(Pod Warszawą lubią rezydować miejscowi celebryci. Budują sobie rezydencje, kupują stare wille i im się podoba. Fakt, że nie biorą pod uwagę problemów infrastrukturalnych Polski, bo może i ładnie, ale co z tego jak do miasta trzeba się z dwie godziny telepać. Takie to czasy, taki kraj. Dzisiaj wielkie wydarzenie w życiu miejscowej społeczności. Na jednym ze strzeżonych osiedli, która podobno należy do powiązanego z rządem znanego biznesmena, odbywa się przyjęcie pożegnalne. Dlaczego pożegnalne? Ano dlatego, że obecne władze EWF Corporation w myśl ugody zawartej z poprzednimi władzami będą „wypuszczać" osoby, której od Kwietniowej Anarchii VII przebywały w „dobrowolnej izolacji od świata". Przyjęcia pożegnalnego nie obserwujemy, bo nie wiadomo czy takie faktycznie się odbywa. Znajdujemy się natomiast przed główną bramą, która strzeżona jest przez jedną z agencję ochrony. Tu widzimy Mariusza Maxa Kolanko, który relacjonuje to wydarzenie.)

Mariusz Max Kolanko – Proszę państwa, co za wspaniała chwila! EWF znów będzie zjednoczone! Prezydent Felipe Castro przywraca jedność naszej społeczności, a czyni to wraz z dawnymi wysokimi działaczami EWF. W zeszłym roku.... (Widać, że Max recytuje jakąś z góry ustaloną wersję, z czym czuje się trochę nieswojo.) ... zrozumieli swoje błędy w zarządzaniu EWF i poddali się dobrowolnej izolacji od świata. Ostatni rok spędzili na medytacjach, samokształceniu i na rozważaniach o dalszym rozwoju polskiego wrestlingu. Dziś izolacja kończy się. Dojrzeli by dołączyć do nas, by wraz z nami budować nowe, lepsze Extreme Wrestling Federation.

Przy bramie słychać gwar.

Mariusz Max Kolanko – O! Widzę pierwszą osobę! To Avon Tschorny, dawny wysoki funkcjonariusz bezpieki jaką za poprzedniego systemu było GRU i bliski współpracownik Kravena. Dziś zupełnie odmieniony, nowy człowiek.

Wbrew przypuszczeniom niektórych Avon nadal jest czarny. Przy bramie wita go jego siostra Cassandra Tisserant. Wzruszająca chwila.

Mariusz Max Kolanko – Oto i Uga-Buga!

Uga-Buga witany jest przez delegację Związku Wysp i Wysepek Karaibskich [ZWiWK] w strojach ludowych.

Mariusz Max Kolanko – Jest i Pan Józef! Legendarny Pan Józef!

Poczciwego Józefa witają wysłannicy senatora Szakala, Mumin i Mladenov.

Mariusz Max Kolanko – Została najważniejsza osoba z dawnego układu rządzącego. Była prezydent EWF, Esmeralda Martinez!

Brama zostaje otwarta... widzimy podekscytowaną Dagmarę Zielińską, Tamarę Ostrowską i Agnieszkę Sorel, które z niecierpliwością czekają na pojawienie się byłej prezydent.

Mariusz Max Kolanko (fachowo budując napięcie) – Czekamy...

Esmeralda Martinez nie pojawia się. Zamiast niej do zgromadzonego tłumu wychodzi Franciszek Aleksandrowicz Rokossowski. Wywołuje to zdziwienie i konsternację.

Franciszek Rokossowski – Proszę państwa, krótkie ogłoszenie, naprawdę krótkie. Pytań od dziennikarzy nie przewidujemy. Esmeralda Martinez postanowiła, że potrzebuje jeszcze czasu do namysłu. Chce odpocząć i w swym sumieniu rozważyć czy naprawdę jest gotowa do świata polskiego wrestlingu. Poprosiła zarząd EWF Corporation i naszego prezydenta Felipe Castro o umożliwienie jej pozostania w miejscu dobrowolnej izolacji. Przystaliśmy na jej prośbę. EWF Corporation będzie wspierać panią Esmeraldę we wszystkich decyzjach jakie podejmie. Dziękuję, to wszystko.

(Koniec materiału filmowego.)
Dark match:

EWF lubi organizować niezapowiedziane dark matche. To barwne walki dzięki którym publiczność może się rozgrzać przed daniem głównym, czyli Wrestlepaloozą, a niektórzy wrestlerzy mają okazję zaprezentować swoje umiejętności szerszej publiczności. Tak było i tym razem, a zadanie przygotowania fanów do gali zostało wypełnione w 100%. Na ringu pojawił się Alvaro Morena, który chciał opowiedzieć kibicom co nieco o Urugwaju i udowodnić, że mieszkańcy tego kraju nie mają w zwyczaju gryźć innych ludzi. Nie udało mu się tej tezy niczym podeprzeć, bo na ring wpadł Don Camillo. Czy to dlatego, że Urugwaj był miejscem emigracji Włochów w XIX i na początku XX wieku? Na ringu pojawił się też Dark Sędzia i w ten sposób walka się rozpoczęła. Alvaro Morena rozpoczął z werwą i wielką energią. Clothesliny pewnie leciałyby jak szalone, ale Don Camillo szybko przeszedł do kontrataku i zdominował Urugwajczyka. Zdominować to mało powiedziane, on go po prostu zmiażdżył. Anaconda Vise, Corner Forearm Smash, Frog Splash, Shining Wizard to tylko niektóre elementy z repertuaru włoskiego mafioza. Ostatecznie wykonał mu swój kończący Go to Sleep! Pin.....1......2.....3! (Zwycięzcą jest: Don Camillo!)


