(Na dziedzińcu Kamienicy Królewskiej we Lwowie odbywa się konferencja prasowa EWF Corporation. Kamienica jest bardzo ładna, a jej dziedziniec również, co można łatwo sprawdzić w odmętach internetu lub wybierając się tam na wycieczkę. Kiedyś to wszystko było polskie, ale nam ukradli. Kto? Mówiąc krótko - chuje. Nie martwcie się jednak, bo może kiedyś tam wrócimy. Jak na razie wraca tylko Extreme Wrestling Federation. Być może jest to jakaś zapowiedź restytucji Rzeczypospolitej w jej naturalnych granicach. Na konferencję prasową lub briefing albo rodzaj prezentacji, ale nie multimedialnej, zaproszono dziennikarzy. Całkowicie przeróżnych, bo i z kraju polskiego, kraju ukraińskiego i ze świata, więc stawili się chłopaki i dziewczęta liczną gromadą. Może będzie darmowa wyżerka post factum. Są przedstawiciele miejscowych władz, reprezentanci świata kultury, trafić się mogą nawet jacyś zakamuflowani banderowcy. Na specjalnym podwyższeniu przygotowano mównicę z logiem EWF. To honorowe miejsce zajęte jest przez Felipe Castro, prezydenta federacji. Towarzyszą mu Tamara Ostrowska oraz Jan Kowalski. Konferansjerkę prowadzi ten ostatni, który jest wiernym sługą castrowskiego reżimu.)

Jan Kowalski – Dzień dobry państwu! Po ponad dwunastu latach EWF powraca na Ukrainę, a po trzynastu do Lwowa. Gościmy na terenie Kamienicy Królewskiej, więc przyjęcie mieliśmy iście królewskie. W imieniu władz federacji chciałbym podziękować wszystkim osobom, które przyczyniły się do naszego powrotu na Ukrainę. Zrywamy z dawnym prorosyjskim nurtem Kravena i zdecydowanie wspieramy ukraińską niepodległość. Chwała wolnej Ukrainie!

Entuzjazm zebranych.

Jan Kowalski – Oddaję głos naszemu umiłowanemu prezydentowi, panu Felipe Castro.

Felipe Castro – Dzień dobry, dzień dobry. Nie chcę przedłużać tego spotkania, bo czeka nas jeszcze skromny bankiet. Podkreślam, że będzie on skromny, bo czasy imperialnego trwonienia pieniędzy na cele reprezentacyjne już się w EWF skończyły. Już za trzy dni odbędzie się kolejna Wrestlepalooza. Dokładnie sto gal temu gościliśmy we Lwowie, więc tym razem postanowiłem nawiązać do tradycji i przyjąłem zaproszenie lwowskiego magistratu by znów EWF mogło zorganizować swą galę w tym pięknym... (Akcentuje wyraźnie by przypodobać się miejscowym notablom.) ... ukraińskim mieście. Przed nami gala turniejowa. Ja nie jestem zacietrzewiony i jeśli coś było dobre za czasów poprzedniego reżimu, to dlaczego by nie korzystać z tego? Nie mam więc problemu ze zorganizowaniem drugiej edycji letniego turnieju tag-teamów.

Jan Kowalski – Tamara Ostrowska pod czujnym okiem Komisji Kontroli Gier i Zakładów wylosowała drużyny. Odczytam je teraz uroczyście: SR-Crazy & Vaclav, Nas Jazzowski & Tool, Szakal & Bane, Yoshihito Nabeshima & Żubr, Franz & SeBa, PepsiBosman & Don Camillo, Polla Kinzler & MaxiMasterMistrz, Kevin Korn & John Christman, Nekrophage & Alvaro Morena. Do tego dochodzą nasi EWF Tag Team Champions, Bidam i Franko, których oczywiście nie losowaliśmy. Wiele osób zapewne domyśla się, że w pierwszych etapach turnieju wystąpią też tak zwane bonusowe drużyny zwani też gośćmi specjalnymi. Będą to Jobber#1 i Jobber#2, których po prostu zabraknąć nie mogło. SR-Crazy zgłosił do udziału swoich stażystów w składzie Czarny Nalep & Czarny DanGaner i Czarny Huarez & Czarny Banito. Swój udział zapowiedziały także takie legendy jak Fat Boy i Tugboat oraz Krzyżacy, czyli Morgion i Thunder. Pojawią się też Karl Daniels i Esespe, a Nas Jazzowski objął swym patronatem udział w turnieju syryjskich zawodników. Imigranci ostatnio napływają do Europy, więc dlaczego by nie i do EWF. Oto ich imiona - Olbrzymi Latif & Kosmaty Fajsal oraz Szalony Benjamun & Jasser Żelazna Pięść. Dwie drużyny znalazły się pod patronatem senatora Szakala. Są to Mumin i Mladenov, a także Mexicano i Starrcade. Na koniec prawdziwy hit, niesamowita drużyna, której po prostu nikt się nie spodziewał... (Chwila napięcia.) Ghul i Weronika Passent!

Tamara Ostrowska – Wow!

News o udziale WAMP w turnieju pojawił się od razu na twitterze, został zretwittowany tysiące razy, a sam fakt dostał mnóstwo polubień na popularnym serwisie pochodzenia masońsko-żydowskiego.

Felipe Castro – Tak wielka liczba uczestników turnieju sprawia, że nie będziemy w stanie pomieścić ich wszystkich na jednej Wrestlepaloozie. 30 sierpnia, już od rana, rozpoczniemy specjalną galę, w czasie której odbędą się początkowe rundy turniejowe. Na Wrestlepaloozie wyemitujemy ich skróty, a same walki przejdą do historii gali numer 128 jako dark matche. Odbędzie się w sumie pięć rund, z czego ta piąta będzie rundą finałową.

Jan Kowalski – Piąta runda, piątka w nazwie, więc trzeba było ten finał uczcić w specjalny sposób. Nie ma lepszego niż zorganizowanie piątego w historii federacji TLC matchu! Pierwsze dwie rundy odbędą się w ramach wspomnianych dark matchy, kolejne dwie już na gali. Później nastąpi runda czwarta, nazwijmy ją roboczo półfinałową, w na koniec wielki finał.

Felipe Castro – EWF Tag Team Champions znajdują się w lekko uprzywilejowanej pozycji. Zaczną turniej już od rundy pierwszej, lecz jeśli wygrają swoją walkę, to awansują bezpośrednio do rundy czwartej. Ot taka atrakcja by przyciągnąć więcej fanów na trybuny by oglądali dark matche. One wcale nie będą nudne! Za chwilę Tamara Ostrowska ostrowska wylosuje uczestników rundy pierwszej.

Na scenie podświetlona zostaje szklana kula, w której znajdują się plastikowe kulki. Tamara Ostrowska podchodzi do kuli, wkłada do niej swą delikatną, ale chwytną dłoń, chwilę w niej miesza, po czym wyjmuje pierwszą kulkę. Otwiera ją i z uśmiechem odczytuje skład wylosowanej drużyny.

Tamara Ostrowska – Tugboat & Fat Boy...

Gdzieś poruszyły się dwa brzuchy i zderzyły ze sobą niczym dwie supernowe. Czas na kolejne losowanie.

Tamara Ostrowska – Nekrophage & Alvaro Morena.

Jan Kowalski – Znamy pierwszą walkę turnieju! Tugboat & Fat Boy kontra Nekrophage & Alvaro Morena!

Będzie to walka brutalna niczym powstanie wrednego chujka Chmielnickiego. Losowanie!

Tamara Ostrowska – Morgion & Thunder...

Słychać zderzenia dwóch mieczy i metaliczny szelest krzyżackich zbroi. Nie trwa ono długo, bo oto znów losowanie.

Tamara Ostrowska – Czarny Huarez & Czarny Banito.

Jan Kowalski – W drugiej walce zobaczymy Morgiona & Thundera oraz Czarnego Huareza & Czarnego Banito!

Czy Krzyżacy poradzą sobie z czarną, muzułmańską inwazją? Przekonamy się niedługo, a przed nami kolejne losowanie.

Tamara Ostrowska – WAMP & Ghul...

Znów poruszenie w mediach społecznościowych. WAMP wrzuciła na instagram zdjęcie z groźną miną rodem z Pitbula. Tymczasem kogo tam tym razem wylosowano?

Tamara Ostrowska – Czarny Nalep & Czarny DanGaner.

Jan Kowalski – Weronika Passent & Ghul zmierzą się z Czarnym Nalepem i Czarnym DanGanerem. Pani Weronice życzymy powodzenia.

Losowanie.

Tamara Ostrowska – Jobber#1 & Jobber#2...

Losowanie.

Tamara Ostrowska – Karl Daniels & Esespe.

Jan Kowalski – The Power Jobbers zawalczą z Karlem Danielsem i Esespe.

Walka zapowiada się jakże bombowo. Losowanie.

Tamara Ostrowska – Mexicano i Starrcade...

Losowanie.

Tamara Ostrowska – Mumin i Mladenov.

Jan Kowalski – Podopieczni senatora Szakala będą prać się i walczyć o awans! Bardzo ciekawa walka.

Senator Szakal nie raczył skomentować tego losowania na twitterze, bo gdzieś pod Lwowem gra podobno w golfa. Trwa kolejne losowanie.

Tamara Ostrowska – Bidam i Franko!

Jan Kowalski – Nasi EWF Tag Team Champions! Na kogo trafią?

Losowanie.

Tamara Ostrowska – Mystery Opponents.

Jan Kowalski – Ci to wszędzie się wepchną.

Będzie tajemniczo - to pewne. Znów losowanie.

Tamara Ostrowska – Olbrzymi Latif & Kosmaty Fajsal...

Losowanie.

Tamara Ostrowska – Szalony Benjamun & Jasser Żelazna Pięść.

Jan Kowalski – A więc na koniec czeka nas pojedynek syryjskich wychowanków Nasa Jazzowskiego. Taka syryjska wojna domowa.

Wszyscy są rozbawieni genialnym żartem prowadzącego.

Felipe Castro – Znamy już uczestników rundy pierwszej. Drabinka turniejowa zostanie podana na Wrestlepaloozie.

Jan Kowalski – Dziękujemy państwu za uwagę!

(Koniec materiału filmowego.)
Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
Nekrophage & Alvaro Morena vs Tugboat & Fat Boy

Na ringu stali już lekko przerażeni Nekrophage i Alvaro Morena, gdy ziemia się zatrzęsła. Najpierw czuć było lekkie drgania, drgała mata ringu, drgał sam ring, drgały krzesełka. To wszystko miarowo narastało i wywoływało przerażenie nie tylko u zawodników, ale też wśród ukraińskiej publiczności. Ta zapewne zastanawiała się czy to czasem Polacy nie idą odzyskać Lwowa. Nie, to nie było to, to jeszcze nie czas. Spod FeliXtronu wyszli bowiem zawodnicy wagi super-ultra ciężkiej, czyli Tugboat i Fat Boy. Nekorphage i Alvaro Morena wpadli w popłoch widząc tych legendarnych zawodników. Grubasy sapiąc i dysząc trafiły w końcu na ring. Fat Boy trzyma linię i formę, ale Tugboat wyraźnie przytył. Walka rozpoczęła się od wielkiego huku, to jest odbicia się odpowiednio Moreny od brzucha Tugboata i Nekrophage od brzucha Fat Boya. Przez kilka minut Fat masakrował Nekra na ringu, głównie wykorzystując swoje niesamowite gabaryty. W dalszej części walki doszło do podwójnej zmiany, bo oto Tugboat walczył z Moreną. W ten sposób Burgundia Afrykańska stanęła do walki z Urugwajem. Górą był ten nieistniejący kraj, bo Tugboat sprasował Morenę w narożniku przy pomocy swego brzucha. Za ringiem Fat chciał zjeść Nekra, co sprawiło, że ten zaczął uciekać. To wystarczyło by niesamowity Tugboat przeciągnął Alvaro na środek ringu, spadł na niego ze Splashem i odliczył! Pin....1......2.....3! (Zwycięzcami są: Tuboat & Fat Boy! Awansują oni do II rundy turnieju!)


