. Nie ma takiej potrzeby. Poradzę sobie sam.

Miszka – To czas wojny.

SR-Crazy – Całe EWF jest wojną, cała moja kariera, main-event będzie wojną. Poradzę sobie doskonale, wezmę ze sobą dziewczyny. Wy bierzcie stażystów i ewakuujcie się spokojnie.

Smela (wystraszony)  – Jezus! Maria! Oni tu są!

SR-Crazy – Kto?

Smela – Islamiści!

SR-Crazy – Gdzie?

Smela (wskazuje na fałszywych stażystów) – No tam!

SR-Crazy (pozdrawia radośnie swoich podopiecznych) – Przecież to Nalep, Huarez, Ganer i Banito. Prawda chłopaki?

Islamiści kiwają głowami. Widać spodobało im się pańskie życie. To lepsze niż harówka jako szeregowy członek organizacji terrorystycznej. Zwłaszcza, że terroryści bywają rozrywkowi, a przecież nie każdy lubi się rozerwać.

SR-Crazy – Bierzcie ich i ewakuujcie się.

Miszka – Ale mentorze....

SR-Crazy – Powiedziałem, koniec dyskusji. Został main-event, a to sprawa między mną a Vaclavem.

Smela – Jest jeszcze Franko.

SR-Crazy – To sprawa między mną, Vaclavem a Franko. No, już, już. Spotkamy się po gali.

(Oby udało im się odnaleźć siebie nawzajem. Ta gala może skończyć się dramatycznie. Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – SR-Crazy chyba gotowy do main-eventu. Do tego adoptował cztery murzyniątka.

Tony Hogański – Nic w przyrodzie nie ginie. Miał czwórkę stażystów i nadal ma. Liczba się zgadza? Zgadza. Na cholerę drążyć temat?

Jan Kowalski – To potencjalni terroryści.

Tony Hogański – Może chcą zmienić swoje życie? Nie wiesz tego.


(Odwiedzamy zaplecze. Tu na jednej z ławek siedzi The Chickasaw. Na jego ramieniu połyskuje EWF Daemusin title, a obok niego siedzi Mia, jego wierna towarzyszka i menadżerka.)

Mia – Brawo Jimmy! Udało ci się! Zasłużyłeś!

The Chickasaw – To wielki dzień dla mnie. To nie byle jakie zwycięstwo, bo zapewniło mi zdobycie pierwszego tytułu w mojej karierze. Jestem EWF Daemusin Champem, a to brzmi dumnie! Zwycięstwo na Kwietniowej Anarchii, to brzmi jeszcze dumniej! Teraz musimy udowodnić, że jesteśmy tego wszystkiego godni.

Mia – My?

The Chickasaw – Przecież stanowimy drużynę.

Mia – Oh Jimmy.

Nagle odzywa się głos:

Głos – Oh Jimmy.

Jest też drugi głos i trzeci głos. To Żubr, Michał i Andrzej.

Żubr – Gratulacje.

Michał – Gratulujemy, kolego.

Mia – Jimmy nie jest waszym kolegą.

Wtem na horyzoncie pojawiają się bojownicy z Boko Haram.

Mia (niepewnie) – A może jest?

The Chickasaw – Panowie, sprawa jest prosta. Mamy swoje problemy, ja zabrałem ci pas, ty mnie pokonałeś parokrotnie. Chcę wierzyć, że szanujemy siebie nawzajem.

Żubr – Tak, szanujemy.

The Chickasaw – Co w takim razie robimy?

Andrzej – Napierdalamy islamistów!

Michał  – Polska będzie katolicka albo nie będzie jej wcale!

Żubr – Proponuję taktykę ruchomej tarczy. Napierdalamy, ale też wycofujemy się powoli i z rozsądkiem.

The Chickasaw – Zgoda.

Mia – Woooooo!

The Chickasaw – Woooooo!

Żubr – Co mi tam, woooo...

(Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Tak to jest z tym Chickasawem.

Tony Hogański – ... i  z tym Żubrem, nie zapominaj o nim.

Jan Kowalski – Jakże mógłbym zapomnieć o naczelnym patriocie EWF? Nie mógłbym. Tak nie wypada.

Tony Hogański – Oby im się udało.


(Kolejna wizyta na zapleczu, to kolejne emocje. Co wydarzy się teraz? Kogo spotkamy? Widzimy poobijanego Bidama idącego korytarzem. Z czoła cieknie mu krew, idzie opierając się o ścianę, na której zostawia kolejną smugę krwi. W pewnym momencie nieomal nie wpadł na Franko, Helenkę, Velveta Lee i Heńka.)

Franko – Bidam? Wszystko w porządku?

Bidam – Tak... tak... wszystko w porządku... jak zawsze... A u was?

Franko – Niedługo rozpocznie się main-event. To moje zadanie, mój krzyż, reszta idzie się ewakuować.

Helenka – Będę przy ringu! Nie mogę cię tak zostawić.

Franko – Możesz i zrobisz to. Bierz Heńka i Velveta. Spotkamy się po gali, mam nadzieję, że w dobrych humorach. Bidam...