Dark match:

To nie koniec! Za chwilę bowiem miał się rozpocząć dark match numer dwa! To znaczy nie tak od razu, to dopiero wyniknie w rozwoju akcji. Ale dzisiaj mamy w EWF atrakcji! Cóż za rozpoczęcie wieczoru! Walki jeszcze nie było, nikt jej nie planował, ale na ringu pojawił się Nekrophage, czyli całkiem anonimowy zawodnik, który niczym szczególnym się jeszcze nie wsławił. Zapowiedział on, że teraz nadchodzi jego czas w federacji i od tej gali rozpoczyna on budowę swojej pozycji w polskim wrestlingu. Jego przemowę przerwało pojawienie się MaxiMasteraMistrza! A więc i on uratował się z afrykańskiego wygnania! Maxi pozbawiony był swojego cybernetycznego stroju, a więc wrócił do normalności. Spod ringu wyskoczył Dark Sędzia, który zaproponował obu panom walkę. Przystali na to i pojedynek się rozpoczął. Teraz wreszcie dark match numer dwa był w pełni oficjalny. Nekrophage próbował ostro zaatakować rywala, ale poza zwykłym Dropkickiem nie udało mu się dosłownie nic. Maxi zdominował go całkowicie. Szybko osiągnął przewagę i do końca walki już jej nie oddał. Zakończył ją przy pomocy Maxi Splasha [Frog Splash]! Pin....1........2.......3! (Zwycięzcą jest: MaxiMasterMistrz!)