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
Morgion & Thunder vs Czarny Huarez & Czarny Banito

Czarny Huarez i Czarny Banito czekali z niecierpliwością na rozwój wypadków, wszak ich przeciwnicy to jedni z najbarwniejszych zawodników w historii polskiego wrestlingu, a oni byli tylko skromnymi murzynami, imigrantami z Afryki i ex-terrorystami. Banito po cichu liczył na to, że Krzyżacy pozabijają się własnymi mieczami, ale do tego nie doszło. Zabrzmiała „Bogurodzica", pieśń polskiego rycerstwa i spod FeliXtronu wyłonili się Morgion i Thunder. To w zasadzie dziwne, że Krzyżacy wychodzą na ring przy polskiej pieśni, ale jak widać są spolonizowani. Takie rzeczy się zdarzały, zakon też walczył parokrotnie po stronie Rzeczypospolitej, nie potępiajmy go za Grunwald i wszystkie wcześniejsze podejrzane sprawki z zajęciem Gdańska i buntem wójta-chujka Alberta włącznie. Krzyżacy pojawili się odziani w zbroje, co sprawiło, że nie byli zbyt szybcy. Trochę trwało nim dotarli na ring, a Thunder w zasadzie na niego nie wchodził, bo nie mógł się wdrapać. Walka się rozpoczęła, a Morgion trzasnął mieczem przez łeb Huareza i Banito. Miecz był w pochwie, więc poczciwym murzynom nic się nie stało, poza utratą godności. Thunder poza ringiem zaczął śpiewać „Bogurodzicę", a Morgion stanął jedną nogą na zwłokach Czarnego Banito, a druga nogą na próchnie Czarnego Huareza, równocześnie trzymając miecz triumfalnie uniesiony. Było w zasadzie po sprawie, bo Shaman odliczył szybko i sprawnie. Pin.......1.......2.......3! (Zwycięzcami są: Morgion & Thunder! Awansują oni do II rundy turnieju!)


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
WAMP & Ghul vs Czarny Nalep & Czarny DanGaner

Pierwsza czarna drużyna została już z turnieju wyeliminowana. Jak poradzi sobie druga? Czarny Nalep i Czarny DanGaner chcieli z pewnością udowodnić, że szkoła nigeryjskiego wrestlingu ma przyszłość, a przede wszystkim pragnęli też pokazać swojemu mentorowi by ich nie wyrzucał. Publiczność nie wspierała ich, bo Ukraińcy generalnie nie lubią nikogo poza swoją banderowską bracią. Zaszumiały wierzby, gdy rozległ się utwór tytułowy z serialu „Matki, żony i kochanki", zmieszany z „Cambio dolor" boskiej Natalii Oreiro i na arenie pojawili się Weronika Passent z Ghulem. WAMP ubrana w szpilki i modne spodnie prezentowała się bardzo dobrze, choć trudno stwierdzić by nadawała się do walki. Ghul był zmotywowany, bo chciał walczyć i to walczyć z werwą. Walka rozpoczęła się od tego, że pani Weronika rozdała murzynom autografy i upewniła się, że nie należą oni do jej męża (jazzowscy murzyni są zachipowani i można ich łatwo zidentyfikować). Do walki stanął Ghul, a przeciwko niemu Czarny DanGaner, który tak naprawdę ma na imię Mudżambo. Kilka ciosów i były terrorysta został zmieciony z powierzchni ringu. Szybko zmienił się z Czarnym Nalepem, ale ten zaprezentował się jeszcze gorzej. Oberwał ostro po mordzie, a na koniec miłośnik bawarskiego piwa potraktował go z Ghul-Combo, czyli Jacknife Powerbomb into Scorpion Deathlock, akcją która święciła niegdyś triumfy na ringach PCW i PECW. Nalep poddał się szybko. (Zwycięzcami są: WAMP & Ghul! Awansują oni do II rundy turnieju!)


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
Jobber#1 & Jobber#2 vs Karl Daniels & Esespe

Kolejne starcie to walka kolejnych legend polskiego wrestlingu. Ta runda turniejowa dostarcza nam właśnie takich emocji! Jobber#1 i Jobber#2 są w federacji od samego początku, pamiętają jeszcze Feliksa Castro, a na dodatek byli w pewnym momencie EWF Tag Team Champami. Sukces ten będzie im trudno powtórzyć, ale trzeba wierzyć. Ich przeciwnikami będą Karl Daniels i powracający do federacji Esespe. To już kolejne podejście tego młodzieńca by zrobić karierę w polskim wrestlingu. Karl Daniels przeżył aborcję, o czym był łaskaw wszystkim przypomnieć, a Ukraińcy byli pod wrażeniem, bo nawet w czasach Związku Radzieckiego nie słyszeli o takich dziwach. Karl Daniels i Esespe byli wyraźnie zmotywowany by wreszcie dobrze wypaść na ringu. Jak nie z Power Jobbers to z kim? Zaczęli Karl Daniels i Jobber#2, zaczęli ostro, brutalnie, to była walka na serio. W poprzednich dominowali faworyci, tu żadnego faworyta nie było. Doszło do zmiany, w której na przeciwko siebie stanęli Esespe i Jobber#1. Tu też posypał się plan pierwszego mężczyzny, który przeżył aborcję. Esespe był takim samym frajerem jak lata temu. Jobber#2 wykonał mu Egzekucję Jobbera, czyli niszczący Leg Drop, a w tym samym czasie chrobry Jobber#2 przytrzymał szamocącego, ale też zrozpaczonego Danielsa. Sprawiło to, że Jobber#1 mógł spokojnie odliczyć rywala. Pin.......1.......2.......3! (Zwycięzcami są: Jobber#1 & Jobber#2! Awansują oni do II rundy turnieju!)



Wywiad z Weroniką Passent! - co słynna WAMP miała do powiedzenia serwisowi Onet po zakończonej walce?


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
Mexicano & Starrcade vs Mumin & Mladenov

Walka podopiecznych senatora Szakala miała wstrząsnąć wszystkimi zwolennikami jednomandatowych okręgów wyborczych, bo takie obowiązują w wyborach do senatu i w takim to właśnie okręgu wybrany został Szakal. Sam senator na trybunach się nie pojawił, bo zajmował się ważnymi problemami międzynarodowymi, a dokładniej to grał w golfa pod Lwowem z miejscowymi notablami. Shaman prowadził walkę wzorowo nim się ona zaczęła. Sprawdził wszystko co trzeba i zaczęła się totalna rozpierducha! Warto zaznaczyć, że była to pierwsza walka Mexicano i Starrcade'a od 2007 roku. Pod tym względem lepsi są Mumin z Mladenovem, którzy od czasu do czasu hasają po ringu. Wracajmy jednak do rozpierduchy - co tu się nie działo! Dropkicki, punche, chopsy, ostre duszenia. Wyglądało na to, że panowie mają zamiar zrobić sobie poważnie krzywdę. Tak zmotywowani byli by dobrze wypaść. Trochę w tym przeholowali, bo walka przeniosła się poza ring i w ruch poszły krzesła, stoły, młotki, kowadła, druty kolczaste. Ukraińcy dostali pokaz czystego hardcoru. Na arenę wpadł Pan Wojtek z grillem przenośnym, na którym próbował usmażyć Mumina i Mladenova. Dla Shamana było to za wiele! Ogłosił przerwanie walki i wykluczenie całej czwórki z turnieju! Mumin i Mladenov zaczęli rozpaczać i próbowali jakoś udobruchać Shamana. Nic z tego. Pan Wojtek i jego asystenci oddalili się, bo na zewnątrz trzeba handel robić. (Walka kończy się wynikiem nierozstrzygniętym! Obie drużyny zostają wykluczone z turnieju!)


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
Bidam & Franko vs Mystery Opponents

Przy ogromnych wiwatach i niesamowitej radości publiczności na ringu pojawili się Bidam i Franko, EWF Tag Team Champions. Choć w sumie to fani wiwatowali głównie na cześć Bidama. Widać Koreańczyk z północy jest na Ukrainie bardziej popularny od swojego kolegi. Mistrzowie chyba sami byli zdziwieni, że tak wcześnie rozpoczynają turniej, ale dla nich to może i dobrze. Jak uda im się wygrać w rundzie pierwszej, to automatycznie trafiają do czwartej. Premia za posiadanie pasów, a miała być równość w nowym EWF. Felipe Castro kłamał? Na ringu niepostrzeżenie pojawiła się dwójka zamaskowanych wrestlerów. Dark Sędzia dał sygnał do rozpoczęcia walki. Do akcji wkroczył Bidam. Jeden cios, drugi, trzeci czwarty, Clothesline, kopnięcie, ręka, noga, kolano, emocje. Pin......1.......2.....3! Co?! Koniec walki? Nowosibirski zdziwił się i zerwał maskę odliczonemu rywalowi. Okazał się być nim Nekrophage. Drugim rywalem, któremu maskę ściągnął Franko, był Alvaro Morena. Co za drużyna oszołomów, żadnej walki nie potrafią wygrać, a tu dodatkowo skompromitowali się na całe stulecia i chyba już faktycznie niczego z nich nie będzie. (Zwycięzcami są: Bidam & Franko! Awansują oni do IV rundy turnieju!)


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda I:
Szalony Benjamun & Jasser Żelazna Pięść vs Olbrzymi Latif & Kosmaty Fajsal

Ta walka miała być pokazem wielkiej siły syryjskiego wrestlingu. Na trybunach pojawili się m.in. Weronika Passent i Nas Jazzowski. To właśnie ci opaleni i włochaci wychowankowie Nasa Jazzowskiego z czasów jego pobytu w Syrii mięli stoczyć ze sobą zawzięty bój o prawo do dzikiej migracji do Europy. To żarcik, bo oni już w tej Europie byli. Kto wie, może organizują nawet przerzuty terrorystów do Niemiec i innych frajerskich krajów zachodniej Europy. Na razie nie miało to jednak wielkiego znaczenia, bo najważniejsza była walka. Potentaci wrestlingu rodem z Syrii stanęli do przerażającej walki. Oto, co powiedział na ten temat Baszar al-Assad, prezydent Syrii i wielki przyjaciel EWF - „بقى نحن أصحاب و عشاق هذه الأرض,نعيش عليها,ونقدس ترابها,ونورث حبها الأبدي للأجيال جيلا ً بعد جيل". Niezły komentarz, prawda? Walka była pokazem siły wrestlingu rodem z Syrii. Latif, Fajsal, Benjamun i Jasser napieprzali się jakby niszczyli jakieś chrześcijańskie świątynie, gwałcili Kurdyjki i zabijali Druzów. Nie bardzo wiadomo czy akurat byli oni związani z Państwem Islamskim, o to trzeba zapytać głównego propagatora terroryzmu na terenie Europy Środkowej, ich mentora, Nasa Jazzowskiego. Walczyli ostro, walczyli brutalnie, ta walka mogła się nawet podobać, bo to była czysta napierdalanka i pokaz stiffowego i siłowego wrestlingu. Musiało się to jednak skończyć Olbrzymi Latif wykończył Benjamuna i zakończył walkę. Pin....1........2.......3! (Zwycięzcami są: Olbrzymi Latif & Kosmaty Fajsal! Awansują oni do II rundy turnieju!)



PILNE! Sensacyjna decyzja Weroniki Passent! - sprawdź w serwisie Onet.


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda II:
Kevin Korn & John Christman vs Jobber#1 & Jobber#2

Zamieszanie związane z rezygnacją Weroniki Passent i Ghula z turnieju sprawiły, że runda druga została totalnie przemeblowana. Do akcji na tym etapie rozgrywki wkroczyli dwaj debiutanci, Kevin Korn i John Christman. Mieli oni za zadanie stawić czoła byłym EWF Tag Team Champions, The Power Jobbers. Publiczność była mocno rozgrzana przed tą walką, w zasadzie to nie wiadomo dlaczego, chyba napili się jakiegoś bimbru galicyjskiego pamiętającego jeszcze czasy wczesnego Bandery. A co w walce? Jak zawsze mnóstwo emocji! Wspaniały pojedynek i cudowna promocja wrestlingu. Nikt nie próbował zrobić z tego na siłę jakiegoś pikniku rodzinnego by mogły tu przychodzić rodziny z dziećmi i przebierać się za spasione biało-czerwone orły w durnych czapkach z dzwoneczkami. Nie, to była prawdziwie męska walka. Kevin Korn i John Christman jak na debiutantów zaprezentowali się bardzo dobrze. Walka była szybka, energiczna i nawet techniczna. Nie brakowało efektownych akcji, głównie przyjmowanych przez dzielnych jobberów. Walczyli oni mężnie, ale musieli uznać wyższość Korna i Christmana. Ten pierwszy zmiażdżył Jobbera#1 po wykonaniu mu wieloma skutecznymi ciosami. W tym samym czasie John Christman rozprawił się poza ringiem z Jobberem#2, któremu wykonał mu Vertical Suplex Bomb. Na ringu Korn chciał odliczyć Jobbera#1, ale niespodziewanie pojawili się tam PepsiBosman i Don Camillo! Powalili Korna, następnie Christmana, który wpadł na ring, do tego dobili Jobbera#1. Następnie Don Camillo odliczył Jobbera#1, a w tym samym czasie PepsiBosman odliczył Korna. Pin...1....2....3! (Zwycięzcami są: PepsiBosman & Don Camillo?)


