Yoshihito Nabeshima

Informacje:
190 cm, waga ciężka
Face
Entrance theme: „Oyuki” – Toma Otowa
W EWF od 2009 roku

Sukcesy w EWF:
1 x EWF Evolution Champion
1 x EWF Tag Team Champion:
– z SR-Crazy’m

Nagrody i wyróżnienia:
Felek za najbardziej oryginalny i kreatywny gimmick 2009 roku
Medal Zasługi EWF im. Johna Hangmana (przyznany 22.12.2013)

Historia rodu:
Japoński ród Nabeshimów to stara familia samurajska. Wywodzi się ona z klanu Shōni (少弐氏 Shōni-shi), który to był jedną z licznych gałęzi słynnego rodu Fujiwara. Założycielem klanu Shōni był Fujiwara no Sukeyori, a na karty dziejów wkroczył on w wieku XII i zdobył sobie wielkie uznanie i zajmował wysokie stanowiska w aparacie dworsko-państwowym. W XV wieku jeden z jego członków, Shōni Shigenao, osiada w prowincji Hizen i zakłada własny ród, dając początek zacnej familii Nabeshima. W późniejszym czasie udzielili poparcie Hideyoshiemu Toyotomiemu. Początkowo opierali się władzy Tokugawów, lecz ostatecznie przeszli na ich stronę. Zaklasyfikowani jako “tozama daimyō”, zachowywali wielkie wpływy i włości na terenie dzisiejszej prefektury Saga. W czasie okresu Edo wspierali lojalnie Tokugawów, a ich ziemie słynęły z wyrobu pięknej porcelany. W czasie wojny boshin i restauracji Meiji udzielili poparcia rządowi cesarskiemu.

Appearance:
Yoshihito Nabeshima jest wysokim, smukłym, ale wyraźnie silnym zawodnikiem o arystokratycznej aparycji. Nie wygląda jak klasyczny brutal ani typowy powerhouse. Jego sylwetka jest bardziej elegancka niż masywna – szerokie barki, długie kończyny, wyprostowana postawa i sposób poruszania się sugerują kontrolę, dyscyplinę oraz wychowanie w rytuale.
Ma bladą, niemal porcelanową cerę, co dodatkowo podkreśla jego związek z rodową estetyką Nabeshimów. Twarz jest spokojna, zimna i trudna do odczytania. Nawet w trakcie walki rzadko okazuje panikę. Jego spojrzenie jest ciemne, skupione i nieruchome, przez co przeciwnicy często mają wrażenie, że nie patrzy na nich jak na ludzi, lecz jak na problemy do rozwiązania.
Włosy nosi najczęściej długie, ciemne, spięte bordową lub czarną opaską. Podczas ważniejszych walk może mieć je częściowo rozpuszczone, co nadaje mu bardziej teatralny, niemal sceniczny wygląd. Na wejściach nosi ceremonialne haori lub yukatę w barwach rodu: czerni, bieli, purpury oraz czerwieni kwitnącej wiśni. Często pojawia się na nich subtelny znak sakury, porcelanowy ornament lub symbol rodowego herbu.
Strój ringowy jest funkcjonalny, ale zachowuje japoński charakter. Najczęściej składa się z czarnych lub purpurowych spodni ringowych stylizowanych na hakamę, z delikatnymi białymi i czerwonymi zdobieniami. Na pasie może znajdować się motyw kwiatu wiśni albo fal stylizowanych na stare japońskie drzeworyty. Ręce owija czarnymi bandażami, czasem z czerwonym przeszyciem. Buty są ciemne, wysokie, proste, bez zbędnej krzykliwości.
Ważnym elementem appearance’u jest kontrast: Yoshihito wygląda jednocześnie jak książę, wojownik i aktor teatru nō. Jego strój nie służy temu, by wyglądać „ładnie”. Ma przypominać, że każdy jego ruch jest częścią rytuału, a każda walka ma dla niego wymiar większy niż sportowa rywalizacja.