(Na to czekał naród! Extreme Wrestling Federation powraca! EWF znów w grze, a wraz z federacją powraca jej flagowy program, czyli Wrestlepalooza. Fakt, że kilka tygodni temu zorganizowano specjalną galę promocyjną, no ale to nie działo się w Polsce, a do tego była to gala spod znaku EWF HD. Teraz natomiast czas na galę w Polsce, czas na Wrestlepaloozę! Całe Trójmiasto, a wraz z nim i cała Polska, żyła powrotem federacji. Wszyscy fani wrestlingu w niedzielny wieczór zgromadzili się przed telewizorami by po prawie rocznej przerwie znów rozsmakować się w produkcie EWF. W ostatnich dniach organizowano specjalne mini-gale promocyjne, różnego rodzaju house showy, miasto obwieszono bilbordami i innymi takimi pierdołami. We wszystko zaangażowane były władze miasta, które są w Gdańsku jakie są, ale mieszkańcy mają za swoje, bo lepiej mieć za swoje niż za cudze. Na samym początku oglądamy Gdańsk z lotu ptaka, wszystkie najważniejsza miejsca, gdzie po prostu wypada być i które zna każdy turysta, niezależnie od tego czy jest Polakiem, Niemcem czy reprezentantem innej nacji. Można też być Kaszubem, oni podobno istnieją. Na mieście rozstawiono kilka telebimów, aż dwa, szaleństwa nie ma, przy których utworzono specjalne strefy kibica. Z okazji pierwszej Wrestlepaloozy są one bezpłatne, więc fani walą drzwiami i oknami, choć oczywiście w strefach tych wcale nie ma okien. Jest natomiast piwo, które jest drogie. Telebimy rozstawione zostały też pod halą, gdzie gromadzą się fani, którym nie udało się kupić biletów. Na mieście poszła plotka, że 75% biletów zgarnął dla siebie prezydent Adamowicz i rozdał swoim kumplom i kolesiom. Informacja ta nie jest potwierdzona, prosimy o dyskrecję. Jesteśmy już na arenie, która oczywiście wypchana jest po same brzegi. Fani jak to fani, są szczęśliwi, że udało im się dostać do środka. Jak zawsze przynieśli ze sobą różnego rodzaju transparenty. Oto niektóre przykłady: „Po co EWF wróciło?”, „Bez EWF było nam tak dobrze”, „Znowu ten wrestling”, „Polski wrestling powinien zostać ostatecznie zlikwidowany”,„Wrestling byłby fajny, gdyby nie te walki”, „Byłem na ostatniej gali w Gdańsku”, „Kiedy to było?”, „Dawno”, „Witamy w mateczniku Platformy!”, „Polski wrestling czeka wielka modernizacja”, „Wspieramy Felipe Castro”, „Wreszcie zmiana!”, „Niech żyje nowe kierownictwo!”, „Nowe EWF, lepszym EWF”, „Program Castro, programem EWF i narodu”, „Precz z Kravenem”, „Precz z Szakalem”, „Precz z Esmeraldą”, „Jebać Szczecin. Po prostu”, „Idą nowe czasy”, „EWF wchodzi w swój złoty okres”, „Dziękujemy murzynom z Nigerii”, „Bardzo nam pomogli”, „Dziękujemy całemu Boko Haram”, „Dziękujemy Nasowi Jazzowskiemu”, „Dziękujemy Vaclavowi”, „Dziękujemy Franciszkowi Rokossowskiemu”, „SR-Crazy nigdy nie straci mistrzostwa”, „On jest do niego przyspawany”, „I tak go kochamy”, „A ja nie”, „Ja tak”, „Ja też nie”, „Mokre sny Vaclava o World title”, „Vaclav idzie na mistrza”, „Vaclav idzie na gwałt”, „Jazzowski, po co wracałeś?”, „Jazzowski = zdrajca”, „Vaclav = zdrajca”, „Kiedyś rozliczymy wszystkich zdrajców”, „Wyklęty powstanie lud EWF”, „Franko to nasza nadzieja”, „Gdański oddział Rzeźników zza fal melduje się”, „Franko Girls też na pokładzie”, „Bidam gwałci kozy”, „<- to taki żart kolegi”, „Jazzowski głosował na Komorowskiego”, „Strzelać, GRU powinno do wszystkich strzelać”, „Szakal chyba znów nie będzie w formie”, „Kończ karierę, bo wybory idą”, „Ile bękartów Vaclava krąży po tym świecie?”, „To będzie rok SeBy”, „Wcale nie, bo Żubra”, „A może Polli?”, „Kto to?”, „Kuzyn bakterii e.coli”, „Vaclavowskie nasienie zniszczy świat”, „Nowa rasa panów = rasa Vaclavów”, „No i co Szakal? Gdzie twój okręt wojenny?”, „Przyjmijcie mnie na staż do Crazy'ego”, „Czy nowe EWF będzie przyjaznym przedsiębiorstwem?”, „Franko w Afryce przeszedł na islam”, „Potwierdzona informacja”, „Żubr zdradził Polskę”, „Na pewno to zrobił”, „Prawdziwi patrioci EWF zostali w Afryce”, „Zdradzono Chickasawa”, „Czy oni naprawdę tam zginęli?”, „Czy Żubr jest patriotą?”, „Czy Franko donosił na kolegów w Afryce?”, „Nabeshima wrócił! Będzie poezja!”, „Będzie krew!”, „Wraca moda na Japonię!”, „Będziemy jeść pałeczkami!”, „Zwolnić Jazzowskiego, zostawić WAMP”, „Czy Bidam ma klaustrofobię?”, „Strajk był żałosny”, „Bane to chuj... i wszystko jasne”, „Czy Hangman też wróci?”, „Albo Gangsta?”, „Co z Juicem?”, „Czy doczekamy się kiedyś powrotu dziadów?”, „Albo PCW?”, „Tęsknię za Jupiterem”, „Gdzie jest Dark Avenger?”, „Jestem 456546 fanem Dark Avengera” i wiele, wiele, ale to naprawdę wiele innych. Nie ma czasu ich wymieniać, bo już zaczynają wybuchać sztuczne ognie, rozpoczyna się pokaz fajerwerków i innych efektów pirotechnicznych obok FeliXtronu, który nie wiedzieć dlaczego zawsze musi się odbyć. Gra nowy EWF Theme wprowadzony w tym roku przez Felipe Castro, który zastąpił kravenowski Marsz Preobrażeński z 2013 roku. Jak widać nowy prezydent wprowadza swoistą politykę historyczną. Zobaczymy co będzie dalej. Publiczność zaczyna głośno i ochoczo wrzeszczeć: EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! Jesteśmy już z naszymi komentatorami. )

Jan Kowalski – EWF powraca!

Tony Hogański – Tak...

Jan Kowalski – Coś nie jesteś chyba do końca zadowolony.

Tony Hogański – Powrót EWF zawsze mnie cieszy, ale nie mogę udawać, że nowe kierownictwo federacji jest bliskie memu sercu.

Jan Kowalski – Podpisałeś porozumienie z Felipe Castro. Poszliście na ugodę, więc będziesz jeszcze narzekał? Ładnie to tak? Honorowo?

Tony Hogański – Postaram się być obiektywny. Akceptuję fakty dokonane, a są one takie, że Felipe Castro sprawuje całkowitą kontrolę nad Extreme Wrestling Federation.

Jan Kowalski – W ten właśnie sposób powitali państwa... Tony Hogański...

Tony Hogański – ... i Jan Kowalski.

Jan Kowalski – Witamy w Gdańsku! Dobry wieczór!