Dark match:
Letni turniej tag-teamów 2, runda II:
Tugboat & Fat Boy & Morgion & Thunder vs Olbrzymi Latif & Kosmaty Fajsal

W turnieju drużynowym zrobiło się trochę dziwnie. Z jakiegoś powodu Tugboat i Fat Boy ogłosili, że będą walczyć razem z Morgionem i Thunderem, bo po rezygnacji WAMP i Ghula brakuje im przeciwników. Syryjczycy nie protestowali, drapali się tylko po swoich włochatych klatach, a Fajsal mówił po angielsku do Ukrainek „Spread your legs for the Prophet!" - takie rzeczy już wkrótce w całej Europie, bo oni jadą tu, oj jadą i Polski nie ominą. Walka była potężna. Cały ring aż trząsł się, gdy cielska Tugboata i Fat Boya starły się ze sporymi gabarytami Latifa i Fajsala. Syryjczycy to może nie grubasy, ale wielkie, włochate potwory, takie spasione dwumetrowe Saddamy w brudnych, spoconych podkoszulkach. Morgion i Thunder z gracją wywijali mieczami, dopóki nie zarekwirował im ich Dark Sędzia. W zbrojach nie było im się łatwo poruszać, ale parokrotnie wzięli Fajsala w dwa ognie. Z jednej strony zbroja Morgiona, z drugiej strony zbroja Thundera, a po środku on - pięknie został zmiażdżony! Fat Boy i Tugboat próbowali zmiażdżyć brzuchami Olbrzymiego Latifa, ale przy sporych gabarytach syryjskiego niszczyciela akcja ta nie była taka niszcząca jak zawsze. Nie płaczmy, bo brzuchy grubasów nadal są potężne i Latif mimo wszystko ucierpiał. Był to zdecydowanie najdłuższy pojedynek w dotychczasowym turnieju. Trwałby wiecznie, ale czterech na dwóch to jednak nie przelewki. Tugboat i Fat Boy zdobyli zdecydowaną przewagę i zmiażdżyli Kosmatego Fajsala podwójnym uderzeniem ze swoich brzuchów. Poza ringiem Krzyżacy w zbrojach Splashami spadli na Latifa i przygnietli go do maty. Fat pinuje......1........2.......3! (Zwycięzcami są: Tugboat & Fat Boy & Morgion & Thunder! Awansują oni do III rundy turnieju!)

(Lwów, Lwów, Lwów. Ileż milionów Polaków płakało po utracie tego miasta? Czy nadal ktoś płacze? Czy Polska kiedykolwiek powróci do Lwowa? Jak na razie wraca EWF. Ostatni raz gościliśmy tu w 2002 roku, także w sierpniu i z okazji Wrestlepaloozy numer 28. Minęło trzynaście lat, znów sierpień, znów Lwów i znów Wrestlepalooza z końcówką 28, tym razem jednak o pełnym numerze 128, ale to szczegół. Lwów trzeba było kochać, takie to było miasto, nie było drugiego takiego w Polsce. Teraz to już nie to samo. Jak zawsze na samym początku oglądamy video promujące nadchodzącą galę. Widzimy rynek, pomnik Mickiewicza, katedrę, wszystkie piękne kościoły, cerkwie, uliczki, kamienice, biblioteki, uniwersytet, Ossolineum, teatr, pałace polskich magnatów, parki, ogrody i tak dalej. Jest pięknie, ale w pewien sposób melancholijnie, więc nie oglądajmy tego dłużej. Może miał rację lwowian Zbigniew Herbert, który wygnany z tego miasta tęsknił do niego, ale nie chciał do niego wracać, bo to nie był już jego Lwów. Bardzo przeżywał, że gród ten trafił w „obce łapy". No, ale nic na to nie możemy już poradzić. W mieście rozstawiono tylko jeden telebim, bo EWF to federacja polska, a Lwów jest teraz siedzibą ukraińskiego nacjonalizmu, który z polskością wiele wspólnego mieć nie chce. Miejscowe władze oczywiście wsparły EWF, ale dziwnym trafem podkreślano europejskość i światowość tej federacji i pomijano sprawy polskie. Władze EWF wyegzekwowały natomiast zakaz wnoszenia do hali banderowskich czarno-czerwonych flag. Ot, taki kompromis. Przed halą telebim też się znajduje, gdzie jak zawsze zebrali się fani, którym nie udało się kupić biletów. Pan Wojtek wraz z Mexicano i Starrcadem sprzedaje im kiełbaski, które im chyba smakują. Dwójka ta jest trochę obita, bo brali dzisiaj udział w turnieju, ale przeżyli i są gotowi do obsługi kateringowej. Pan Wojtek też jest w 100% gotowy do akcji.  Przenosimy się już do wnętrza hali, która wypełniona jest po same brzegi kibicami z różnych stron świata. Dominują rzecz jasna Ukraińcy, ale można spokojnie uznać, że Polacy stanowią prawie połowę wszystkich zebranych, do Polski wszak nie jest tak daleko, a wiz nie trzeba mieć. Ukraińscy kibice przynieśli ze sobą transparenty, które rzecz jasna napisali w cyrylicy, więc nikt ich nie odczyta. Było coś o Vaclavie jako sługusie oligarchy Igora Kołomojskiego, ciekawego skąd ta teoria? Na szczęście są też Polacy i normalne, polskie transparenty. Oto niektóre przykłady „Oddajcie nam Lwów!”, „Nie oddamy!”, „Nie mamy pańskiego Lwowa i co nam pan zrobi?", „Vaclav to Axl Rose polskiego wrestlingu", „Niby dlaczego?”, „A kto by tam to wiedział", „Vaclav się skończył”, „On niczego już nie osiągnie”, „Jest przereklamowany”, „Nawet Nas nie chce być z nim w drużynie”, „Nikt by nie chciał”, „Gdyby nie Felipe to Vaclav walczyłby o Evolution title”, „Po latach wróciłby wreszcie na swoje prawowite miejsce”, „Szkoda, że The Luke'a i Abrahama już z nim nie będzie”, „Franko jest antyukraiński”, „Dlaczego? To słodziak!”, „Franko to dobry chłop”, „Wszędzie się sprawdza”, „Franko na World Champa”, „Franko na sołtysa”, „Szakal wspiera ukraińską demokrację”, „Co w ogóle robi teraz Szakal w EWF?”, „Czym się zajmuje?”, „Czy ma do kogoś problem?”, „Albo ktoś ma problem do niego?”, „Może Bidam?”, „Nie, on ma chyba na pieńku z Bane'm”, „Bane to chuj”, „Więcej transparentów o nim nie będzie”, „Dlaczego?”, „Bo to chuj”, „SR-Crazy jest bohaterem wszędzie gdzie się pojawi”, „On zazdrości Avengerowi”, „Avenger go przyćmił”, „Avenger ma więcej fanów”, „Crazy niedługo straci pas”, „Będzie emeryturka”, „Jazzowski będzie World Champem”, „WAMP na World Champa!”, „To byłoby bez sensu”, „Znam wszystkie biografie”, „Ghul do sejmu!”, „Bidam na wiejską!”, „Żubr na posła!”, „Żubr się nie myje”, „Czuć od niego zapach puszczy”, „Skończcie gadać o zemście”, „Walka Nasa i Franko była wspaniała!”, „Walka natchniona!”, „Miejscami ocierała się o groteskę”, „Ale nie można jej odmówić rozmachu!”, „Niech Franko zabije Nasa i po sprawie”, „Albo Nas Franko”, „Tak. Ważne byśmy wiedzieli na czym stoimy”, „Bane to chuj do kwadratu”, „Miało więcej już o nim nie być!”, „Czy Włosi piją pepsi?”, „Żegnaj Yoshihito”, „Prusy Wschodnie z inwazją na Galicję!”, „A może Franz zrobi dzisiaj inwazję?”, „Gdzie jest Gangsta?”, „Kiedy wróci?”, „Jak zrobimy galę w Świnoujściu”, „Jestem 34435 fanem Dark Avengera”, „Czy widział ktoś gdzieś Juice'a?”, „Albo Psycho?”, „Hangmanie! Wróć!”. Transparentów jest oczywiście dużo więcej, ale to nie jest gala o transparentach, a o wrestlingu. Gra właśnie EWF Theme, wybuchają sztuczne ognie, publiczność kwiczy z radości i krzyczy przy okazji głośne: EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! EWF! Tony Hogański i Jan Kowalski meldują się na posterunku!)

Tony Hogański – Jesteśmy! To znowu my!

Jan Kowalski – EWF powraca do Lwowa! Druga gala w stolicy Galicji, a trzecia na terytorium Ukrainy.

Tony Hogański – Z tego pięknego miejsca witają państwa... Jan Kowalski...

Jan Kowalski – ... oraz Tony Hogański!

Tony Hogański – No proszę. Któż mógłby się spodziewać, że trafimy do Lwowa.

Jan Kowalski – Felipe Castro. On to wszystko zaplanował, ten nasz wspaniały prezydent. Wczoraj ciężko pracowaliśmy pakując dary dla ukraińskich żołnierzy walczących na wschodzie. Shaman był niezwykle wzruszony, a prezydent Castro do każdego zawiniątka dokładał osobiste życzenia. To pokazuje jak bardzo zmieniło się EWF od czasów odsunięcia od władzy Kravena. Teraz wspieramy ludzi walczących o wolność i sprawiedliwość, a jakby Kraven był u władzy to zorganizowalibyśmy pewnie galę w Doniecku dla żołdaków rosyjskich.

Tony Hogański – Nie wiem czy mam płakać ze wzruszenia czy rzygać z przesłodzenia. Musiało być ci bardzo trudno w PZPR.

Jan Kowalski (zdziwiony) – Dlaczego?

Tony Hogański – Starcem nie jesteś, więc wnioskuję, że jako młodzian zacząłeś swą przygodę w wydziale propagandy dopiero w latach osiemdziesiątych. Nikt już wtedy nie wierzył przekazom partyjnym. Miałeś głowę pełną pomysłów, wspaniałych frazesów, spinów w stylu Miśka Kamińskiego, ale naród już tego nie kupował. To twój tragizm Janku.

Jan Kowalski (zamyślony) – Mój tragizm...

Tony Hogański – Nawet w EWF jesteś postacią tragiczną. Choć nie, jest w tobie jeszcze coś innego.

Jan Kowalski (zaciekawiony) – Co takiego?

Tony Hogański – Zrobiłeś się w ostatnich latach strasznie chujowy.

Jan Kowalski (zniesmaczony) – No wiesz ty co Tony... Jak możesz tak mówić...

Tony Hogański – Mogę, bo cię dobrze znam i wiem jak jest. Byłeś niezłym komentatorem, nawet jednym z najlepszych w historii polskiego wrestlingu. (Z wrodzoną skromnością.) Pewnie drugim, zaraz po mnie. EWF było twoim domem, a ty służyłeś pod każdą władzą. Tego trzeba było się trzymać, a nie głębiej wchodzić w sfery zarządzania federacją. Byłeś do dupy komisarzem, oddałeś władzę Kravenowi, a gdy tylko do koryta dopchał się Felipe Castro, to od razu złożyłeś mu przysięgę wierności i stałeś się jego najwierniejszym propagandzistą. Jeśli to nie jest tragizm i chujowatość to...

Jan Kowalski – ... to?

Tony Hogański – To jest to przykład wyjątkowej głupoty. No, ale nie pogrążajmy cię bardziej i zmieńmy szybko temat. (Na twarzy Tostera pojawia się gwiazdorski uśmiech.) Witamy wszystkich z Lwowa, a Lwów wita nas. Janku, wprowadź nas miło i sympatycznie w Wrestlepaloozę o numerze 128.

Jan Kowalski (z entuzjazmem) – Drugi letni turniej tag teamów przed nami!

Tony Hogański – Będą emocje?