Siergiejewicz Nowosibirski nie odpowiada. Stoi oparty o ścianę i dziwnie spogląda w próżnię.

Franko – Bidam?

Bidam – Tak?

Franko – Doprowadź się do porządku i zajmij się Helenką i resztą. Mogę na ciebie liczyć?

Bidam – Czy ja cię kiedyś zawiodłem? (Nie czeka na odpowiedź.) Nie, nigdy. Nie martw się, będzie dobrze, zajmę się nimi.

Helenka – Najpierw może opatrzymy twoje rany?

Franko – Dobry pomysł.

Franko – Widzimy się po gali.

(Rzeźnik rusza w drogę ku swemu przeznaczeniu. Bidam zostaje z resztą kompanii, a my wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Czy Franko uda się zdobyć dziś EWF World Championship?

Tony Hogański – Dla wielu to z pewnością najmniej znaczący gracz w tej rozgrywce. Ludzie myślą, że wszystko rozstrzygnie się między Crazy'm, a Vacgnojem, a może być zupełnie inaczej. Franko nie należy lekceważyć.

Jan Kowalski – Nie, z pewnością nie. W ostatnim roku udowodnił, że należy do ścisłej czołówki obecnych wrestlerów EWF.

Tony Hogański – Czy udowodni to w dzisiejszym main-evencie?

Jan Kowalski – Zobaczymy.


(Jak widać program dnia jest taki by odwiedzać wszystkich pretendentów do EWF World Championship. Najpierw spotkaliśmy się z SR-Crazy'm, przed chwilą z Franko, a teraz przyszedł czas na Wroga Ludu, Mecenasa Ekstremy, najbardziej znienawidzonego wrestlera w obecnym EWF, Vaclava. Dwukrotny EWF FTW Champion z nieodłączną butelką Perły w dłoni kroczy korytarzem i powoli zmierza w stronę wejścia na arenę, bo main-event już niedługo się rozpocznie.)

Vaclav – Dzisiaj nie będzie niszczenia zabytków kultury, gwałtów, aborcji na życzenie i bez życzenia, pożerania świń i zagrożonych wyginięciem nietoperzy, nie będzie molestowania kobiet, szczania na portrety zasłużonych wrestlerów. Dziś liczy się tylko walka. Tylko ja i EWF World Championship. (Bierze wielkiego łyka piwa.) Do dzieła!

(Wróg Ludu rzuca butelkę piwa za siebie i rusza dalej. Pusta butelka rzecz jasna dramatycznie rozbiła się na posadzce. Wracamy do komentatorów. Niech się Toster trochę popieni, niech urządzi seans nienawiści godny milicjantów partii rządzącej.)


Tony Hogański – Na co ten kmiot liczy?

Jan Kowalski – Na EWF World title.

Tony Hogański – Obym nigdy nie dożył takiej chwili. Nie chcę o tym w ogóle myśleć, nie chcę sobie tego nawet wyobrażać.


(Na antenie pojawia się materiał na żywo z WSI24. Trwa tam specjalne wydanie Faktów po Faktach czy czegoś tam w stylu. Kto by się tym specjalnie interesował jak oni to nazywają. Studio wszyscy znamy, podobnie jak plejadę zapraszanych gości, którzy zawsze są tacy sami i zawsze mają jedynie słuszne poglądy. Dziennikarka z ożywieniem prowadzi program. Warto zauważyć, że na pasku newsów miga napis „Pilne: atak terrorystyczny w Krakowie?”.)

Redaktor Anita – Sprzeczne sygnały docierają do nas z Krakowa. Trwa tam flagowa gala Extreme Wrestling Federation o nazwie „Kwietniowa Anarchia VII". Podobno doszło tam do ataku terrorystycznego. Bojownicy związani z islamską grupą Boko Haram wtargnęli na teren hali i próbują przejąć nad nią kontrolę. Trwa tam, prawdopodobnie, regularna bitwa między terrorystami, a służbami ochrony EWF. Dostaliśmy setki maili od naszych widzów, a także rozdzwoniły się do nas telefony... sytuację należy wyjaśnić. W naszym studiu witam pana posła Czarka Kucharka.

Czarek Kucharek – Dobry wieczór.

Redaktor Anita – Panie pośle. Co dzieje się w EWF?

Czarek Kucharek – Nic, a co ma się dziać?

Redaktor Anita – Atak terrorystyczny... to brzmi niewiarygodnie... w szczęśliwej Polsce takie rzeczy?

Czarek Kucharek – Oczywiście, że to wierutna bzdura. Powiem nawet, że to pisowska prowokacja. Nie ma żadnego ataku terrorystycznego, żadnych terrorystów.

Redaktor Anita – Połączymy się teraz z Krakowem, gdzie jest pan Felipe Castro. Dobry wieczór.

Na ekranie pojawia się Felipe Castro.

Felipe Castro – Dobry wieczór państwu, dobry wieczór pani.

Redaktor Anita – Co może pan powiedzieć o tym rzekomym ataku?