Tony Hogański – EWF powróciło po roku przerwy. Pierwsza gala za nami, odbyła się w Dubaju, lecz lepiej o niej szybko zapomnieć.

Jan Kowalski – Dlaczego? Przecież byliśmy świadkami pokazu niezłego wrestlingu, młode talenty mogły się wszystkim zaprezentować.

Tony Hogański – Tak, tak. Co za propaganda.

Jan Kowalski – Jaka propaganda? To wszystko prawda! Z uwagi na udział nowych zawodników powiało w trakcie tej gali świeżością. Poświęcenie im osobnej gali było bardzo fajnym pomysłem pozwalającym na bezbolesne wprowadzenie ich do rosteru.

Tony Hogański – Felipe cię kupił, co? Sprzedałeś się Judaszu za garść srebrników. Ja pozostaję wiernym swoim ideałom.

Jan Kowalski – Nikt mnie nie kupił. Zawsze stoję po stronie EWF. Dobro federacji leży mi zawsze na sercu, bo to ona jest najważniejsza.

Tony Hogański – No tak, jakże mógłbym zapomnieć. Jesteś kolesiem, który równie ochoczo wspierał Felka Castro by później podlizywać się Esmeraldzie Martinez i z dumą paradować z lantynoamerykańskim nazwiskiem, jakie ci wtedy nadała. Później byłeś komunistą za czasów Rokossowskiego, następnie znów wielbiłeś Esmeraldę, za Game'a wierzyłeś w sierpa i komercję, później popierałeś mistrza Szakala, romantyczne EWF, Felipe Castro jako komisarza, Scythera jako honorowego komisarza, siebie jako zwykłego komisarza, Kravena jako komisarza, a gdy tylko wiatr się zmienił to wsiadłeś do łódki zwanej Felipe Castro.

Jan Kowalski – Wsiadłem do łódki zwanej EWF, a w zasadzie to do niczego nie musiałem wsiadać, bo zawsze w niej byłem.

Tony Hogański (machnął ręką) – No dobra. To nieistotne. Skoro już EWF nam wróciło, to zadam tradycyjne pytanie - co dzisiaj w programie?

Jan Kowalski – Bardzo interesujące. Po pierwsza i w zasadzie to nie wiadomo dlaczego, ale w walce numer jeden zobaczymy Kravena.

Tony Hogański – Dość niespodziewany powrót. Z komisarza na samo dno. Mam nadzieję, że jest w tym jakiś większy plan.

Jan Kowalski – Później dwie walki o EWF Daemusin i EWF Evolution Championship. Najpierw eliminacyjna, a następnie finałowa. Na ringu zobaczymy m.in. Franza, SeBę, Żubra, a także nowych zawodników.

Tony Hogański (ziewając) – To interesujące. Co dalej?

Jan Kowalski – Jesteśmy w Gdańsku, więc nie mogło zabraknąć odwołań do historii tego miejsca. Stoczniowcy Lumberjack match to walka, w której wezmą udział Bidam, Nas Jazzowski i Polla Kinzler.

Tony Hogański – Coraz więcej dziwolągów w naszej federacji.

Jan Kowalski – No i wreszcie wielki main-event, a mianowicie 6-Man Tag Team match. Po jednej stronie SR-Crazy, Yoshihito Nabeshima i Szakal, a po drugiej Franko, Bane i Vaclav.

Tony Hogański – Dobrze, że mistrz Szakal będzie świecić jasnym blaskiem wśród tej beznadziei.

Jan Kowalski – Mam znów wrażenie, że nie jesteś zbyt ciepło nastawiony do odnowy EWF.

Tony Hogański – Podpisałem, co podpisałem, więc po prostu akceptuję rzeczywistość. Już o tym mówiłem.

Jan Kowalski – W każdym razie... gala zapowiada się interesująco!

Tony Hogański – Dam ci białe kwiaty i zajączka z waty.

Jan Kowalski (zdziwiony) – Co?

Tony Hogański – Nic, westchnę. (Westchnął.) Będziemy długo żyli i ach... jak bezpiecznie. Niech żyje EWF!

Jan Kowalski (trochę zaniepokojony stanem Tostera) – No tak... Dostaję informację, że czas nam przenieść się na zaplecze.


(Zgodnie ze słowami Janka trafiamy na zaplecze. Jakże długo na to czekaliśmy, ale wreszcie jest! EWF powróciło, a wraz z nim te romantyczne wycieczki za kulisy. Jak już wspomniano znaleźliśmy się na zapleczu, gdzie spotykamy Don Camilla, jednego z nowych zawodników, który zadebiutował w federacji na Dżihadzie. Don Camillo nie jest sam, towarzyszy mu jego tzw. lewa ręka, czyli Stefano, a także kilka wyzywająco ubranych kobiet.)

Don Camillo – Najlepsze wziąłeś?

Stefano – Tak, szefie.

Don Camillo – Nie żadne tanie Rumunki?

Stefano – No co ty, szefie. W takim biznesie, na takim poziomie liczy się jakość.