Opis:
Yoshihito Nabeshima to japoński książę z bocznej linii wielkiego rodu samurajskiego, człowiek, który przeszedł przez dawne życie jako Scotty Whiped, utratę tożsamości, hańbę, chorobę, przemoc, chaos i odrodzenie. Nie jest klasycznym bohaterem, ale nie jest też zwykłym antagonistą. To tweener w najczystszej formie: postać z własnym kodeksem, własną moralnością i własnym rozumieniem honoru.
Dla Yoshihito wrestling nie jest rozrywką ani zwykłą walką o pasy. Jest rytuałem sądu, podczas którego ludzie zostają pozbawieni masek i zmuszeni do pokazania swojej prawdziwej natury. Nabeshima nie walczy tylko po to, aby pokonać przeciwnika. Walczy, aby udowodnić, że nie każdy głodny sławy, złota lub uznania jest godzien dotknąć korony.
Jego osoba jest zbudowana na sprzeczności. Z jednej strony jest elegancki, spokojny, kulturalny i niemal ceremonialny. Z drugiej — nosi w sobie cień dawnego Scotty’ego, który nauczył go, czym jest chaos, upokorzenie i obłęd. Yoshihito nie wypiera tej przeszłości. On ją ujarzmił. Dawna brutalność została zastąpiona chłodnym osądem, a dawny hałas — ciężarem ciszy.
W promosach mówi językiem metafor, symboli i wyroków. Rzadko zwyczajnie obraża przeciwnika. Zamiast tego próbuje nazwać jego najgłębszą słabość: pychę, głód uwielbienia, fałszywą misję, brak zakorzenienia, życie w ranie lub pozę sukcesu. Kiedy mówi o przeciwnikach, brzmi mniej jak trash talker, a bardziej jak arystokrata wydający sąd.
W ringu Yoshihito walczy technicznie, metodycznie i cierpliwie. Nie marnuje ruchów. Lubi kontrolować ciało przeciwnika, odbierać mu równowagę, zamykać go w dźwigniach i zmuszać do paniki. Jego styl jest połączeniem japońskiej precyzji, samurajskiej dyscypliny, technicznego grapplingu i nagłych, ostrych uderzeń. Nie jest najbardziej brutalnym zawodnikiem w federacji, ale potrafi wyglądać jak ktoś, kto z zimnym spokojem rozmontowuje przeciwnika kawałek po kawałku.
Yoshihito wierzy, że World Title nie jest nagrodą dla najgłośniejszego ani najgłodniejszego zawodnika, lecz koroną dla tego, kto potrafi unieść jej ciężar bez utraty formy.
 
Entrance:
Hala pogrąża się w półmroku. Na titantronie pojawia się obraz czarnej tafli wody, po której powoli spadają płatki wiśni. Przez kilka sekund nie słychać nic poza dalekim dźwiękiem świątynnego dzwonu. Następnie rozbrzmiewa „Oyuki” – Toma Otowa, a światło sceniczne przybiera barwy bieli, czerni i przygaszonej purpury.
Na rampie pojawia się najpierw smuga chłodnej mgły. Dopiero po chwili wychodzi Yoshihito Nabeshima, ubrany w ceremonialne haori narzucone na strój ringowy. Nie od razu rusza w stronę ringu. Staje nieruchomo, z głową delikatnie pochyloną, jakby pozwalał publiczności zrozumieć, że to nie on wchodzi do ich świata — to oni zostali dopuszczeni do jego obecności.
Za nim czasami pojawia się Takako Chiaki, niosąca zwój kaligrafii lub małą latarnię. Przy ważniejszych walkach u jego boku może kroczyć również Sangjanggun albo Mitsuko Nabeshima, jednak Yoshihito nigdy nie wygląda jak ktoś prowadzony. To inni wyglądają jak elementy jego ceremonii.
W połowie rampy książę zatrzymuje się, spogląda na ring i wykonuje bardzo delikatny ukłon. Nie jest to ukłon wobec przeciwnika. Jest to ukłon wobec samej walki jako rytuału. Następnie powoli zdejmuje haori i przekazuje je Chiaki lub jednemu ze służących. Wchodzi po schodkach, nigdy pośpiesznie, przeciera dłonią górną linę i dopiero wtedy przekracza ją z chłodną elegancją.
W ringu Yoshihito staje w centrum, nie podnosi rąk, nie prowokuje publiczności i nie szuka taniej reakcji. Przez kilka sekund patrzy nieruchomo przed siebie. Dopiero potem wypowiada cicho, często bez mikrofonu:
 
„Hajime.”
Zaczynajmy.
 
Przy walkach o najwyższą stawkę na titantronie pojawia się znak rodu Nabeshima oraz krótki napis:
 
„Korona nie wybiera głodnych. Korona wybiera godnych.”
 
 
Finisher:
Tenka no Sabaki
天下の裁き
Wyrok pod Niebem / Judgment Beneath Heaven
Techniczny finisher Yoshihito Nabeshimy. Jest to jego najważniejsza akcja kończąca, wykonywana wtedy, gdy przeciwnik został już sprowadzony do pozycji, w której nie może uciec przed osądem.
Opis ruchu:
Yoshihito przechwytuje rękę przeciwnika, przechodzi za jego plecy, chwilowo blokuje bark i szyję, po czym sprowadza rywala do maty w kontrolowanym przejściu przypominającym kombinację standing octopus hold / abdominal stretch takedown przechodzącą w głęboką dźwignię na bark, szyję i korpus. Końcowa pozycja przypomina połączenie grounded octopus hold z naciskiem na kark i bark przeciwnika.
Nie jest to finisher efektowny w amerykański sposób. Jest duszny, niewygodny i bardzo techniczny. Przeciwnik nie wygląda, jakby został „zgaszony” jednym ciosem, lecz jakby powoli rozumiał, że jego ciało przestało należeć do niego.
 