Felipe Castro – Nie ma żadnego ataku. To tylko gala wrestlingowa, nic więcej.

Redaktor Anita – Czyli to fałszywy alarm?

Felipe Castro – Oczywiście. W Polsce nie ma terrorystów.

Redaktor Anita – Dziękuję. (Castro znika z ekranów.) Panie pośle. Skąd zatem ta nagła histeria? Co się dzieje w Krakowie?

Czarek Kucharek – Jak powiedział pan Castro, trwa tam gala wrestlingu. To specyficzna forma rozrywki, nazwałbym to interaktywnym filmem z elementami sportu, gdzie są też jakieś walki. W ramach wrestlingowej konwencji może zdarzyć się wszystko. Jak ogląda pani film akcji o ataku na Nowy Jork, to nie zaczyna pani dzwonić do amerykańskiej ambasady by dowiedzieć się, co tam się dzieje, prawda?

Redaktor Anita – Prawda.

Czarek Kucharek – Tak też jest z wrestlingiem. Jak kręcą film wojenny i zamykają pół Katowic, bo na Śląsku nadal wygląda jak po wojnie, to przecież nikt nie wzywa policji tylko dlatego, że na planie filmowym ktoś strzela.

Redaktor Anita – Połączymy się teraz z rzecznikiem prasowym Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie. Panie Mariuszu, dobry wieczór.

Rzecznik Mariusz – Dobry wieczór.

Redaktor Anita – Jakie ma pan informacje na temat tzw. ataku terrorystycznego na EWF w Krakowie?

Rzecznik Mariusz – Otrzymaliśmy zgłoszenie od organizatorów w osobie pana Felipe Castro, że będą kręcić dzisiaj sceny z udziałem setek stażystów. Policja krakowska udzieliła wszelkiego wsparcia, ruch na tych odcinkach został ograniczony, a ulice zamknięte. Z naszej strony mogę powiedzieć zdecydowanie, że nie ma żadnego ataku terrorystycznego na EWF.

Redaktor Anita – Dziękuję bardzo. (Zwraca się do widzów.) A więc wszystko jasne. W EWF panuje spokój, zgoda i bezpieczeństwo. Dziękuję za uwagę, a teraz kolejny temat - czy Donald Tusk zostanie królem Europy?

(Koniec materiału filmowego.)


Jan Kowalski – To kłamstwa! To wszystko kłamstwa! Każde ich słowo byłem kłamstwem, jadem i trucizną!

Tony Hogański – Witaj w Polsce.

Jan Kowalski – Tak nie można. Pomóżcie nam!

Tony Hogański – Zachowujesz się jakbyś urodził się wczoraj. Tak już jest w tym kraju, nic na to nie poradzisz.


(Przenosimy się do biura komisarza EWF, a w zasadzie to chyba teraz do centrum dowodzenia Stawki EWF Corporation. Dostrzegamy tu Kravena, Yamato Konoe, Esmeraldę Martinez oraz dwie asystentki Agnieszkę Sorel i Tamarę Ostrowską. Do tego wszystkiego jeszcze trzeba dodać Dagmarę Zielińską.)

Kraven – Jak proces ewakuacji personelu?

Yamato Konoe – Trwa, ale bywa zakłócany przez ataki wroga.

Kraven – Co z GRU?

Yamato Konoe – Dzielnie trzymamy się na głównych liniach obrony i ani kroku w tył.

Kraven – W takim razie, w imieniu Stawki EWF Corporation, nakazuję ewakuację prezydenta EWF oraz osób towarzyszących. Yamato, jesteś osobiście odpowiedzialny za bezpieczeństwo Esmeraldy i trzech pań.

Yamato Konoe – Wolałbym być na pierwszej linii...

Kraven – To ważniejsze. Esmeralda nie może wpaść w ręce wroga.

Esmeralda Martinez (wyraźnie przejęta) – O jejku jej...

Yamato Konoe – Co z tobą?

Kraven (nalewając sobie wódki) – Ja zostaję.

Yamato Konoe – Co? Po co?

Kraven – Zostaję do końca gali. Ktoś musi, a ja jestem za to wszystko odpowiedzialny. Sam znajdę drogę wyjścia. Na co czekacie? Ewakuować się!

Esmeralda Martinez (wzruszona) – Komisarzu drogi...

Kraven – Nie czas na czułości, Esme. Spotkamy się jeszcze. W lepszych czasach...

Yamato Konoe pośpiesznie zbiera swą żeńską drużynę i razem z trzema paniami opuszcza biuro. Kraven podnosi słuchawkę telefonu.

Kraven – Łączcie mnie z Sewastopolem.

(Wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Kraven zostaje do końca.

Tony Hogański – Proszę państwa. My także, my także...

Jan Kowalski – Do tego Vaclav, Franko, SR-Crazy, Scyther i obsługa techniczna.

Tony Hogański – Będziemy prowadzić relację na żywo do samego końca...

Jan Kowalski – .... gali albo naszego.

Tony Hogański – Main-event czas zacząć!