Don Camillo – Nie ucz ojca dzieci robić. Znam się na swoim biznesie tak jak na wrestlingu. Rozkręcamy interesy w Europie Środkowej, a EWF to świetna przykrywka... nie, to złe słowo, to świetna baza wypadowa do ekspansji naszej familii. Dzisiaj już raz wygrałem, ale to był dark match i taki tam trening. Liczę na pasy, ale podczas gdy ja będę walczył, to nasze panienki mają zarabiać na siebie. Zrozumiano?

Stefano – Zrozumiano.

Don Camillo – EWF to nie jest klientela z jakiegoś burdelu spod znaku San Siro w Mediolanie. Tu kontrakty są wysokie, a tym samym dochody będą wysokie. Nie pytaj jak udało mi się to załatwić, bo po prostu się udało. (Do dziewczyn.) Panienki do roboty! Potencjalnych klientów wiele, a was mało, więc macie wyrabiać normę. Jak się dobrze spiszecie to będą benefity. Musicie zapracować na swój ZUS. Zrozumiano?

Dziewczęta – Zrozumiano.

Don Camillo – Teraz inna sprawa. Co wiesz o moich przeciwnikach?

Stefano – Żubr najgroźniejszy, bo już wygrywał pasy. Zaraz za nim SeBa, taki ciekawy typ, niesamowicie popularny. Trzeci przeciwnik to niewiadoma, ale wszyscy stawiają na Franza.

Don Camillo – A kto stawia na mnie?

Stefano (lekko zmieszany) – Prawdę mówiąc...

Don Camillo – Nikt? (Uśmiecha się.) Tym lepiej, będzie zaskoczenie. Chodź, idziemy!

(Włosi odchodzą, więc my też. Ciao!)


Tony Hogański – Co to za kolesie?

Jan Kowalski – To nie żadni kolesie, a nasz nowy nabytek, Don Camillo.

Tony Hogański – Don Camillo to włoski ksiądz, postać literacka i serialowa.

Jan Kowalski – A u nas to wrestler.

Tony Hogański – W PCW szefem ochrony był natomiast niejaki Don Camilio. Wsławił się tym, że w 2000 roku zastrzelił Tony'ego Krocka.

Jan Kowalski – No proszę, a mówią, że to w EWF dzieją się dziwne rzeczy.

Tony Hogański – Don Camilio długo nie pożył, bo został zastrzelony przez Loba.

Jan Kowalski – Coraz lepiej.

Tony Hogański – W 2001 roku okazało się natomiast, że Tony Krock jednak żyje.

Jan Kowalski – Młodszych widzów chciałbym poinformować, że założyciel PCW tak naprawdę nazywał się Tony Rock, a Krock to taki prześmiewczy pseudonim wymyślony przez Tostera.

Tony Hogański – Będąc przy PCW. Już jutro, 22 czerwca, nieboszczka PCW obchodzi swoje urodziny. Od 1999 roku minęło szesnaście lat. Prawdę mówiąc, to ja już nawet nie pamiętam o PCW.

Jan Kowalski – Młodszych widzów chciałbym poinformować, że PCW oznacza Polish Championship Wrestling, które było pierwszą polską federacją wrestlingową.

Tony Hogański – Sandman czasem twierdził co innego, ale to szczegół.


(Czas na specjalny materiał filmowy. Nieopodal hali, w pobliskim centrum kongresowym, odbywa się nadzwyczajny zjazd Związku Wrestlerów Polskich. To już dziewiąty zjazd tej organizacji, która od 1999 roku walczy o prawa pracownicze dla wrestlerów i osób związanych z tym biznesem. Do delegatów ze wszystkich związków okręgowych przemawia sekretarz generalny związku, Miszka.)

Miszka – Po raz dziewiąty spotykamy się na zjeździe ZWP. Od 2002 roku nie było nadzwyczajnego zjazdu, a nasza organizacja działała w pokoju i harmonii. Tacy prezesi jak Szakal czy Bubba prowadzili ZWP ku kolejnym sukcesom. Wydarzenia z ostatniego roku pokazały jednak, że w gronie naszego związku zarysowały się ogromne podziały. Legalnym prezesem został wybrany Don Pedro.

Głos z sali – Wcale nie! Prezesem został Vaclav!

Miszka – Właśnie o tym mówię. Prezesem został Don Pedro... fakt, był to niespodziewany wybór, ale całkowicie legalny, a taki Vaclav zakwestionował go i doprowadził do rokoszu. ZWP było apolityczne, a przynajmniej starało się być. Przetrwaliśmy wszystkie federacje, PCW, EWF, AWF, HVW, BGW i jeszcze inne drobne. W 2002 roku EWF próbowało nas zniszczyć, ale przetrwaliśmy. Teraz Felipe Castro i Vaclav wciągnęli nas w samo centrum walki o władzę. Kryzys był, ale miejmy nadzieję, że się kończy. Vaclav i Don Pedro zrezygnowali ze wszystkich pretensji do fotela prezesa. Dziś odbędą się wybory nowego. Kandydatem jest w zasadzie każdy delegat. Zobaczymy, co przyniesie pierwsza tura głosowań. Nim jednak do niej dojdzie, zagłosujemy czy mej skromnej osobie należy udzielić wotum zaufania jako sekretarzowi generalnemu. Drodzy koledzy, drogie koleżanki... wybierzmy dziś dobrze, aby nasz związek nie popadł już więcej w kryzys. Dziękuję.