Jan Kowalski – One już się zaczęły. Pierwsze dwie rundy turnieju zostały przeprowadzone jeszcze przed rozpoczęciem części właściwej gali. Wiele wspaniałych walk tam rozegrano. Furorę robili Ghul, Krzyżacy, Mumin, Mladenov, Syryjczycy, Tugboat z Fat Boyem oraz Weronika Passent.

Tony Hogański – Żona Jazzowskiego, choć bardzo sympatyczna, to chyba ma wielkie parcie na szkło. Wszędzie się wepchnie.

Jan Kowalski – To nieprawda. Jakby tak było to nie wycofałaby się z udziału w turnieju. Przypomnę, że Ghul i WAMP brawurowo przeszli przez pierwszą rundę by wycofać się tuż przed rozpoczęciem drugiej.

Tony Hogański – To twoja interpretacja.

Jan Kowalski – W trzeciej rundzie to akcji wkraczają największe gwiazdy: SR-Crazy i Vaclav, Yoshihito Nabeshima i Żubr, Szakal i Bane, Nas Jazzowski i Tool.

Tony Hogański – Tyle walk się nam tu szykuje. Ja tu chyba usnę dzisiaj.

Jan Kowalski – Wrestlepalooza CXX-8 to niesamowicie rozbudowane przedsięwzięcie. Prezydent Castro zapewni nam pokaz wrestlingu na najwyższym poziomie.

Tony Hogański – Tak dobrze nas w tę galę wprowadzałeś, ale na koniec musiałeś wszystko zepsuć. Po co to wspomnienie o Castro? On tu niczego nie robi, to wszystko wrestlerzy! To oni walczą!

Jan Kowalski – Felipe Castro jest wspaniałym organizatorem. Czuwa nad wszystkim jak dobry gospodarz.

Tony Hogański – Ważne, że mistrz Szakal wygra turniej. Ma przebojowego partnera. (Zwraca się do kamery.) Bane, wierzę w ciebie! Słyszysz? Nie spierdol tego!


(Przenosimy się poza obręb hali. Tam mnóstwo fanów, ścisk, tłok, normalnie jak na froncie wschodnim pod Ługańskiem albo w zbiegowisku dla uchodźców gdzieś na Węgrzech. Ale to tylko fani, którzy koczują przed telebimem i oglądają galę. Wśród nich podniósł się heel heat, bo w stronę hali zmierza właśnie Nas Jazzowski i Weronika Passent. Niektórzy zaczynają krzyczeć pod adresem Nassjasza: „Zemsta! Zemsta! Zemsta!”, a do tego słychać też okrzyki „Franko! Franko! Franko!”. Jazzowski ignoruje to zamieszanie, zresztą oddzielają go barierki i GRU od kibiców, i spokojnie prowadzi dialog ze swoją małżonką.)

Weronika Passent – Ło Nas, mówię ci, ale im dołożyłam.

Nas Jazzowski – Widziałem.

Weronika Passent – Ale mnie twoi murzyni wkurzyli. Przez nich nie ma już mnie w turnieju. Nawet ten obiad w najdroższej lwowskiej restauracji ci nie pomoże! Nasprowadzałeś nam tego tatałajstwa i co ja z tego mam? Przestawiają moje rzeczy i muszę się wycofać z turnieju, gdy jestem w gazie.

Nas Jazzowski – Przeprosili, prawda?

Weronika Passent – Przeprosili, przeprosili, ale co z tego? Będę miała wszystko on the radar, Nas. Jeszcze jeden błąd, a także ty możesz zostać pociągnięty do odpowiedzialności. To nie jest żaden joke, rozumiesz?

Nas Jazzowski – Rozumiem.

Nassjasz w zasadzie nic nie mówi, bo słychać ukraińskie krzyki jakby sam Putin wjechał tu na diabelskiej świni. To jednak nie złowrogi tyran, lecz zupełnie inna para kaloszy, chociaż też czarna. U Putina czerń symbolizuje zło, a u tych państwa kolor skóry. Tak jest, wszystko się zgadza - na telebimie dostrzeżono kilku murzynów, którzy majstrują coś przy okablowaniu. Po kilku chwilach jeden z nich macha do Jazzowskiego i chyba pokazuje mu, że wszystko gotowe. Pytanie brzmi - co takiego?

Nas Jazzowski – Zaczynamy.

Weronika Passent – Hej Nas, o co kaman?

Obok byłego EWF FTW Champa pojawia się członek murzyńskiej bandy i wręcza swojemu dobrodziejowi megafon. Nas chwyta go i zwraca się do Ukraińców.

Nas Jazzowski (przez megafon) – Ukraińcy! Nie jestem waszym wrogiem! Jestem przyjacielem! Ja i moje hordy przybywamy tu w pokoju!

W odpowiedzi słychać głośne: „Franko! Franko! Franko!". Nas robi zniesmaczoną minę.

Nas Jazzowski (przez megafon) – Ukraińcy! Franko jest wrogiem wolnej Ukrainy! Oto dowód!

Jazzowski wyciąga z kieszeni pilot, kieruje go w stronę wielkiego telebimu i wciska guzik. Na telebimie pojawia się napis: „EWF Wrestlepalooza CXVII, 11.08.2013". Po chwili widzimy scenę z udziałem Bidama i Franko.

Bidam – Wydany we Lwowie w 1847 roku.

Franko (nagle) – Niech żyje polski Lwów!

Ta deklaracja wywołuje to gigantyczny cheer na arenie.

Bidam – O! Rewizjonistyczne poglądy.

Franko – No co? Nie wolno mieć słabości?

Koniec materiału filmowego.

Nas Jazzowski (przez megafon) – Ukraińcy! Franko to polski rewizjonista! On chce wam odebrać wasze domy, wypędzić wasze dzieci i zagarnąć to piękne miasto dla siebie. Franko nie jest bohaterem, on jest wrogiem!

Rozlegają się gwizdy i okrzyki „Precz z Franko!”, „Niech wypierdala!”. Wygląda na to, że w jednej chwili Rzeźnik stracił sympatię ukraińskich tłumów. Nas chce oddać megafon murzynowi, ale WAMP wyrywa mu go i sama zwraca się do ludu.

Weronika Passent (przez megafon) – Siemka! Tu WAMP! Chciałam wam powiedzieć, że Nas jest najlepszy i wygra ze wszystkimi! Zrezygnowałam z turnieju by dać mu szansę! (Nas słysząc te słowa robi dziwną minę.) No to papatki. Jeżeli macie telewizory, to oglądajcie mnie w Hollywood.

(Nas i WAMP ruszają w stronę hali. Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Nas skompromitował Franko. Na Ukrainie Rzeźnik jest już spalony.

Jan Kowalski – Faktycznie. Któż mógłby się spodziewać, że Franko wyrazi publicznie taką opinię. Ja szczerze mówiąc już o tym zapomniałem. Moim zdaniem to trochę takie wyciąganie brudów z przeszłości.

Tony Hogański – Ja też o tym mówiłem i nie wstydzę się tego. Mistrz Szakal także. Czekamy na nowe rozdanie i powrót Lwowa do macierzy, a Ukraińcy mogą mi skoczyć.

Jan Kowalski – Odważne słowa. Mam nadzieję, że nie spotkają cię za to żadne nieprzyjemności.

Tony Hogański – Przypominam, że nawet Władimir Putin w październiku zeszłego roku łaskawie przypomniał Ukraińcom, że Lwów był polskim miastem.

Jan Kowalski – Też sobie znalazłeś autorytet.


(Znajdujemy się na jednym z korytarzy. Na ławeczce pod ścianą siedzi Vaclav i pije piwo. Co innego może on robić? Pić, gwałcić, rabować i czynić najgorsze i najbardziej ohydne rzeczy w historii polskiego wrestlingu. Taki właśnie jest Mecenas Ekstremy. Siedzi on sobie, pije i duma. W pewnym momencie słychać dźwięk komórki vaclavowskiej, która odzywa się swojskim głosem „90 volt - dla mnie to fraszka”. Vaclav porusza się niecierpliwie.)

Vaclav – Żebym ja musiał walczyć w pierwszej walce wieczoru. O tej porze zwyczajnie piłem sobie piwo. To zakłóca cały mój cykl... ten cały turniej. (Bierze wielkiego łyka Perły.) No, ale co robić. Trzeba walczyć.

(Mecenas Ekstremy podnosi się z ławeczki i rusza tam, gdzie go oczy i piwny krok poniosą.)


Tony Hogański – Powiem krótko i na temat: niech spierdala.

Jan Kowalski – Vaclav i Crazy to silne połączenie. Są z pewnością jednymi z faworytów do końcowego triumfu w turnieju.

Tony Hogański – Faworytem jest mistrz Szakal. Koniec i łysa kropka.


(Byliśmy już poza obrębem hali, ale czas na kolejną wizytę. Oto bowiem węgierskim autobusem pod halę przybył SR-Crazy. Z wnętrza pojazdu wysypała się jego wesoła gromadka, czyli on sam, Miszka, Smela, Dobry Czech Honza i członkinie jego osobistej ochrony ukrywające się pod nazwą Korpusu Ochrony imienia Feliksa Dzierżyńskiego.)

SR-Crazy – Jak sobie poradzili nasi murzyni?

Smela – Nie poradzili sobie.

SR-Crazy (zdziwiony) – Jak mam to rozumieć?

Miszka – Normalnie, złojono im ich czarne dupska. Byli tak marni, że jakby w XIX wieku robili w Luizjanie na plantacji to by ich z miejsca zastrzelono, bo z ich czarnych rąk bawełny by nie było.

SR-Crazy – Czy oni w ogóle trenują? Z kim przegrali? Z Toolem? Yoshim? Kto zostawił ich w pokonanym polu?

Smela – Czarny Huarez i Czarny Banito przegrali z Morgionem i Thunderem. Czarny DanGaner i Czarny Nalep dostali od Weroniki Passent i Ghula.

SR-Crazy (klepie się w czoło) – Oni są daremni! Trzeba z nimi przeprowadzić rozmowę wychowawczą. Zagrozić, że ich odeślemy do Afryki czy coś. Co jak co, ale oryginalni stażyści byli lepsi. No i potrafili nosić tron, od razu widać, że biali. Murzyni, niby przyzwyczajeni do niewolnictwa, a prosto nie potrafili go nosić. Do tego cały czas nim trzęśli, można było bólu głowy dostać. Co robić z tą bandą? Już Honza ma więcej talentu, nie?

Dobry Czech Honza (jedząc czeską parówkę z octu) – Ano.

SR-Crazy – Ano co?

Dobry Czech Honza – To tak po czesku.

SR-Crazy – Ano to bardzo głupio macie.

Z sąsiedniego pokoju wychodzą wyraźnie zawstydzeni Czarny Nalep, Czarny DanGaner, Czarny Huarez i Czarny Banito.

SR-Crazy – Kto tu wpuścił kominiarzy i dlaczego aż czwórkę?

Smela – Mentorze, to przecież nasi stażyści.

SR-Crazy – To dobrze, bo już zacząłem się martwić jakie kominy w tym Lwowie mają, że taką bandą kominiarze muszą chodzić.

Czarny Huarez – Przepraszamy naszego mistrza za wpadkę.

Murzyni padają na kolana.

SR-Crazy – Wpadkę? Wy sami jesteście wielką wpadką. Współczuje waszym plemionom. No dobra, no już, już, nie trzeba na kolana przede mną padać. (Do Smeli.) Przynajmniej nie publicznie.

Czarny Banito – Mamy prezent.

Czarny Nalep wyciąga zza swej pojemnej pazuchy wielką, złoconą księgę.

Czarny Huarez – To specjalne wydanie biografii Dark Avengera napisanej przez mentora dwa lata temu. Oprawy są złocone, ilustracje ręcznie robione, stronice posrebrzane, skóra naturalna. Jednym słowem to małe dzieło sztuki.

SR-Crazy – To trzy słowa.

Czarny Huarez – Co proszę?

SR-Crazy – Małe dzieło sztuki to już trzy słowa. No dobra, prezent przyjmuje, jest bardzo ładny. Ustawcie go na jakimś reprezentacyjnym miejscu. Przebaczam wam waszą nieudolność.

Stażyści (chórem) – Dziękujemy!

Miszka – Mentorze, już czas.

SR-Crazy – Podwieczorek? (Spogląda na zegarek.) Już mieliśmy przecież.

Miszka – Walka za chwilę.

SR-Crazy (autentycznie zaskoczony) – Jaka znowu walka? Przecież to dopiero początek gali, jeszcze butów nie zmieniłem.

Smela – Turniejowa, trzecia runda. Mentor walczy jako pierwszy.