 
Alternatywny finisher  — bardziej uderzeniowy (na większych przeciwników):
Kōtei no Rakujitsu
皇帝の落日
Zmierzch Cesarza / Emperor’s Sunset
Opis ruchu:
Spinning back elbow albo rolling elbow poprzedzony krótkim zatrzymaniem i spojrzeniem prosto w oczy przeciwnika. Yoshihito wykonuje go rzadziej, zwykle jako nagłe zakończenie walki po dłuższym okresie technicznej kontroli.
 
 
Signature moves:
Kusari no Rei
鎖の礼
Ukłon Łańcucha
Opis:
Fujiwara Armbar z przejściem do wrist locku i kontrolą nadgarstka. Yoshihito często używa tej akcji na początku walki, aby pokazać przeciwnikowi, że jego siła nie ma znaczenia, jeśli ręka zostanie podporządkowana strukturze dźwigni.
 
 
Sakura Otoshi
桜落とし
Opadnięcie Wiśni
Opis:
Uranage backbreaker albo side slam backbreaker. Ruch wygląda elegancko, ale boleśnie. Yoshihito wynosi przeciwnika spokojnie, niemal bez emocji, po czym nagle sprowadza go na kolano lub matę.
 
 
Kage Shibari
影縛り
Związanie Cienia
Opis:
Dragon sleeper z body scissors albo grounded dragon sleeper. Idealny ruch dla Yoshihito — wygląda jak techniczna kontrola i symboliczne odebranie przeciwnikowi oddechu oraz „głosu”.
 
 
Hizen Kudaki
肥前砕き
Złamanie Hizen
Opis:
Arm trap neckbreaker albo straight-jacket neckbreaker. Nazwa odnosi się do prowincji Hizen związanej z rodem Nabeshima. Dobra akcja jako mocniejszy setup przed finisherem.
 
 
Byakko no Tsume
白虎の爪
Pazur Białego Tygrysa
Opis:
Claw hold na bark / trapezius nerve hold przechodzący w STO. Yoshihito może używać tej akcji jako nagłego zatrzymania ofensywy przeciwnika.
 
 
Tsuki no Hasami
月の鋏
Nożyce Księżyca
Opis:
Headscissors takedown albo scissored armbar. Techniczny, płynny ruch nawiązujący do jego chłodnej, księżycowej estetyki.
 
 
Kuroi Hasu
黒い蓮
Czarny Lotos
Opis:
Koji Clutch albo zmodyfikowany crossface z nogą blokującą ramię przeciwnika. Ruch duszny, kontrolujący, bardzo dobry jako near-finisher.
 
 
Nabeshima-ryū Gyaku Ude
鍋島流逆腕
Odwrócone Ramię Stylu Nabeshima
Opis:
Kimura lock z pozycji bocznej albo standing kimura przechodząca w takedown. Idealny techniczny signature, zwłaszcza przeciwko większym wrestlerom.
 
 
Tsubaki Geri
椿蹴り
Kopnięcie Kameliowe
Opis:
Precyzyjny thrust kick w klatkę piersiową albo brzuch przeciwnika. Nie jest efektowne jak superkick, ale wygląda jak ruch człowieka, który chce zatrzymać czyjś pęd jednym gestem.
 
 
Ame no Ori
雨の檻
Klatka Deszczu
Opis:
Seria krótkich, technicznych kolan i łokci w klinczu, zakończona snapmare albo judo-style takedownem. Yoshihito używa tej akcji, gdy chce przejąć kontrolę nad chaotycznym przeciwnikiem.
 
 
Shizuka na Dangan
静かな弾丸
Cicha Kula
Opis:
Running knee strike wykonywany bez teatralnej zapowiedzi. Yoshihito nagle przyspiesza i trafia przeciwnika kolanem, po czym natychmiast przechodzi do próby submissionu.
 
 
Kagami Wari
鏡割り
Rozbicie Lustra
Opis:
Snap German Suplex albo release German Suplex. Nazwa pasuje do motywu obnażania prawdy i rozbijania fałszywej tożsamości przeciwnika.
 
 
Shinpan no Hashi
審判の橋
Most Sądu
Opis:
Bridging Dragon Suplex pin. Bardzo elegancka akcja, świetna jako near-fall w ważnych walkach.