(Koniec materiału filmowego.)


Tony Hogański – Najlepszym prezesem ZWP był mistrz Szakal. Koniec i kropka.

Jan Kowalski – Ciekawe, kto tam wygra. Nigdy nie zajmowałem się bliżej historią ZWP.

Tony Hogański – Tam liczy się tylko Szakal. Wszystko przed nim i po nim to pierdoły. Chociaż podobno w 2001 roku Bullzeye niezłe przekręty tam robił i go na kolejnym zjeździe na nowego sekretarza generalnego nie wybrali.

Jan Kowalski – Dawne czasy.


Na arenie rozbrzmiewa głośne „Come out and play” The Offspring i pod FeliXtronem pojawia się Felipe Castro. Od zeszłego roku pełni on funkcję prezydenta i prezesa zarządu EWF, a także komisarza, oberprokuratora i przewodniczącego Rady Nadzorczej EWF Corporation. Sporo stanowisk jak na jedną osobę, a do Dżihadu był jeszcze szefem GRU. Felipe Castro wita generalnie mieszana reakcja publiczności. Gdańsk to Gdańsk, matecznik partii rządzącej, więc jej zwolennicy witają go dość ciepło, podobnie jak wyciągnięci z grobów komunistyczne relikty po Franciszku Rokossowskim, którzy to znów zaczęli pojawiać się na galach. Zwykli fani mają Felipe do powiedzenia krótkie i dobitne słowo - „Wypierdalaj!”. Syn Feliksa Castro nic sobie z tego nie robi i spokojnie wchodzi na ring, gdzie otrzymuje mikrofon.

Felipe Castro – Extreme Wrestling Federation powraca! I to jakie EWF, proszę państwa, jakie EWF! Nowe, odmienione, oczyszczone ze zła, korupcji i zepsucia. Od 2007 roku walczyłem o powrót sprawiedliwości do EWF, o przywrócenie ideałów mojego ojca. W 2008 roku poszedłem na kompromis z jego mordercami. Niestety później okazało się, że to był błąd. Byłem komisarzem, ale tak naprawdę nic nie mogłem, wszystko zależało od tej kliki, która rządziła federacją. Szakal, Game, Kraven, Esmeralda, Sandman... te imiona należy wymawiać z obrzydzeniem i pogardą. Oni zawłaszczyli polski wrestling i wmówili wam, że zło tak naprawdę jest dobrem, a dobro złem. Zrozumcie, ja nie chciałem przejmować federacji w tak brutalny sposób, w jaki dokonało się to w kwietniu zeszłego roku. Nie miałem jednak innego wyjścia. Wiedziałem, że walka prawna nie ma sensu, bo federacji odzyskać nie mogłem. Proponowano mi reaktywowanie PCW i wykończenie EWF w ramach uczciwego współzawodnictwa. Ja jednak nie chciałem PCW, miałem już przecież wcześniej HVW. Chciałem EWF, chciałem mojego dziedzictwa, dzieła mojego ojca. Wierzę, że Felix Castro spogląda na nas z góry, choć jako komunista, to on chyba nie wierzył w metafizykę. W każdym razie, ja czuję jego obecność. Wiem, że on akceptuje moje działania i mam także niezachwianą pewność iż sam uznałby moją politykę za dobrą. Proszę państwa o powstanie. Uczcijmy pamięć Feliksa Castro minutą ciszy. W tym roku przypada ósma rocznica jego śmierci.

Wszyscy wstają. Na FeliXtronie pojawia się zdjęcie uśmiechniętego, ale równocześnie władczo groźnego Feliksa Castro. Trwa minuta ciszy, ale minuta jak to minuta, ma to do siebie, że szybko się kończy. Prawie jak życie...

Felipe Castro – Przejdźmy jednak do rzeczy. Po pierwsze chciałbym wszystkich powitać na Wrestlepaloozie. Rozpoczynamy nową erę w dziejach EWF. Wspólnie będziemy budować nowy, lepszy polski wrestling. Koniec z korupcją, dekadencją, upadkiem moralnym, pierdołami, polityką na galach, historią, literaturą i cholera wie czym jeszcze. Wracamy do korzeni, wracamy do tego co najważniejsze, czyli polskiego wrestlingu. Polityka oczyszczania rozpoczyna się tu i teraz. Będziemy powoli skuwać z EWF te imperialne naleciałości, jakie zbudowano tu po 2001 roku. EWF nie jest imperium, nie jest państwem, nie jest dworem królewiąt takich jak Szakal czy Kraven. EWF ma być ucieleśnieniem polskiego wrestlingu, a nie maszynką do zarabiania pieniędzy na własne zachcianki. Jeśli ktoś będzie dobrym wrestlerem, to zrobi w nowym EWF karierę. Po znajomości nie będziemy nikogo promować, ale oczywiście nie zapomnimy o ludziach, którzy wraz ze mną walczyli o nowe EWF. Tu chciałbym podziękować Vaclavowi za jego wkład w odnowę EWF. Wielkie brawa!