SR-Crazy – To skandal, żebym tak wcześnie musiał fatygować się na ring. Nie tylko porządnych butów nie mam, to nawet się nie przebrałem w moje bojowe gaciorki. (Wzdycha dekadencko.) No dobra, idziemy.

(Jak powiedział tak zrobili. Nic tu po nas, wracamy na ring.)


Jan Kowalski – Crazy tak jak Vaclav nie jest chyba zbyt zadowolony, że musi walczyć w pierwszej walce wieczoru.

Tony Hogański – Rozpuszczeni są ci nasi wrestlerzy. Spóźniają się i jeszcze marudzą.

Jan Kowalski – To pozostałości po dawnym reżimie. Pozwalał największym gwiazdom na zbyt wiele.

Tony Hogański – Przynajmniej nie było tak nudno jak za waszej purytańskiej władzy.


(Zachęcamy do kolejnego wypadu na zaplecze. Tym razem trafiliśmy do biura prezydenta Extreme Wrestling Federation. Felipe Castro stoi jakoś tak reprezentacyjnie, bo normalnie to siedziałby za biurkiem. W tle dostrzec można portret Feliksa Castro. Wygląda na to, że prezydent z orędziem zwraca się do ludu.)

Felipe Castro – Witam serdecznie wszystkich fanów Extreme Wrestling Federation. Trwa drugi letni turniej tag-teamów, z którego jesteśmy bardzo dumni. Ja osobiście to już szczególnie. (Uśmiecha się jakoś tak podejrzanie.) Pierwsze dwie rundy były bardzo emocjonujące, interesujące i stały rzecz jasna na najwyższym wrestlingowym poziomie. Czas zacząć rundę trzecią. Wszystkim drużynom życzę powodzenia. Niech zwycięży duch wspólnej pracy! Niech zwycięży kolektyw! Pamiętajcie - w tym turnieju liczy się drużynowe współzawodnictwo. Nie ma przegranych, każdy jest wygranym! No, może ogólny zwycięzca trochę bardziej, ale to nie zmienia mojego przesłania. Zawsze podkreślałem, że poprzedni reżim był despotyczny... a co charakteryzuje despotów? Oni nie dzielą się władzą. Ja natomiast wierzę w zarządzanie EWF w ramach szerokiego dialogu. Zdecydowałem się więc scedować część moich uprawnień na osobę wielkiego honoru i nieposzlakowanej opinii. Chciałbym teraz przedstawić mojego specjalnego delegata do spraw turnieju. On zajmie się wszystkim, a ja będę się przyglądał i delektował turniejową ucztą. Panie i panowie, powitajmy... Dark Avengera!

Entuzjazm fanów jest spory, a już jeszcze większy, gdy w biurze prezydenckim pojawia się Dark Avenger. Mściciel wymienia uścisk dłoni z Felipe Castro.

Dark Avenger – Będę dbał o to by turniej przebiegł bez zakłóceń. Ze wszystkimi problemami można zwracać się do mnie. Zawsze wysłucham, zawsze doradzę, zawsze wesprę. Ponad dziesięć lat temu szczególnie upodobałem sobie walki drużynowe. Tak powstał Team Avenger, tak szkoliłem młodych zawodników. Panu prezydentowi serdecznie dziękuję za zaufanie. Będę wypełniał moje obowiązki z dumą. Z informacji organizacyjnych. Walk jest dzisiaj sporo, dlatego w porozumieniu z prezydentem wprowadziliśmy zasadę, że każda walka, oprócz main-eventu, ma piętnastominutowy limit czasowy. W przypadku jego przekroczenia... obie drużyny zostają usunięte z turnieju! Tak jest! Nie będzie kunktatorstwa i podejrzanych zachowań, tylko walka! Przedstawię teraz pary trzeciej rundy turnieju.

W kadrze pojawia się Tamara Ostrowska, która wręcza Gumowemu kopertę z logiem EWF. Ten rozrywa ją, wyjmuje dokument i głośno czyta.

Dark Avenger – SR-Crazy i Vaclav wiedzą już, że będą walczyć w pierwszej walce wieczoru. Ich przeciwnikami będą Morgion i Thunder, czyli Krzyżacy! Kolejna walka to pojedynek Fat Boya i Tugboata z Yoshihito Nabeshimą i Żubrem. W następnej Szakal i Bane spotkają się z Pollą Kinzler i MaxiMasteremMistrzem. W kolejnej doszło do pewnego zamieszania, wskutek interwencji w przebieg walk drugiej rundy. Przeciwników PepsiBosmana i Don Camillo na razie nie znamy. Poszukujemy rozwiązania tego problemu. Na koniec trzeciej rundy zobaczymy walkę Nasa Jazzowskiego i Toola przeciwko SeBie i Franzowi. Dziękuję, to wszystko.

Felipe Castro – Raz jeszcze dziękuję Dark Avengerowi. Niech ten turniej przyniesie nam wiele radości!

(Niech tak się stanie! Wracamy na ring!)


Jan Kowalski – Znamy już pary trzeciej rundy.

Tony Hogański – Tak... zapowiada się ekscytująco. Krzyżacy, Fat Boy, Tugboat, MaxiMasterMistrz. Prawdziwa plejada gwiazd.

Jan Kowalski – Są w stanie wykręcić dobre walki.

Tony Hogański – Ja nie wiem czy oni są w stanie wykręcić żarówkę z lampy, a co dopiero walki.


(Znajdujemy się w jednej z ciekawszych szatni, a mianowicie tej najbardziej patriotycznej. Spotykamy tu Żubra, jego dwóch kompanów Michała i Andrzeja, a także spadek po Chickasawie, Indiankę o imieniu Mia, która szuka zemsty. Trwa tu chyba nauka polskiego patriotyzmu, bo nawet portret Romana Dmowskiego jest dziś bardzo podekscytowany. Atmosfera podniosła jak w czasie spotkania kółka samokształceniowego w zaborze rosyjskim. Brakuje tylko uroczystej recytacji „Reduty Ordona”, ale może do tego dojdziemy. Żubr krąży po pomieszczeniu.)

Żubr – Dziś będziemy pisali list protestacyjny.

Michał – List protestacyjny?

Żubr – To znaczy koleżanka Mia będzie pisała.

Mia (zdziwiona) – Ja?

Michał (szeptem) – Ona jest z Indii, tam jest wysoki analfabetyzm. Może ona nie umie pisać.

Andrzej (uderza Michała w kark) – Idioto! Ona jest Indianką i pochodzi z USA.

Michał – Sorry, kolumbowski błąd.

Żubr – Kolumbowski?

Michał (z powagą) – No, Krzysztof Kolumb, syn Władysława Warneńczyka też tak miał. Pojechał do Indii, a okazało się, że to Stany. Razem z nim walczyli tam Pułaski i Kościuszko w Dywizjonie 303. Nikt nie docenia wkładu Polaków w historię powszechną.

Mia (przerywając pasjonującą dysputę) – Umiem pisać. Do kogo ten list?

Żubr – Do Ambasady Republiki Południowej Afryki.

Mia – A co my mamy wspólnego z RPA?

Żubr – Sprawa dotyczy naszego wielkiego rodaka, polskiego patrioty, Janusza Walusia.

Mia – Kto to taki?

Żubr – Uratował RPA od dzikiego komunizmu. W 1983 roku zastrzelił lidera czarnych komuchów, Chrisa Haniego. To była obrzydliwa kreatura, ten Hani, a nasz rodak wielce przysłużył się ludzkości. To tak jakby ktoś w 1905 roku zabił Stalina. Od tego czasu Janusz Waluś siedzi w więzieniu i mimo, że ułaskawiali tam masowych morderców, to dla niego robią wyjątek i cały czas siedzi.

Andrzej (otwierając jakąś książkę) – Sam tak opisał ten mord „Hani wychodził ze swojego samochodu. Wsadziłem pistolet Z88 za pasek z tyłu moich spodni i podszedłem do niego. Nie chciałem strzelać w plecy, więc zawołałem: "Mister Hani". Odwrócił się, a ja wyciągnąłem pistolet i strzeliłem w niego. Kiedy się przewracał, strzeliłem drugi raz. Tym razem w głowę. Kiedy upadł na ziemię, oddałem jeszcze dwa strzały w skroń. Zaraz potem wsiadłem do samochodu i odjechałem stamtąd najszybciej, jak to było możliwe”.

Michał – Uwolnić Janusza Walusia!

Mia – Uwolnić Janusza Walusia!

(Wracamy na ring.)


Tony Hogański – Uwolnić Janusza Walusia!

Jan Kowalski – Jesteś pewien? Przecież to morderca.

Tony Hogański – Dla jednych morderca, dla innych bohater.

Jan Kowalski – No tak. Punkt widzenia może być różny.

Tony Hogański – Chyba tylko dla czarnych komunistów. Ciekawe czy murzyni Nasa są komunistami?

Jan Kowalski – Tego nie wiem, ale wiem, że za chwilę rozpocznie się pierwsza walka trzeciej rundy turnieju.

Tony Hogański – Może część to islamiści, a część to komuniści i mają ze sobą feud i robią brawle w Białymstoku.

Jan Kowalski – Tony! Walka! Nie czas na murzyńskie dywagacje.
Czas na finał finałów! TLC match numer pięć już za chwilę się rozpocznie! Na sam początek mamy przyjemność wysłuchania „You Spin Me Round (Like a Record)”, czyli przeboju Dead Or Alive. Publiczność wie, co to oznacza. Spod FeliXtronu wyłaniają się dumne sylwetki EWF Tag Team Champions - Bidama i Franko. Nowisibirski witany jest pozytywnie przez brać ukraińską, ale Franko w najlepszym przypadku towarzyszy milczenie, a tak ogólnie to musi on wysłuchiwać gdzieniegdzie gwizdów banderowców, Prawego Sektora i wyzwisk innych Ukraińców. Mistrzowie pokonali dwie drużyny na drodze do finału i liczą na końcowy triumf w turnieju i tym samym obronę pasów drużynowych.
Kolejna pieśń to „Captain Jack" w wykonaniu śpiewającego murzyna znanego także jako Captain Jack. Melodia ta została przyporządkowana Szakalowi i Bane'owi. Czy są oni z niej zadowoleni? Nie wiadomo, ale Szakal dobrze wie, że w Stanach mają senat, Barack Obama był senatorem, a do tego murzynem. W sumie to trudno określić czy są zadowoleni z doboru pieśni, najprawdopodobniej mogą mieć to w dupie. Jak ktoś ma ochotę to niech się ich pyta. Dwójka zawodników, zachowując bezpieczną od siebie odległość, powoli wchodzi na ring.
Na samym końcu na ringu pojawią się SR-Crazy i Żubr. Ich wejściu towarzyszy przebój wybrany przez muzułmańskich stażystów, którzy to śpiewają go na każdej islamskiej potańcówce z kozami i wielbłądami. Na arenie pojawiają się Crazy z Żubrem, którzy w rytm muzułmańskich melodii spokojnie dotarli na ring. Słowa „Allah akbar!” jeszcze nigdy nie miały w sobie takiej mocy jak dziś. Zawodnicy witają się z pozostałymi. Także Antoni Bryndza także ich wita, bo to dobry i kulturalny sędzia jest.

Jan Kowalski – Wreszcie jest! Finał finałów!

Tony Hogański – To brzmi tak jakby były jeszcze jakieś inne finały, a finał jest tylko jeden.

Jan Kowalski – Czepiasz się. Chciałbym zauważyć, że w tej walce spotykają się posiadacze wszystkich pasów, jakie są w naszej federacji do wzięcia. Żubr jest EWF Daemusin i Evolution Champem, Bidam i Franko są EWF Tag Team Champami, a do tego Bidam jest EWF FTW Champem. SR-Crazy to rzecz jasna EWF World Champion. Tylko Szakal i Bane to takie sierotki Marysie, bo żadnych pasów nie mają.

Tony Hogański – To zmieni się już dzisiaj. Do boju mistrzu!

Jan Kowalski – Walka już za chwilę się rozpocznie. Przypominam, że SR-Crazy przeżywa dziś swój jubileusz, a walka ta będzie najprawdopodobniej, jeśli nasi statystycy się nie pomylili, jego setnym pojedynkiem na ringach EWF.

Tony Hogański – Dołącza do klubu stu, w którym rozpycha się Bubba. Mistrzowi Szakalowi brakuje jeszcze siedemnastu walk by się tam znaleźć.