Braw jednak nie ma. W momencie, gdy na FeliXtronie pojawia się zdjęcie Vaclava, zebrany lud w gdańskiej hali zaczyna głośno gwizdać i wyrażać swoją dezaprobatę.

Felipe Castro – Kilka szybkich decyzji jeśli chodzi o politykę oczyszczania i usuwania pozostałości starego reżimu. Klika rządząca EWF ustanowiła w federacji system odznaczeń. Co to ma niby być? Jesteśmy państwem, że przyznajemy sobie ordery? W EWF wszyscy są równi, nie ma miejsca na takie dziwactwa. Z dniem dzisiejszym zostają zlikwidowane Medal Gangsty Sprawiedliwego, Medal Zasługi EWF imienia Johna Hangmana, Złota szabla „Za dzielność w obronie EWF” i Order Feliksa Castro. Zakazane jest ich noszenie i eksponowanie w czasie jakichkolwiek gal organizowanych przez federację pod groźbą sankcji zapisanych w odpowiednich paragrafach kontraktu każdego zawodnika. Po drugie... Felki... ta nazwa obraża mojego ojca. Od dzisiaj Felki zostają zlikwidowane. Zakazane jest ich eksponowanie w czasie gal organizowanych przez federację. Ich historia kończy się, a w ich miejscu ustanawiam zupełnie nowe Nagrody Branżowe EWF, a gale specjalne jak zawsze odbywać się będą w grudniu. Nie chcemy oczywiście nikomu odbierać dawnych nagród. W najbliższych dniach wydane zostaną pamiątkowe dyplomy, które można oprawić sobie w ramki i powiesić na ścianach i wspominać jak to w 2003 roku ktoś zdobył dawnego Felka, czyli obecną Nagrodę Branżową EWF. W zasadzie to tyle. Życzę wszystkim udanej gali.

Znów gra „Come out and play", a Felipe Castro opuszcza ring.


Tony Hogański – Jak to zlikwidować ordery i odznaczenia i zakazać ich noszenia?! Przecież ja jeszcze nie otrzymałem Orderu Feliksa Castro!

Jan Kowalski – Zrozum Tony, chodzi o równość. Wolność, równość, braterstwo. Nie potrzebujemy orderów i medali by żyć w zgodzie i budować lepszy świat polskiego wrestlingu.

Tony Hogański – A Felki? Zlikwidował Felki!

Jan Kowalski – Nie zlikwidował, tylko zmienił nazwę. Nagroda Branżowa EWF nie brzmi źle, jest neutralna światopoglądowa. Poprzednia może faktycznie mogła obrażać Feliksa Castro.

Tony Hogański – Czy tobie Janku zrobili jakieś pranie mózgu? O czym ty gadasz? Jak możesz bronić tych decyzji? (Chwyta się za głowę.) Jak?!


(Jak? Na wznak? Nie znamy tajemnicy Janka, ale przecież jakaś musi być. Zamiast rozwiązywać tajemnice lepiej wybrać się na zaplecze. Korytarzem idzie bowiem Kraven, były komisarz EWF i legenda polskiego wrestlingu, a obecnie zaledwie zwykły wrestler. Rosjanin, który od lat chodził ubrany tylko w garniturach znów ma na sobie swój dawny, sowiecki, krwistoczerwony dres. Wygląda na zarośniętego i w zasadzie trochę nawet niechlujnego. Zza pazuchy wyciąga piersiówkę z wódką i popija w typowym rosyjskim stylu. Krok trzykrotnego EWF World Champa jest pewny, ale wzrok chyba nieobecny. Rosjanin dumnie kroczy korytarzem, więc lepiej zostawić go w spokoju. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Kraven na ringu! Nie widzieliśmy walki z jego udziałem od 2009 roku!

Jan Kowalski – Będąc jeszcze ściślejszym to te jego dwie walki w 2009 były zaledwie epizodami. W 2007 roku stoczył jedną, w 2006 dwie, w 2005 jedną, a ostatnią serię co najmniej kilku walk miał w 2004 roku. To już ponad dziesięć lat temu.

Tony Hogański – Co z tego? To Kraven, legenda wrestlingu! Zobaczyć go w akcji to czysta przyjemność.

Jan Kowalski – Dlaczego on to robi? Odsunięto go od władzy to wraca na ring? Po co? W jakim celu?

Tony Hogański – Może po prostu lubi to?

Jan Kowalski – Rozmienia swoją legendę na drobne. Felipe Castro będzie go umieszczał w najgorszych i najnudniejszych walkach, może nawet w dark matchach. Niech Kraven oszczędzi nam wstydu, bo smutno patrzeć będzie na upadek tak wielkiego wrestlera, być może najwybitniejszego w dziejach tego sportu.


(Znów jesteśmy za kulisami. Tym razem znaleźliśmy się w kwaterze głównej Armii Prus Wschodnich. Na Kwietniowej Anarchii VII SeBa odzyskał pełnię praw do swojej armii, znów został feldmarszałkiem, a do tego wygrał Puchar Szczęściarza. Dziś znów urzęduje w swoim sztabie, który jak zawsze pełen jest pruskich flag, a jego centralnym elementem jest stół operacyjny zasłany różnego rodzaju mapami i planami. Ważnym punktem na mapie tej szatni są też kasty z piwem. Rezydują tu rzecz jasna SeBa i Mati.)

SeBa – Co dzisiaj chlejemy?

Mati – Mam Harnasie.

SeBa – Nie jestem do nich do końca przekonany. Lechów nie było?

Mati – Nie było.

SeBa – Co z ciebie za kwatermistrz?

Mati – Staram się jak mogę.

SeBa – Dobra, dobra ziomek. Nie tłumacz się, jest jak jest. Harnasie też w siebie wlejemy. Mam ustawiony dzisiaj wywiad z Cassandrą Tisserant. Myślisz, że powinienem ubrać feldmarszałkowski mundur galowy?

Mati – To może ją za bardzo olśnić. Postawmy dzisiaj na skromność i mundur polowy.

SeBa – Racja. Może mianować ją na jakiś stopień? Mogłaby wstąpić do naszej armii. Co o tym myślisz?

Mati – Powoli feldmarszałku, w miłości jak na wojnie, wszystko powinno odbywać się powoli. Za dużo szczęścia na raz niech na nią nie spada.

SeBa – Chciałem jej pokazać kilka śmiesznych filmików z Królem Korwinem.

Mati – To akurat pasuje.

SeBa – Załatwione. Skocz do Wietnamczyka po jakieś żarcie. Będziemy mieć romantyczną kolację. Do tego mam zamiar wygrać pas. Trzeba się przygotować. Dawaj jednego Harnasia, pójdzie na przetarcie drogi dla innych. Taki zwiad. Śmiej się, to żart militarny.

(Kuzyn Feldmarszałka Wszystkich Polaków Także i Twojego wybucha śmiechem. Jak widać Armię Prus Wschodnich czeka dziś ruchliwy dzień. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Jak to dobrze, że SeBa jest wciąż z nami.

Jan Kowalski – Tak. To może być jego rok, jeśli tylko trochę się postara, odstawi piwsko na bok i pokona lenistwo.

Tony Hogański – To zabije jego wewnętrzną pruskość. Nie rób z feldmarszałka kogoś, kim nie jest. To James Joyce polskiego wrestlingu.


(Parking jak to parking, niby nic ciekawego się nie dzieje, a jednak z jakiegoś powodu się tu przenieśliśmy. Pozorny spokój został zmącony przez głośny warkot silnika, gdy na ekranach milionów telewidzów na całym świecie pojawił się Harley-Davidson Dyna Street Bob w wersji z 2006 roku, którym umiejętnie sterował postawny mężczyzna. Motor został z gracją i wielkim rykiem zatrzymany przed wejściem do hali, a kierowcą okazał się nie kto inny jak Bane. Były EWF Daemusin Champion zsiadł ze swojej maszyny i uśmiechnął się do siebie. Jego uśmiech zawsze wyglądał skurwysyńsko wrednie.)

Bane – Wróciłem.

Syn Anarchii spogląda na plakat promujący gdańską Wrestlepaloozę, który ktoś przywiesił na ścianie, tuż obok wejścia.

Bane – To rozumiem. Nie to co ten kurwidołek w Dubaju. SR-Crazy, Franko, Bidam, Szakal, Kraven, Nas Jazzowski, Vaclav, Nabeshima. To są nazwiska! A wśród nich ja. Gdybym nie miał wszystkiego w dupie, to mógłbym powiedzieć, że podoba mi się to nowe EWF.

(To kwestia gustu, przynajmniej dla większości fanów. Bane spokojnie wkracza do hali, my udajemy się w okolice ringowe.)


Tony Hogański – O! To zawsze był ciekawy zawodnik.

Jan Kowalski – Bane to cenne wzmocnienie rosteru. Nie możesz powiedzieć, że Felipe Castro zaludnił EWF jakimiś nikomu nieznanymi zawodnikami.

Tony Hogański – Mam przypomnieć Dżihad? Gdyby nie ugoda z nami to po ringu podpierdalaliby teraz Jaś, Małgosia, Szewczyk Dratewka i Grodzki.

Jan Kowalski – No dobra. Za chwilę pierwsza walka wieczoru.

Tony Hogański – ... i to jaka! Kraven wraca na ring!