Faktycznie, przed walką ma miejsce skromna uroczystość. Pojawia się na ringu Tamara Ostrowska, która w imieniu prezydenta EWF wręcza Crazy'emu pamiątkową tabliczkę oraz kwiaty. Crazy narzekał trochę, że wolałby tabliczkę czekolady, przynajmniej byłby z niej jakiś pożytek, ale i tak jest zadowolony. Antoni Bryndza informuje zawodników o zasadach tej walki, ale to wszyscy wiedzą, więc to tylko taka formalność. Napięcie rośnie, cały Lwów w ekstazie, a Polska, Europa i świat czekają. Doczekali się w końcu! Jest sygnał, słychać uderzenie w gong i ruszyli! Wszyscy rywale są już na ringu, a więc można już zacząć walkę.  Na razie każdy z przeciwników mierzy się wzrokiem. Jak widać nie jest łatwo zaatakować w takiej walce, w końcu to finał. Pierwszy do ataku rusza Szakal, pewnie dlatego, że prowadzi aktywną kampanie wyborczą. Rzuca się on na Żubra, który jest trochę zdziwiony, dlaczego z wszystkich rywali wybrano właśnie jego. Niestety Prawdziwy Polak nie może liczyć na wsparcie Magnata z Chin. EWF World Champion odsunął się od swojego partnera i wyszedł z ringu. Natomiast Bidam i Franko postanowili, niczym prawdziwy tag team, ruszyć na Bane. Wywiązał się między nimi nieuczciwy brawl, choć trzeba przyznać, że Bane broni się dzielnie, unikając większości punchy, część blokując, a nawet wyprowadzając groźne kontry. Oparty o narożniku udaje mu się dość skutecznie walczyć z rywalami. Tymczasem Szakal dość aktywnie uderzał pięściom swojego rywala, ten nie pozostawał dłużny. Reguralny brawl między tymi zawodnikami skończył się na wymianie chopsów i innych nieuprzejmości. W tym czasie, ku pewnemu zdumieniu kibiców, na środku ringu pojawił się SR-Crazy z drabiną.

Jan Kowalski – Czas na garść statystyk. Pierwszy TLC match odbył się jesienią 2001 roku, a wzięli w nim udział Tanatos i Bane jako EWF Tag Team Champions, Szakal i Juice...

Tony Hogański (przerywa mu) – Mistrz Szakal już wtedy był fantastyczny!

Jan Kowalski – ... a także John Hangman i Game, którzy wygrali ten pojedynek i zdobyli pasy.

Tony Hogański – To był spisek, bo mistrz Szakal kontrolował cały pojedynek, prowadził grę i okradziono go z zasłużonego zwycięstwa.

Crazy zaczął rozstawiać drabinę na środku ringu. Nie był niepokojony przez nikogo, bo w jednym narożniku Bane, zaczynał dostawać po mordzie od Bidama i Franko, w drugim Szakal zaczął zdobywać przewagę nad Ostatnim Sarmatą. Crazy majestatycznie wspinał się po drabinie, może nawet by mu się udało ściągnąć pas, gdyby nie jego spowolnione ruchy. Trochę mu się przybrało na masie w ostatnich latach, ale podobno jeszcze cudem, ale jednak, mieści się w kategorii crusier. Gdy EWF World Champion był blisko szczytu, Bidam dzięki swojemu ulicznemu sprytowi rodem z Białorusi i Mongolii zorientował się w tym co dzieje i rzucił się na drabinę powodując upadek jej i Crazy’ego, który wyleciał poza ring! EWF World Champion spadał mając minę mówiącą: warto było spróbować! (EWF! EWF! EWF!) Tak więc sytuacja nie uległa wielkiej zmianie - Bane nadal dość dzielnie odpierał ciosy Rzeźnika, szczególnie po odejściu Bidama. Udało mu się nawet wyjść z Clotheslinem, który zachwiał rywalem, po czym powtórzył akcję. Franko zaczął się mocniej chwiać na nogach, co było wodą na młyn Bane’a. Nie wiele myśląc uderzył Super Kickiem, który spowodował wreszcie upadek rywala. Niestety nie mógł długo cieszyć się z sukcesu, bo już wrócił Bidam i znowu zmuszony został do wymiany fizycznych uprzejmości. Tymczasem Szakal okopywał w narożniku swojego przeciwnika, a następnie rozpędził się i uderzył go nogą, Żubr cierpiał. Poczciwy SR-Crazy leżał sobie poza ringiem, bowiem upadek po dość brawurowej akcji nadal bolał.

Tony Hogański – Ale jaja, ale jaja.

Jan Kowalski – Korzystając z przerwy na Bień... znaczy się na jaja, powróćmy do historii. Drugi TLC match miał miejsce w 2002 roku. Bad Boy i Rottweiler pokonali wówczas mistrzów Bubbę i Clawa oraz Kravena i Gangstę. Oprócz Rosjanina cała reszta znajduje się już na emeryturze. Trzeci TLC match odbył się jesienią tego samego roku. Mistrzami byli wówczas Szakal i Wolf, ale pasów nie obronili.

Tony Hogański – To był znów spisek mafii paliwowej, która wspierała ówczesny reżim komunistyczny w EWF. Przypominam, że to były rządy SLD, więc powinno to wiele wyjaśnić. Sawicka nie zastrzeliła Blidy ot tak sobie.

Jan Kowalski – Pasy zdobyli Hangman i Tanatos, a w walce tej wystąpili także Marco i Tool.

Szakal nie myślał zbyt wiele i ruszył poza ring w poszukiwaniu jakiś ciekawych przedmiotów, między innymi wrzucił na ring stół, a sam zabrał ze sobą krzesło. Szakal wraca na ring z krzesłem, Żubr podnosi się opierając o narożnik. Senator chce czekać, ale po chwili przypomina mu się, że miał prowadzić aktywną kampanię. Rusza więc z krzesłem na Żubra i.... rywal się uchyla, a Szakal z impetem trafia w narożnik. Sarmata dostaje nowego zastrzyku energii i szybko uderza DDT na oszołomionego rywala. Szakal pada na ring, Żubr szybko podnosi krzesło i uderza z impetem wstającego senatora. Trafia prosto w łysinę, krzesło aż rozpadło się w rękach Żubrzyka. Szakal leży nieprzytomny na macie. Zubr jest zaskoczony, że udało mu się tak zaskoczyć swojego rywala. Co interesujące poza ringiem nadal leży Crazy. Fani zastanawiają się czy on udaje czy też rzeczywiście cierpi. Może po prostu nie chce mu się walczyć? W ten sprytny sposób może sobie poleżeć, a na dodatek jeszcze mu za to zapłacą! W tym czasie Bidam z Bane'm wymieniają uprzejmości za pomocą pięści. Franko natomiast zaczął rozstawiać w narożniku stół przyniesiony przez Szakala. Następnie ruszył poza ring w poszukiwaniu krzesła. W tym czasie Bidam osiągnął przewagę nad przeciwnikiem. Bane lekko buja się na nogach, jakby miał jakieś dygotki (fajne słowo swoją drogą, ciekawe czy istnieje), Bidam postanawia wrzucić rywala na stół, jednak Bane kontruje i w narożniku ląduje Bidam rozbijając stół!! (EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – To już wiemy, gdzie Bidam się dzisiaj stołuje.

Jan Kowalski – Czy dają tam kurczaki?

Tony Hogański – Nie, tam dają tylko soczysty wpierdol.

Bane idzie za ciosem i wbiega całym ciałem w przytulnego do narożnika Bidama! Franko w tym czasie szuka sprzętów do walki pod ringiem, położył już koło siebie dwa krzesła, a teraz wyciąga stół. Rzeźnik jak to Rzeźnik, on musi dysponować pełnym asortymentem. Pewnie już nakreślił sobie w głowie siedemnaście scenariuszy jak ta walka może się rozwinąć i tylko czeka by jeden z nich mógł wejść w fazę realizacji. W tym momencie za jego plecami pojawił się SR-Crazy! EWF World Champion chwyta jedno z krzeseł, które wyciągnął Rzeźnik. Szaleniec zaczyna opowiadać jakieś głupoty jak to jego chłopi dzielnie pracują na mandżurskich polach. Towarzyszy temu obrazowa gestykulacja, co można chyba uznać za tauntowanie, gdyż jak przystało na dżentelmena, nie będzie nikogo atakował od tyłu. Miejmy nadzieję, że nikt nie zgubił się w opisie tej sytuacji. Franko zainteresowany hałasami wstaje odwraca się i dostaje z krzesła! Rzeźnik jednak utrzymuje się na nogach, gdyż częściowo zablokował cios. Crazy uderza jeszcze raz, ale robi to nieczysto i trafia bardziej w klatkę piersiową rywala. Szaleniec próbuje uderzyć trzeci raz, jednak Franko blokuje cios rękoma, a następnie wyrywa krzesło z rąk aktualnego mistrza. Rzeźnik jest już wstanie uderzyć krzesłem więc całą swoją siłą uderza swoją głową o twarz Crazy’ego!  Szaleniec dzisiaj nie jest w formie i przewraca się, Franko również odpoczywa, opierając się o ring.

Tony Hogański – Do roboty! Odpoczywać im się zachciało!

Jan Kowalski – To ja może przejdę do czwartego TLC matchu. Miał on miejsce w 2008 roku. Do walki stanęli Psycho i Bubba, Nicky Damage i Huzar, a także Jupiter i Chris „More Attitude”. Zwyciężyli ci ostatni, choć pasami długo się nie nacieszyli, bo jeszcze na tej samej gali odebrali im je Vaclav i Izzy Nilsen.

Tony Hogański – Co? Ta przeklęta kreatura też się tam znalazła? To musiała być najgorsza gala w historii.

Jan Kowalski – Na następnej gali Vaclav będzie miał szansę zdobyć EWF World title. Prezydent Castro zapowiedział, że będzie to Iron Man match.

Tony Hogański – Gala w Afryce, więc równie dobrze może to być Golden Nigga match.

W tym czasie na macie Bane znęca się nad Bidamem kopiąc leżącego w narożniku rywala. Natomiast Żubr rozstawił już drabinę, zaczął już nawet na nią wchodzić. Jednak przestał widząc, że Szakal się podnosi. Sarmata schodzi więc z drabiny, podchodzi do Szakala, Senator podnosi się tylko po to by dostać kopniaka w brzuch, a następnie Żubr wykonuje Patria Bomb [Ricola bomb]! Szakal chyba szybko się nie podniesie. Bane w tym czasie wyskoczył na chwilę z ringu, by wziąć ze sobą stół. W tym czasie Żubr zaczął wspinaczkę na drabinę. Franko wdrapał się na ring i chciał strącić rywala z drabiny, nie udało się mu to, bo ruszył za nim SR-Crazy! Szaleniec chwycił za nogę Rzeźnika, a następnie szybko wskoczył na ring. EWF World Champion próbuje wykonać na Franko Crazy Slam [Olympic Slam]! Ten się jednak opiera i odpycha rywala. Żubr w tym czasie jest już blisko ostatniego schodka. Franko próbuje się odwrócić w kierunku drabiny, jednak otrzymuje silny cios w miękkie podbrzusze, a następnie Magnat wykonuje Ground Zero [Double Arm DDT]!!! Żubr grzebie już przy upragnionej nagrodzie, jednak w tym momencie na matę wpada dynamiczny Bane! Szybko przewraca drabinę! Żubr jednak nie spada, gdyż trzyma się na haku! Po chwili dezorientacji próbuje jeszcze ściągnąć pasy, Bane szybko jednak podnosi drabinę, którą najpierw uderza próbującego interweniować EWF World Champa! Crazy upada na jedno kolano, siła ciosu nie była tak wielka, ale dała chwilę Bane’owi, który uderza drabiną Żubra! Sarmata wykazuje wielką siłę, gdyż nadal nie przewraca się. Crazy w tym czasie wstaje i chce zaatakować przeciwnika. W tym momencie zmartwychwstał Szakal, który ruszył ze Spearem w stronę Szaleńca! Niczego niespodziewający się EWF World Champion dostał prosto w brzuch! Bane wykorzystał okazję i jeszcze raz uderzył drabiną w Żubra! Sarmata walczył dzielnie, ale poległ spadając na matę!

Jan Kowalski – Proszę państwa, wiadomość z ostatniej chwili. Oddział GRU został wysłany by ewakuować zwłoki Vaclava spod budynku dawnego Uniwersytetu Jana Kazimierza.

Tony Hogański – Ale po co? Niech mu ktoś tam poderżnie gardło i złoży w ofierze duchowi Bandery.

Jan Kowalski – Ciała Vaclava nie udało się zlokalizować mimo długich poszukiwań. Jego los pozostaje nieznany. Do akcji wkroczy już niedługo ukraińska policja.

Tony Hogański – Yeah! Niech zdycha!

Bane od razu wyszedł poza ring, gdzie znalazł kilka krzeseł, a do tego drabinę. W międzyczasie pozostali zawodnicy zaczęli dawać znaki życia. No dobra, wszyscy oprócz Żubra, który w ostatnim czasie nieźle oberwał. Przebudził się Szakal, który po senatorsku był wkurwiony na maksa. Doszedł do siebie Franko, choć wyglądał raczej słabo. Ożył także Bidam, który akurat zaczyna się podnosić. Bane wrzuca drabinę na ring, po czym sam wchodzi na arenę krwistej walki. Szybko rozkłada swój przedmiot na środku ringu i powoli wspina się ku górze aby ściągnąć upragnione pasy. W tym momencie do akcji wkracza przebudzony Bidam! Nie przewraca drabiny, co pewnie skusiło by niejednego. Nie, on zaczyna atakować Bane'a serią potężnych uderzeń w plecy. Bane powoli słabnie i powoli zaprzestaje swej „drogi po złoto”. Pielgrzymka przerwana, co za pech. Tymczasem w okolicy jednego z narożników Szakal wziął się za łby z Franko. Akurat znajdowali się nieopodal siebie, więc dlaczego by nie? Tymczasem Crazy wziął rozbieg i wjechał efektownym wślizgiem w nogi Bidama! Koreańczyk upadł z łoskotem. Crazy nie dobijał go, lecz zwrócił swą uwagę na ciągle stojącego na drabinie Bane'a. Wszedł tam do niego, po czym tak się zakręcił, tak wyskoczył w powietrze, że jego nogi wylądowały na ramionach rywala, co w konsekwencji doprowadziło do Hurricanrany z drabiny!! (EWF! EWF! EWF!) Crazy jeszcze potrafi! Bidam tymczasem wstał, ale wstał też Żubr, który rozwalił go Clotheslinem. Co ciekawe w tym samym momencie z Clothesline'a oberwał Franko. Szakal zauważył, że drabina stoi pusta, więc zaczął się na nią wspinać. Franko przebudził się po uderzeniu i ruszył za nim, co sprawiło, że byliśmy świadkami podwójnej wspinaczki. Po jednej stronie Szakal, po drugiej stronie Franko!

Tony Hogański – Mistrz Szakal rozprawi się z tym wyleniałym Rzeźnikiem!

Jan Kowalski – Dlaczego wyleniałym?

Tony Hogański – Bo tak wygląda. Sorry, ale Afryka miała kiepski wpływ na niego. Kiedyś Franko był lepszy, dziś to tylko popłuczyny. Niech się trzyma frankiszonów, taka moja rada.

Jan Kowalski – Skoro Franko jest wyleniały, to ciekawe co powiedzieć o Szakalu.

Tony Hogański – Wiecznie młody! Wiecznie łysy!

Ileż emocji w tej wspólnej drodze na szczyt. Szakal ma lekką przewagę, ale Franko stara się ją zniwelować, bo całkiem szybko zaczyna wchodzić na górę. Senator widzi to i pospiesznie stara się wspiąć jak najwyżej. Z niewiadomych przyczyn jednak nie wychodzi mu to zbyt sprawnie. Drabina jest wysoka, a droga długa, no może nie tak długa, bo już po kilka chwilach obaj wrestlerzy spotykają się na górze. Zaczyna się lekki brawl, który po chwili staje się bardziej intensywny, tak intensywny, że aż drabina zaczyna się chwiać. Chwieje się jakby była balonem na wietrze. Rzut oka na sytuację innych zawodników. Bane i Crazy tarzają się po macie i klepią ostro po mordach. Czasem Bane jest na górze i wtedy Crazy dostaje po ryju, czasem Szaleniec i wtedy to ten drugi obrywa. Zupełnie nie zwracają uwagi na to, co dzieje się na szczycie drabiny. Żubr tymczasem przebudził się i walczy z Bidamem w narożniku. Udało mu się kopnąć Nowosibirskiego w krocze, po czym chwycił leżące nieopodal krzesło i przypierdolił EWF FTW Champowi w ryj. Aż mu się szczęka zatrzęsła! Taki to był chair-shot! Zaraz drugi, a później i trzeci. Bidam pada bezwładnie w narożniku. Tymczasem na szczycie drabiny trwa zajadła walka. Szakal i Franko okładają się po facjatach. To jest cios za cios, uderzenie za uderzenie. Zupełnie nie zwracają uwagi na to, co się dzieje wokół nich. Uwagę zwrócił natomiast Bane, który akurat zdobył przewagę w walce z Crazy'm. Zostawił mistrza w spokoju, chwycił za krzesło i rzucił je, hen w powietrze. Szakal złapał je! Z jaką gracją! Jakie on ma chwytliwe dłonie! Bane'a trzeba natomiast pochwalić za siłę wyrzutu. Senator momentalnie wymierzył chair-shota prosto w ryj Franko!! Ten zupełnie stracił równowagę i spadł z drabiny! Jednak nie na ring, a poza niego! Prosto na ukraiński stolik komentatorski!! (EWF! EWF! EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – Zawsze zapominam o tym drugim stoliku komentatorskim. Na galach zagranicznych siedzą tam jacyś faceci, ale co co oni tam dokładnie robią...

Jan Kowalski – Myślałeś, że kim oni są?

Tony Hogański – Nie wiem... technicy jacyś albo catering.

Jan Kowalski – Co to za catering, który nie daje nam żadnego żarcia?

Tony Hogański – A Franko nawet nakarmili. Tylko, że drewnem...

Jan Kowalski – Cóż za elokwentny komentarz.

Franko leży totalnie zniszczony na resztkach ukraińskiego stolika komentatorskiego. Czy jest to jakiś symbol? Polska w ruinie? EWF w runie? Szakal jest na szczycie drabiny, wystarczy tylko jeden drobny wysiłek by sięgnął po pasy. Wyciąga po nie swe łyse dłonie... i wtedy to rzecz wyraźnie się komplikuje. Hej tam na dole ożył Żubr, który niszczącym Spearem uderzył w Bane'a, a obaj panowie przypieprzyli w drabinę! Ta zachwiała się i przewróciła! Szakal może i spadłby wraz z nią, ale zdecydował się dramatycznie chwycić haka na którym zawieszone były odbywa pasy... no i tak zawisł sobie, hen tam na górze. Żubr wstaje i zaczyna napieprzać z Elbow Dropów w Bane'a. Budzą się także Crazy i Bidam, którzy spoglądają w górę i widzą Szakala, który być może i ma zwycięstwo na wyciągnięcie ręki, ale przecież nie jest samobójcą. Jeśli odczepi pasy to spadnie wraz z nimi. Dochodzi więc do niecodziennego aliansu. Crazy i Żubr rozstawiają drabinę, ale nie pod Szakalem, tylko obok. Na jej sam szczyt wdrapuje się Bidam. Robi to szybko, bo czasu nie ma do stracenia. Następnie Żubr i Crazy chwytają drabinę, ten pierwszy z lewej strony, ten drugi z prawej i przenoszą ją tuż obok. Tym sposobem i Bidam znalazł się obok Szakala i zaczyna od razu zasypywać senatora uderzeniami pięścią po łysej mordeczce. Dwukrotny EWF World Champion usadowił swe nogi na drabinie i w ten sposób znalazł bezpieczną przystań. Łysy od razu rozpoczyna zmasowaną wymianę ciosów z rywalem. Wygląda to naprawdę bardzo monumentalnie, takie napieprzanie się na kilka metrów nad ziemią. W międzyczasie doszedł do siebie Bane, o którym wszyscy zapomnieli. Chwycił za krzesło i celnym chair-shotem uderzył w tył głowy SR-Crazy'ego. Zaatakował też Żubra, ale Ostatni Sarmata odskoczył i cios ten trafił w próżnię. Żubr od razu wykorzystał sytuację, kopnął przeciwnika i zlikwidował go przy pomocy skutecznego DDT.

Tony Hogański – Są jakieś informacje o organizatorze zbiorowych gwałtów na owcach i kozach?

Jan Kowalski – Król Arabii Saudyjskiej ma się dobrze.

Tony Hogański – Oj Janku. Cóż za żart, chyba zapracowałeś sobie na oburzenie islamistów. Wiesz o kogo pytałem.

Jan Kowalski – Wiem, ale informacji nie mam żadnych. Vaclav oficjalnie zaginął. Chciałbym też przeprosić monarchię saudyjską. To był głupi żart.

Żubr od razu pomaga rywalowi wstać, łapie go i wykonuje skutecznego Backbreakera! Nie pozwala mu jednak upaść na matę, lecz od razu zaczyna go łamać na swoim kolanie. Tymczasem na szczycie drabiny Bidam i Szakal napierdalają się jak dwie dzikie żyrafy przy wodopoju. Prawie by im się te głowy skręciły, ale na szczęście są to ludzie, a nie żyrafy. Tam na dole Żubr próbuje znęcać się nad Bane'm. Pięknie, tak patriotycznie jak pod Cecorą, uderzył Syna Anarchii pięścią w twarz. Bane odruchowo chwycił się za nos, a Żubr odbił się od lin i... powalił przeciwnika Body Splashem!! Chwilę go okopuje, nawet bardzo żywiołowo, ale tylko chwilę. W końcu przerywa niszczenie go, pomaga mu podnieść się, rzuca go o liny, ten wraca do niego... i podwójna próba Clothesline'a! Zarówno Żubr jak i Bane podjęli wyzwanie Clothesline'a. Zwyciężył Bane, który skosił celnie Żubra. Przypadek sprawił, że upadający Żubr wpadł prosto na drabinę. Ta zachwiała się, a następnie przewróciła. Drabina spadła, a co z walczącymi tam na górze? Szakal uchwycił się znów haka, ma ten refleks! Bidamowi nie udało się, spadł... ale w ostatniej chwili chwycił się nogi Szakala. Chwilę tak wisieli, aż w końcu Bidam - szalona głowa w końcu - zaczął się szarpać, byle tylko ściągnąć Szakala w dół. Crazy tymczasem przebudził się i też podjął wyzwanie Clothesline'a. Skutecznie, bo Bane został rozpieprzony. Crazy od razu chwycił za bezrobotny stół, rozstawił go... i w samą porę! Bidam całą swoją podniebną szarpaniną sprawił, że Szakal puścił hak i tym samym obaj panowie spadli w dół, prosto na rozstawiony przez EWF World Champa stół!!! (EWF! EWF! EWF!)

Jan Kowalski – Twojego mistrza z pewnością to zaboli.

Tony Hogański – On jest niezniszczalny. Walczy od lat, przeszedł przez piekielne walki i nadal żyje. Co więcej, mistrz będzie nadal zmieniał Polskę i budował lepszą przyszłość naszej Ojczyzny.

Jan Kowalski – Nie mam nic do dodania.

Crazy jest bardzo zadowolony ze swojego przedsięwzięcia, nieźle mu to wyszło. W całej tej swej radości nie zauważył, że na ringu pojawił się Franko! No proszę, całkiem szybko doszedł do siebie po monumentalnym upadku na ruski stół. Czy spadając rozpadł się w powietrzu? Czy był wybuch? Czy zahaczył o coś? Sprawy rosyjskie zawsze komplikują upadki wszelakie. Franko żył, chociaż był dość osłabiony. Nie na tyle jednak by nie udało mu się zaskoczyć aktualnego EWF World Champa. Dopadł do niego i panowie zaczęli się ostro szarpać. Rzeźnik z przewagą, bo whipuje czołowego dekadenta federacji o liny, wynosi i uderza na nim Power Slam. Franko zauważa stoją nieopodal drabinę, więc popycha nią tak, że spada ona na wstającego Crazy'ego. Rzeźnik zasypuje przeciwnika gradem potężnych kopniaków, można rzec, że go wręcz demoluje. Whipuje go liny, chce wykonać Clothesline, ale Crazy uderza na nim Spine Buster! Od razu dobija jeszcze Elbow Dropem. Franko rozstawia drabinę, jak widać wcześniejszy upadek niczego go nie nauczył. Wchodzi na nią powoli, lecz dopiero po kilku chwilach orientuje się, że kaliber tej drabki jest bardzo mały i nie sięgnie on z niej po pasy. To bez różnicy, bo na drabinę w gości przyszedł przebudzony Bane, który ściągnął z niej Rzeźnika, tak złapał, tak złapał, że złapał go no... no tak, że wykonał mu Samoan Drop! Franko próbuje wstać, ale Bane brutalnym kopniakiem posyła go na matę. Rzeźnik znów wstaje... i tym razem zostaje wrzucony do narożnika, gdzie Syn Anarchii zasypuje go gradem różnego typu uderzeń. W ferworze walki nie zauważył, że Żubr jest już sprawny, ba!, Żubr rozpędził się i przy pomocy swojego sporego cielska zgniótł Splashem zarówno Bane'a jak i Rzeźnika!!

Jan Kowalski – Żubr niby taki niepozorny, ale w tej walce prezentuje się bardzo dobrze.

Tony Hogański – Roman Dmowski dodaje mu sił. O! Mam genialny pomysł! Narodowcy mogliby wprowadzić na rynek taki energy drink. Marian Kowalski by to reklamował.

Jan Kowalski – Już to widzę.

Tony Hogański – Szanuj Mariana, on prawie prezydentem został.

Jan Kowalski – Tak... prawie...

Oho, doszedł do siebie Bidam Siegiejewicz Nowosibirski! Dość szybko jak na podniebną przygodę z senatorem Szakalem i późniejszy upadek na stół. Nie ma co roztrząsać możliwości bojowych EWF FTW Champa. Ważne jest, że widzimy go na nogach, a to dość szybkie nogi, bo biegnie on w stronę Żubra. Wyszło jak wyszło, bo jego szarża się błyskawicznie kończy. Żubr bowiem odwraca się, po czym kopie aktualnego EWF FTW Champa w brzuch, po czym whipuje oponenta na liny, a następnie chwyta rozpędzonego przeciwnika i wykonuje Press Slam, wyrzucając Bidama poza ring prosto na rozłożony tam stół!! (EWF! EWF! EWF!) Ten to ma szczęście dzisiaj! Żubr okazuje wielką radość, lecz w tym momencie do akcji wraca Bane. Wredny wrestler zaczaił się za plecami rywala i gdy Ostatni Sarmata odwraca się to Syn Anarchii przypierdala potężne Enziguri. Żubr pada na matę, a Bane rozpoczyna serię okopywania go. Tymczasem poza ringiem obudził się Bidam! On ma dzisiaj chyba pancerne plecy albo po prostu trudy życia w Korei Północnej sprawiły, że jest odporny na wiele. Siergiejewicz Nowosibirski składa jedną z rozłożonych tam drabin, a następnie umieszcza drabinę bokiem do ringu. Pech chciał, że ożył Szakal! Senator chyba jest dzisiaj antybidamowsko zaprogramowany, bo łysym baseball slidem zaatakował znajdującego się poza ringiem Bidama! Trafił go, ale nie powalił! Bidam robi kilka kroków w tył i w dalszym ciągu trzyma drabinę poziomo. Do akcji postanowił chyba wkroczyć przebudzony SR-Crazy, który bez wahania wdrapał na narożnik, po czym skoczył na znajdującego się poza ringiem Bidama z Crossbody! Trafił w drabinę, a w konsekwencji w Nowosibirskiego, a owa drabina dokonała anihilacji Bidamczyka!! (EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – Niech wraca do Korei! On się tu kompromituje!

Jan Kowalski – Naprawdę tak uważasz?

Tony Hogański – No nie, ale chciałem przyjąć jakiś poważny ton. Bidam, zostań z nami.

Nowosibirski leży rozpieprzony, a EWF World Champion wprost przeciwnie. Szybko doszedł do siebie po wykonanej akcji, chwycił za jedną z drabin i wrzucił ją na ring. W tym jednak momencie zaatakował go Szakal, który z wielką furią opuścił ring! Wywiązuje się ostry brawl między zawodnikami. Jest mocno, jest brutalnie, są silne ciosy i wiele emocji. Senator szybko osiąga przewagę, a następnie łapie go za głowę i uderza nią o barierki oddzielające ring od publiczności! Jeden raz, drugi, trzeci! Następnie łapie mistrza świata i wykonuje mu mocarnego Piledrivera! SR nie wygląda zbyt przytomnie. Łysy podnosi go, a następnie wrzuca Crazy'ego na ring, po czym sam nań również wchodzi. Ma chyba pecha, bo dopada do niego Franko, który trzaska go chair-shotem prosto w ryj! Radość Rzeźnika, choć absolutnie w żaden sposób nieokazana, nie trwała długo, bo tym razem to on pada ofiarą chair-shota. Napastnikiem okazuje się Bane, który z dumą trafił krzesłem w tył głowy EWF Tag Team Champa! Franko pada, ale Bane nie poprzestaje i zaczyna masakrować go krzesłem. Następnie przestaje, chwyta za drabinę i próbuje ją rozstawić... ale do akcji wkracza zdeterminowany i gotowy do boju Żubr! Próbuje powalić Bane'a Spearem... ale ten odskakuje na bok w ostatniej niemal chwili i rozpędzony Ostatni Sarmata wpieprza się swoją głową prosto w drabinę!! Segmentu komediowego nie będzie, głowa żubrza nie utknęła między szczeblami drabiny. Były EWF Daemusin Champion podnosi jeden ze stołów i umieszcza go w narożniku. Następnie odwraca się... i okazuje się, że Franko przebudził się i stoi już na równych nogach! Bane zostawia więc stół samemu sobie, sam natomiast odbija się o liny i dopada do rywala, ale ten chwyta go, wynosi błyskawicznie w powietrze i przerzuca nad sobą w taki sposób, że Syn Anarchii spada prosto na opartą o liny drabinę!! Ta pod wpływem impetu tego uderzenia łamie się!! (EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – Łamacz drabin nam się znalazł.

Jan Kowalski – Bane wypracował sobie wysoką pozycję w obecnym EWF. Ma umiejętności, siłę, talent, charyzmę - wszystko co potrzebne by zdobywać trofea.

Tony Hogański – A jak mu nie wyjdzie to zawsze może zostać celebrytą jak Jazzowski i pukać jakieś szmaty na Polsacie.

Jan Kowalski – Wulgarny komentarz Tony, wstydziłbyś się.

Tony Hogański – Taką mamy Polskę. Ja tylko stwierdzam fakty.

Zawodnicy są już bardzo zmęczeni. Nie ma co się dziwić, za nimi nie tylko TLC match, ale też cały turniej. Sytuacja wygląda następująco - Żubr leży rozjebany na jednej z drabin, na innej rozpieprzony jest Bane, Crazy odpoczywa po chair-shocie, Szakal chyba podobnie, a Bidam leży martwy poza ringiem. Franko jako jedyny stoi jak człowiek, czyli na dwóch nogach. Chwyta za drabinę, na której rozwalił się Żubr i rozstawia ją. Zaczyna się wyprawa na sam szczyt by obronić pasy drużynowe. Franko pokonuje kilka szczebli, gdy nagle drabina zaczyna trzeszczeć. Pod wpływem spotkania z Żubrem chyba doznała jakiegoś uszkodzenia, bo niespodziewanie załamuje się pod masywnym cielskiem Rzeźnika. Franko nie znajdował się jednak zbyt wysoko, więc spadł na dwie nogi. To wystarczyło by na fali wznoszącej znalazł się Szakal, który próbował trafić go chair-shotem... próbował, bo Franko uchylił się i uderzenie z krzesła trafiło prosto w ryj wstającego Bane'a!! Franko następnie wystawia nogę i w sposób Big Bootowy trafia w krzesło trzymane przez Szakala, a w konsekwencji w senatorski ryj. Łysy pada na matę. Poza ringiem zaczyna budzić się powoli Bidam. Franko chwyta za jedną z drabin i umieszcza ją po skosie przy narożniku, tak że oparta jest jednym końcem o lewą linę przy narożniku, a drugim końcem o linę prawą. Za sobą rozstawia jeszcze jedną drabinę. Chyba chciał w jakiś sposób zdemolować Szakala, ale widząc, że wszyscy oponenci są martwi zdecydował się na wycieczkę po pasy. Franko zaczyna wspinaczkę... tym razem drabina jest bardzo stabilna i tym razem chyba wszystko pójdzie po jego myśli. Kilka, może kilkanaście szczebli zostaje pokonanych... ale na tym koniec! Za plecami Franko pojawia się przebudzony Szakal, który chwyta Franko za plecy i w monumentalny sposób wykonuje swój firmowy Dżusif Olympic Slam z drabiny prosto na inną drabinę, tą przewieszoną obok narożnika!! Słychać trzaski, nie tylko w drabinie, ale chyba też w kręgosłupie Rzeźnika!! (EWF! EWF! EWF! EWF!)

Tony Hogański – Ho-ho-ho!

Jan Kowalski – Co takiego?

Tony Hogański – Ale się z nim mistrz Szakal rozprawił!

Franko leży totalnie rozbity i bez życia. Poza ringiem przebudził się Bidam, który wpada na ring... ale dostaje chair-shota od także przebudzonego SR-Crazy'ego!! EWF World Champion zwraca teraz swoją uwagę na Szakala. Rusza na niego ze zmasowanym atakiem... ale senator chwyta go za rękę i wrzuca do najbliższego narożnika! Fortuna chciała, że jakiś czas temu Bane rozstawił w tym narożniku stół, który porzucił jak krasnoludki Sierotkę Marysię. Crazy z impetem rozbija się na stoliku!! Szakal został sam, więc kieruje swe kroki w stronę drabiny. Rozpoczyna się wspinaczka po złoto. Emocje rosną, bo powoli budzi się Żubr... ale powstania narodowego nie będzie, bo przebudził się także Bane. Szybko rozejrzał się po okolicy, ocenił sytuację, doczołgał się do Żubra i zaczął brutalnie napierdalać go pięścią po twarzy. Szakal tymczasem jest coraz wyżej, coraz wyżej. W końcu sięga swą łysą dłonią po pasy... i zdejmuje je! (Zwycięzcami turnieju i nowymi EWF Tag Team Champami są: Szakal i Bane!)

Tony Hogański – Tak! Tak! Tak! Tak!

Jan Kowalski – Koniec walki! Koniec turnieju! Cóż to był za TLC match! Na pewno przejdzie do historii!

Tony Hogański – Mistrz Szakal zwycięski! Mistrz Szakal wspaniały!

Z jakiegoś powodu zaczyna grać pieśń „Fionnghuala” irlandzkiego zespołu Anúna. Co za poplątany język, czyżby to wpływ niewidzianego od lat Jupitera? Mniejsza z tym, bo oto Szakal stoi na szczycie drabiny i z dwoma pasami mistrzowskimi celebruje swój wielki triumf. Publiczność w każdym zakątku kuli ziemskiej ceni wielkiego senatora, więc dostaje on owacje na stojąco, a dodatkowo wielką wrzawę. Pojawiają się też okrzyki, że tak jak Sakaszwili został gubernatorem obwodu odeskiego na Ukrainie, tak Szakal mógłby na przykład zostać jakimś ukraińskim ministrem. Na oficjalną ofertę rządu w Kijowie trzeba będzie jeszcze poczekać. Tymczasem na ringu Bane wciąż wali pięścią po mordzie Żubra. Pozostali zawodnicy są mniej lub bardziej przytomni, ale w zasadzie to się nie ruszają. Szakal schodzi z drabiny i ze swojską kurwą wręcza Bane'owi jego pas. Następnie ignoruje partnera i opuszcza ring. Po drodze ściska się jeszcze z Hogańskim, który jest wręcz wniebowzięty. Syn Anarchii ma w sumie wszystko w dupie i od niechcenia przewiesza sobie drużynowy pas przez ramię.

Jan Kowalski – Wrestlepalooza numer 128 schodzi powoli z anteny.

Tony Hogański – Do dopiero początek! Rozumiesz Janku? Początek! Szakal idzie na majstra! Szakal będzie już niedługo EWF World Champem!

Jan Kowalski – Czas pokaże. Na razie żegnamy się ze Lwowem. Do zobaczenia w Republice Południowej Afryki!

Tony Hogański – Czarny ląd, czarne EWF... gdyby nie sukces mistrza Szakala, to skomentowałbym to w jakiś zgryźliwy sposób, ale tak... to mam to wszystko w dupie. Wiwat mistrz Szakal! Niech nam żyje!

Jan Kowalski – Żegnają się z państwem.... Tony Hogański...

Tony Hogański – .... i Jan Kowalki!

Jan Kowalski – Oglądajcie następną galę!